Greeks in London

Πράξεις ευγενείας

2011-10-01T00:13:00.003+01:00

...στο μετρό του Λονδίνου

Σε πρόσφατη μετακίνησή μου με τον υπόγειο σιδηρόδρομο του Λονδίνου παρατήρησα πως έχει ξεκινήσει μια νέα κίνηση προβολής ευγενικών πράξεων που έχουν συμβεί μέσα στο μετρό. Της κίνησης αυτής προΐσταται ο Δήμαρχος του Λονδίνου και βασικός υπεύθυνος είναι ο καλλιτέχνης Μιχαήλ Λάντυ.

Σε διάφορα σημεία του μετρό βλέπει κανείς ένα σχέδιο, το ίδιο πάντα, και μια μικρή ιστορία δίπλα απ’ αυτό. Προφανώς αυτό γίνεται για να ξεκουράζεται λίγο το πνεύμα των εκατομμυρίων ανθρώπων που τρέχουν στις εργασίες τους κάθε μέρα στο Λονδίνο και βέβαια για να προκαλείται ένα έστω μικρό χαμόγελο στα χείλη μιας τεράστιας ποικιλίας πολιτών, που χρησιμοποιούν για διάφορους λόγους τον υπόγειο.

Κατάφερα και φωτογράφισα μία τέτοια αναγραφόμενη πράξη / ιστορία, η οποία έχει ως εξής: «Μια μέρα, όταν ήμουν έγκυος και αισθανόμουν πολύ κουρασμένη ταξιδεύοντας με το μετρό, ρώτησα ένα νεαρό αν μπορούσα να καθίσω. Μου έδωσε το κάθισμά του και χαμογελώντας καλοδιάθετα μου είπε, “Τώρα μπορείς να ονομάσεις το παιδί σου Μπεν!” Χαμογέλασα κι εγώ (αν και εκείνη την εποχή πίστευα πως θα γεννούσα κορίτσι), επειδή το όνομα Μπεν είναι ένα από τα αγαπημένα μου. Τελικά ονόμασα το μωρό μου Μπέντζαμιν».

Ο Παπαδιαμάντης στο Λονδίνο

2011-09-18T08:07:00.001+01:00

Η τρέχουσα χρονιά (2011) είναι επετειακή. Τιμούμε τον Άγιο των Ελληνικών μας Γραμμάτων, Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και τη διπλή επέτειό του, 100 χρόνια από το θάνατό του (3/1/1911) και 160 από τη γέννησή του (4/3/1851).

Για τούτο την ερχόμενη Κυριακή θα πραγματοποιηθεί μια ειδική τιμητική εκδήλωση, στους Κοινοτικούς χώρους του Αγ. Παντελεήμονα στο ΒΔ Λονδίνο, την οποία οργανώνει η Βοηθητική Αδελφότητα Κυριών και Δεσποινίδων «Η Αγία Αγάθη».

Η εν λόγω εκδήλωση γίνεται στο πλαίσιο των μηνιαίων Πνευματικών Εκδηλώσεων της Αδελφότητας, όπου ένας προσκεκλημένος Ομιλητής δίνει μια ομιλία και ακολουθεί συζήτηση επί του θέματος. Τα μέλη της Αδελφότητας ετοιμάζουν πάντα εύγευστα κεράσματα.

Ομιλητής θα είναι ο Δρ. Ανδρέας Ανδρεόπουλος, Καθηγητής της Ορθόδοξης Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο του Winchester, της Νότιας Αγγλίας. Το θέμα του: «Mετάνοια και αγιοσύνη στο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη».

Αξίζει να παραθέσουμε και λίγα βιογραφικά στοιχεία για τον ομιλητή: Ο Δρ. Ανδρεόπουλος γεννήθηκε το 1966 στην Πάτρα. Έχει σπουδάσει στην Ελλάδα, στον Καναδά και στην Αγγλία. Οι ακαδημαϊκοί του τίτλοι είναι οι εξής: BEd, BA, MEd, PhD (Durham). Έχει δημοσιεύσει πολλές θεολογικές μελέτες και άρθρα. Οι τίτλοι των βιβλίων του είναι οι εξής: This is my Beloved Son: the Transfiguration of Christ (Orleans, MA: Paraclete Press 2010), The Sign of the Cross: the Gesture, the Mystery, the History (Orleans, MA: Paraclete Press, 2006), Art as Theology: from the Postmodern to the Medieval (London: Equinox Publishing, 2006), Metamorphosis: The Transfiguration in Byzantine Theology and Iconography (Crestwood, NY: SVS Press, 2005). Αναγνωρίζεται διεθνώς ως ένας από τους πιο ευφραδείς νέους Χριστιανούς επιστήμονες.

Το «Mandir» του Λονδίνου

2011-08-20T01:17:00.000+01:00

Στην περιοχή Neasden του ΒΔ Λονδίνου κτίσθηκε τα τελευταία χρόνια ένας πολύ όμορφος αισθητικά, καλλιτεχνικά και αρχιτεκτονικά Ινδουϊστικός «Mandir», που στα σανσκριτικά σημαίνει «Ναός». Αυτός είναι ο πρώτος παραδοσιακός Ινδουϊστικός Mandir που κτίσθηκε στην Ευρώπη.

Όλος ο Mandir έχει κατασκευασθεί με σκαλιστές πέτρες, οι οποίες όλες σκαλίσθηκαν στην Ινδία και μεταφέρθηκαν με 160 κοντέϊνερς στο Λονδίνο. Για την εξωτερική όψη του Mandir χρησιμοποιήθηκαν ασβεστόλιθοι από τη Βουλγαρία, ενώ για το εσωτερικό του επιλέχθηκε μάρμαρο από την Ιταλία και την Ινδία. Η συναρμολόγηση των σκαλισμένων λίθων και μαρμάρων έγινε στο Λονδίνο μεταξύ 1993-1995. Εκείνη την εποχή μετέφερα καθημερινά με το αυτοκίνητο τα παιδιά στο Ελληνικό Δημοτικό Σχολείο της Πρεσβείας, που βρίσκεται στο Δυτικό Λονδίνο. Έτσι, περνούσαμε κάθε πρωΐ έξω από το Mandir και παρακολουθούσαμε καθημερινά την πορεία της κατασκευής του. Ήταν για όλους μας μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εμπειρία.

Στο υπόγειο του Mandir λειτουργεί μόνιμη έκθεση με θέμα: «Understanding Hinduism» (Κατανοώντας τον Ινδουϊσμό). Είναι μια ενδιαφέρουσα έκθεση, αν και μερικοί θεωρούν πως είναι μάλλον μονομερής, αφού υποστηρίζει ότι λίγο έως πολύ όλες οι επιστήμες και οι τέχνες έχουν την αρχή τους στην Ινδία και στον Ινδουϊσμό. Πάντως εκεί , ανάμεσα στις άλλες κολακευτικές επιγραφές και κείμενα υπέρ της Ινδίας και της παραδοσιακής της θρησκείας, βρίσκεται και ένα σύντομο κείμενο του αρχαίου προγόνου μας Απολλωνίου Τυανέως (ο οποίος ήταν φιλόσοφος και περιηγητής και έζησε τον 1ο αι. μ.Χ.), στο οποίο διαβάζουμε τα εξής: «Στην Ινδία βρήκα μια φυλή θνητών που ζούσαν πάνω στη γη, αλλά δεν ήταν κολλημένοι σ’ αυτήν, κατοικούσαν σε πόλεις, αλλά δεν ήταν καρφωμένοι σ’ αυτές, κατείχαν τα πάντα, αλλά δεν κατέχονταν από τίποτα».

«Η Τραγωδία και η Ιδέα του Μοντερνισμού»

2011-07-22T00:15:00.001+01:00

Το Τμήμα των Ελληνικών και Λατινικών Σπουδών του σπουδαίου Πανεπιστημιακού Ιδρύματος του Λονδίνου, με την επωνυμία University College London (Gordon House, 29 Gordon Square, London WC1H 0PP), οργανώνει για σήμερα Συνέδριο, με τον παραπάνω τίτλο.

Υπεύθυνοι του Συνεδρίου είναι: Joshua Billings (Oxford), Miriam Leonard (UCL). Ομιλητές δε, θα είναι οι εξής: Josh Billings (Oxford), Katie Fleming (Queen Mary, UL), Simon Goldhill (Cambridge), Rüdiger Görner (Queen Mary, UL), Constanze Güthenke (Princeton), Edith Hall (Royal Holloway, UL), Katherine Ibbett (UCL), Miriam Leonard (UCL), Michael Lurie (Edinburgh), Jim Porter (UC, Irvine) και Martin Ruehl (Cambridge).

Η φιλοσοφία και ο σκοπός του Συνεδρίου έχουν ως εξής:

Around 1800, particularly in Germany, the question of tragedy becomes linked to modernity’s self-definition. Within this tradition, Greek tragedy becomes a privileged medium for grappling with the antiquity of the ancient and the modernity of the modern - an issue which will continue to exercise the later philosophies of Nietzsche, Freud and Heidegger. Hegel’s, Hölderlin’s, and Nietzsche’s writings about tragedy have arguably had a more profound influence on the modern understanding of the genre than any individual work of classical scholarship or any single theatrical performance, but their writings have failed to gain the attention of scholars of tragedy. By exploring the interplay between tragedy and modernity, the conference aims to understand and question the place of ancient tragedy today.

Νέο Ελληνορθόδοξο Σχολείο στο Βόρ. Λονδίνο

2011-06-04T09:30:00.001+01:00

Μια νέα εξαιρετικής σημασίας εκπαιδευτική και ομογενειακή πρωτοβουλία έχει αναληφθεί στο Βόρειο Λονδίνο και αφορά την ίδρυση και λειτουργία ενός καθημερινού Ελληνορθόδοξου Σχολείου Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Η Επιτροπή που επιμελείται του σπουδαίου αυτού θέματος απαρτίζεται από εξαίρετους Ομογενείς, οι οποίοι είναι πολύ αφοσιωμένοι στον εξαίρετο αυτό σκοπό. Έχουν μάλιστα ετοιμάσει και μια καταπληκτική και πολύ ενημερωτική ιστοσελίδα, όπου κανείς μπορεί να βρει πολλές λεπτομέρειες για το εν λόγω εγχείρημα και πολλές πληροφορίες για τον τρόπο υποστήριξης της προσπάθειας συτής.

Την πρωτοβουλία αυτή έχει ευλογήσει ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγ. Βρετανίας κ.κ. Γρηγόριος, ο οποίος αναφέρει χαρακτηριστικά: «Είχα από πάντα ένα όραμα, να δώ να ιδρύεται ένα Σχολείο για τα Ελληνορθόδοξα παιδιά στο Βόρειο Λονδίνο. Ως Παροικία έχουμε ταλέντο, εμπειρία, δυναμισμό και το δικαίωμα να πραγματοποιήσουμε αυτό το όραμα, προς όφελος των παιδών και των μελλοντικών γενεών Ελλήνων που ζουν στη χώρα αυτή. Ο καιρός είναι τώρα κατάλληλος και για τούτο έδωσα εντολή στην Επιτροπή των ειδικών και εθελοντών να ετοιμάσουν την αίτηση που χρειάζεται, μέσα στο πλαίσιο του προγράμματος της Αγγλικής Κυβέρνησης για ίδρυση “Ελεύθερων Σχολείων”. Σας παρακαλώ να υποστηρίξετε την Επιτροπή και την Παροικία».

Θυρανοίξια Ι.Ν. Αγ. Παντελεήμονος ΒΔ Λονδίνου

2011-03-22T23:51:00.002Z

Αποκριές Πελοποννησίων Μ.Β.

2011-02-28T00:29:00.001Z

Η Εταιρεία Πελοποννησίων Μεγ. Βρετανίας οργάνωσε προχθές Σάββατο μια επιτυχημένη Αποκριάτικη Χοροεσπερίδα. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο ωραίο ξενοδοχείο The London Marriott Hotel του ΒΔ (NW3) Λονδίνου.

Παρευρέθηκε και απηύθυνε εγκάρδιο χαιρετισμό ο Γεν. Πρόξενος της Ελλάδος στο Λονδίνο κ. Μάκης Παντζόπουλος, η Πρόεδρος κα. Ντίνα Κολοκυθά με σύσσωμο το Δ.Σ., καθώς και 120 μέλη και φίλοι της Εταιρείας.

Ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων & Μ.Β. κ. Γρηγόριος εκπροσωπήθηκε από τον παρόντα ιστολόγο.

Αρκετοί από τους παρευρεθέντες είχαν ντυθεί με ωραίες αποκριάτικες στολές. Ανάμεσά τους ξεχώρισε ιδιαίτερα ο εξέχων Ομογενής κ. Μάκης Γαλιατσάτος, ο οποίος είχε ντυθεί «Πειρατής της Καραϊβικής» και ο οποίος διασκέδασε τους συνδαιτυμόνες και με τα ωραία τραγούδια του.

Η Πρόεδρος κα. Ντίνα Κολοκυθά ανέφερε, μεταξύ άλλων, στον χαιρετισμό της:

«Αγαπητοί φίλοι, εορτάζουμε απόψε τις γιορτές της Αποκριάς. Είναι ένας στόχος και μια προσπάθεια να διατηρήσουμε τις παραδόσεις μας αναλλοίωτες και να τις παραδώσουμε στους επόμενους, στα παιδιά μας, και όχι χωρίς τη σημασία και τα μηνύματα που αποπνέουν οι τελετές και τα ξεφαντώματα. Βλέπουμε όλοι και κατανοούμε την ανάγκη του ανθρώπου να συνευρίσκεται με άλλους ανθρώπους και να μοιράζεται χαρές και λύπες, φόβους και ανησυχίες. Αν είχαμε καταλάβει αυτή μας την ανάγκη η ζωή μας θα ήταν μια γιορτή. Είναι λοιπόν η μεγαλύτερή μας ανάγκη να προσπαθήσουμε να αγαπήσουμε τον συνάνθρωπό μας, να τον καταλάβουμε, να συνεργαστούμε και να χτίζουμε φίλους γύρω μας κι όχι εχθρούς. Μέσα από τους χαρούμενους κυκλοτερούς χορούς αγγίζει ο ένας τον άλλον και χαίρεται, αποφορτίζεται και συνεχίζει τη ζωή του απαλλαγμένος από ανόητους εγωϊσμούς. Άλλωστε όλοι ενός Θεού παιδιά είμαστε. Ας περισσεύει η αγάπη...».

Η επόμενη εκδήλωση της Εταιρείας θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 27η Μαρτίου 2011, στις 5.00 μ.μ., στο Ελληνικό Κέντρο Λονδίνου και θα είναι αφιερωμένη στην Εθνική Επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821. Ομιλητής θα είναι ο διακεκριμένος ιστορικός Σαράντης Καργάκος, με θέμα: «Πως ο Κολοκοτρώνης έσωσε την Επανάσταση».

Byzantium Café

2011-01-15T00:20:00.001Z

Στο κεντρικό Λονδίνο και συγκεκριμένα στην περιοχή που ονομάζεται Bayswater, σχεδόν απέναντι από τον Ελληνορθόδοξο Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σοφίας, βρίσκεται ένα διακριτό σημείο συνάντησης των Ελλήνων της πόλης. Είναι το καφενείο ή καφετέρια με την παραδοσιακή ονομασία «Βυζάντιο».

Οι σημερινοί ιδιοκτήτες, Παύλος και Νίκος, έκανε μια πολλή προσπάθεια να το ανακαινίσουν και τελικά κατάφεραν να συνθέσουν το παλιό (τραπέζια με μαρμάρινο top και κλασικές ξύλινες καρέκλες) με το νέο (ωραία μοντέρνα χρώματα).

Τυρόπιτες, μπουγάτσες, σπανακόπιτες και σπιτικά γλυκά είναι πάντα στην ημερήσια διάταξη στο Βυζάντιο. Ο καφές συνοδεύεται πάντα -κατά την ελληνική συνήθεια- με ένα ποτήρι νερό.

Ελληνική τηλεόραση είναι πάντα διαθέσιμη. Πολλοί μαζεύονται με την παρέα τους για να παρακολουθήσουν ομαδικά ποδοσφαιρικούς αγώνες του ελληνικού και ξένων πρωταθλημάτων, μέσα σε μια θερμή ελληνική ατμόσφαιρα.

Η διεύθυνση του καφενείου είναι: Byzantium Café, 31 Moscow Road, Bayswater, London W2 4AH. Οι κοντυνότεροι σταθμοί του μετρό είναι: Bayswater, Queensway.

«Σύλβια»

2010-11-29T00:40:00.001Z

Μια μυσταγωγική βραδιά ζήσαμε πρόσφατα στο Royal Opera House του Λονδίνου, όπου παρακολουθήσαμε το Βασιλικό Μπαλέτο να παρουσιάζει το μπαλέτο «Σύλβια» σε τρεις πράξεις.

Τη μουσική έχει συνθέσει ο Leo Delibes, ενώ τη χορογραφία επιμελήθηκε ο Frederick Ashton. Την ορχήστρα διηύθυνε ο Boris Gruzin. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους κράτησαν επάξια οι παρακάτω εξαίρετοι χορευτές: Lauren Cuthbertson (Σύλβια), Sergei Polunin (Αμύντας), Thomas Whitehead (Ωρίων), Johannes Stepanek (Έρως), Itziar Mendizabal (Άρτεμις).

Τα σκηνικά και τα κοστούμια ήταν εξαίρετα, πολύχρωμα και ιδιαίτερα χαρούμενα. Το πολυπληθέστατο και πολυπολιτισμικό κοινό ήταν πολύ ενθουσιώδες, παρακολουθούσε προσεκτικά και χειροκροτούσε συνεχώς τη μουσική και το μπαλέτο.

Aξίζει να τονίσουμε με έμφαση ότι είναι ιδιαίτερα κολακευτικό για εμάς τους Έλληνες να βλέπουμε να χρησιμοποιούνται από την διεθνή μουσική και χορευτική σκηνή στοιχεία της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας αλλά και Ιστορίας.

H πλοκή του μπαλέτου εξετάζει τη Σύλβια, μια από τις νύμφες της Αρτέμιδος, η οποία ερωτεύεται παράνομα τον ποιμένα Αμύντα, ενώ είχε υποσχεθεί εγκράτεια και παρθενία στην Άρτεμη. Ο κυνηγός Ωρίων κυριευμένος από ερωτικό πάθος για την Σύλβια την απαγάγει και την φυλακίζει σε σπήλαιο.

Ο θεός Έρως βοηθά τη Σύλβια να δραπετεύσει και την οδηγεί στον αγαπημένο της Αμύντα. Ο Ωρίων έρχεται να διεκδικήσει τη Σύλβια, αλλά η Άρτεμις τον σκοτώνει. Τελικά η Άρτεμις δίνει την άδειά της για την ένωση των δύο ερωτευμένων.

PRISCILLA QUEEN OF THE DESERT

2010-11-21T22:19:00.001Z

Πολύ ασχοληθήκαμε με τις εκλογές και μου έπεσε βαρύ το «φαγητό». Ευτυχώς είχαμε καλό κρασί (Μπουτάρης) που δεν φέρνει πονοκέφαλο το επόμενο πρωί. Ας επιστρέψουμε όμως στην καθημερινότητα μας και ας μιλήσουμε για κάτι πιο κουλτουριάρικο. Παρακολούθησα ακόμα ένα musical στο West End του Λονδίνου.

Το Priscilla Queen of the Desert - the Musical είναι βασισμένο στην Αυστραλιανή ταινία του 1994 The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert που περιγράφει το ταξίδι τριών τρανσεξουαλς (drag queens) από το Σίδνευ στην πόλη Αλις. Το λεωφορείο που χρησιμοποιούσανε ονομαζότανε "Priscilla". Το δε "queen" προέρχεται από την Αγγλική αργκό καθώς έτσι ονομάζονται οι ομοφυλόφιλοι. Το musical έκανε πρεμιέρα στο Σιδνευ το 2006 και το 2009 μετακόμισε στο West End του Λονδίνου με τους κεντρικούς ρόλους να παίζονται από τους Jason Donovan ('Tick'), Tony Sheldon (Bernadette) και Oliver Thornton (Felicia).

Η υπόθεση έχει ως εξης. Ο Anthony "Tick" Belrose που εργάζεται ως drag queen και χρησιμοποιεί το ψευδόνυμο Mitzi Del Bra δέχεται μία προσφορά για εργασία σε ένα ξενοδοχείο στο Alice Springs, μία απομονωμένη πόλη στην κεντρική Αυστραλία. Την αποδέχεται και ξεκινούν για το ταξίδι με τις φίλες του και συνεργάτιδες την Bernadette και την Felicia (που ονομάζεται Adam) με ένα λεωφορείο που έχει την επιγραφή "Priscilla, Queen of the Desert". Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού συναντούν ανθρώπους με πολύ διαφορετικό χαρακτήρα, ανθρώπους που τους αποδέχονται και αγκαλιάζουν τις παραστάσεις τους, αλλά και περιπτώσεις που δέχονται ρατσιστικές επιθέσεις και βανδαλισμούς. Στην ιστορία μπλέκεται και ένας μηχανικός αυτοκινήτων που ακολουθεί την παρέα μέχρι το τέλος του ταξιδιού μετά από ένα ατύχημα που είχαν με το λεωφορειάκι τους. Το τέλος της ιστορίας βρίσκει τον Tick να ανακαλύπτει ότι έχει ένα γιο από τον γάμο που έκανε χρόνια πριν και τον straight μηχανικό αυτοκινητων να αποφασίζει να μείνει με την Bernadette.

Το musical δίνει αρχικά την εντύπωση ότι θα είναι μία ακόμα απλά ιστορία με θέμα τους ομοφυλόφιλους, τις drag queens κτλ, αλλά επίσης είναι εμφανής η προσπάθεια να επικεντρωθεί η ιστορία στην ζωή ενός ανθρώπου μέσης ηλικίας που δεν είναι ευτυχισμένος με τη ζωή του και δεν διστάζει να κάνει αλλαγές.

Οι κριτικές που έλαβε το musical ήταν εξαιρετικές. Δεν μπορώ να πω, είχε εντυπωσιακά σκηνικά και κουστούμια και οι φωνές των ηθοποιών ήταν σχετικά καλές, αλλά δεν ενθουσιάστηκα. Εχω δει πολύ καλύτερα και δεν θα το πρότεινα σε κάποιον που έρχεται στο Λονδίνο για μερικές μέρες και θέλει να δει μόνο μία παράσταση. Για όσους μένουν στο Λονδίνο και τους αρέσουν τα musicals θα έλεγα επίσης να μην το βάλουν πρώτο στη λίστα αυτών που θέλουν να παρακολουθήσουν. Δεν θέλω να αδικήσω τους ηθοποιούς, αλλά μου φάνηκε υποδεέστερο από άλλα musicals που έχω παρακολουθήσει. Ισως τα ήταν τα πάρα πολλά πουπουλα που στόλιζαν τα κουστούμια, ίσως η χορογραφία που σε κάποια κομμάτια της μου θύμιζε τις χορεύτριες στα κόμιξ του Lucky Luke, ίσως η μουσική disco ή πιθανότατα όλα αυτά μαζί. Το ζήτημα είναι ότι θεώρησα ότι θα μπορούσα να είχα κάνει καλύτερη επιλογή.

Περισσότερα για το musical καθώς και κριτικές οι οποίες το συνόδευσαν μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου

2010-11-04T12:48:00.004Z

ΑΠΟ 8 ΕΩΣ 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟ 3ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ

ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ

Σημαντικά αναβαθμισμένο, ξεκινά τη Δευτέρα 8 Νοεμβρίου και μέχρι τις 15 Νοεμβρίου, το 3ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου και Βίντεο στο Λονδίνο (London Greek Film Festival). Οι προβολές θα παρουσιαστούν στα εντυπωσιακά Westbourne Studios από τις 8-14 Νοεμβρίου, ενώ η βραδιά των βραβείων Οδυσσέας, θα φιλοξενηθεί στις 15 Νοεμβρίου στο μουσικό - καλλιτεχνικό χώρο Mythopolis.

Φιλοδοξία του φεστιβάλ είναι να καλύψει ολόκληρο το εύρος της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής από μικρές, ανεξάρτητες, παραγωγές έως ακριβές παραγωγές ταινιών μεγάλου μήκους και ντοκιμαντέρ.

Ενδιαφέρουσα καινοτομία και επιλογή των διοργανωτών του φεστιβάλ που πραγματοποιείται στη βρετανική πρωτεύουσα είναι το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια μίας ημέρας παρουσιάζονται ταυτόχρονα όλων των ειδών οι κινηματογραφικές παραγωγές (ταινίες μυθοπλασίας μεγάλου μήκους, ντοκιμαντέρ αλλά και μικρού μήκους ταινίες, πειραματικές ταινίες και έργα βιντεοτέχνης) με στόχο οι επισκέπτες του φεστιβάλ να έχουν συνολική εικόνα της ελληνικής κινηματογραφικής δημιουργίας, ακόμα και αν παρακολουθήσουν τις προβολές μίας και μόνο ημέρας.

Οι προβολές των ταινιών που έχουν επιλεγεί για το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου της βρετανικής πρωτεύουσας -οι περισσότερες από τις οποίες προβάλλονται για πρώτη φορά στη Μεγάλη Βρετανία- θα γίνουν φέτος στο Westbourne Studios στο δυτικό Λονδίνο (242 Acklam Road, Notting Hill, London W10 5JJ), έναν εξαιρετικό χώρο δίπλα στο Portobello, που έχει κατά καιρούς φιλοξενήσει ανάλογα φεστιβάλ και καλλιτεχνικές δράσεις. Στο χώρο αυτό συμμετέχοντες και επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα καθ’ όλη τη διάρκεια του Φεστιβάλ να συζητήσουν, να ανταλλάξουν ιδέες και προβληματισμούς για το ελληνικό σινεμά και όχι μόνο.

Love Confusion (μικρού μήκους) - Σκηνοθέτις: Έλενα Καραθανάση

Στο διαγωνιστικό τμήμα του London Greek Film Festival φιλοξενούνται περισσότερες από 40 ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ, πειραματικές ταινίες και ταινίες βιντεοτέχνης, ενώ θα παρουσιαστούν και σενάρια.

Ιδιαίτερη έμφαση έχει δοθεί από τους διοργανωτές στα διδακτικά εργαστήρια (workshops) που πραγματοποιούνται υπό την καθοδήγηση έμπειρων και αναγνωρισμένων επαγγελματιών του χώρου: Στο πνεύμα αυτό την Παρασκευή 12 Νοεμβρίου οι βρετανοί Azhur Saleem (παραγωγός και ηθοποιός) και James Boyle (σκηνοθέτης) -με εμπειρία στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία- θα πραγματοποιήσουν εργαστήριο με θέμα το ανεξάρτητο σινεμά και τους τρόπους προώθησής του. Στο ίδιο πνεύμα, την παρουσίαση σεναρίων που θα γίνει το Σάββατο 13 Νοεμβρίου θα ακολουθήσει συζήτηση και εργαστήριο, με θέμα το σενάριο και τις τεχνικές υλοποίησής του, υπό τον συντονισμό του καλλιτεχνικού δ/ντή του Φεστιβάλ, και διευθυντή της CosmoCinema, σκηνοθέτη Χρήστου Προσύλη.

30 δευτερόλεπτα (μικρού μήκους) - Σκηνοθέτης: Γιώργος Τελτζίδης

Η απονομή των φετινών Βραβείων (Odysseus Awards) θα γίνει τη Δευτέρα 15 Νοεμβρίου, στο Μυθόπολις (Mythopolis, 277 City Road, Islington, London EC1V 1LA) σε μία εκδήλωση με ζωντανή έντεχνη ελληνική μουσική και ελληνική κουζίνα.

To Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου στο Λονδίνο πραγματοποιείται με τη στήριξη -από την πρώτη χρονιά- του Γραφείου Τύπου και Επικοινωνίας της Ελληνικής Πρεσβείας στο Λονδίνο.

Διοργανωτής: CosmoCinema
Χορηγός Επικοινωνίας: ΕΡΤ
Καλλιτεχνικός διευθυντής: Χρήστος Προσύλης

Ευχές (Fiction feature) - Σκηνοθέτης: Άγγελος Σπαρτάλης

Για αγορά εισιτηρίων για τις προβολές:

http://www.londongreekfilmfestival.com/tickets.htm

Για κρατήσεις για την τελετή απονομής των Odysseus Awards:
http://www.londongreekfilmfestival.com/events.htm
(οι θέσεις για την τελετή είναι περιορισμένες)

Για το πρόγραμμα των προβολών:
http://www.londongreekfilmfestival.com/program.htm

Για περισσότερες πληροφορίες:
http://www.londongreekfilmfestival.com/

Επικοινωνία:
Γενικές πληροφορίες: info@londongreekfilmfestival.com
Γραφείο Τύπου: pressoffice@londongreekfilmfestival.com

Τηλ.: +44 20 7193 2699

O Ναός του Westminster

2010-10-01T09:32:00.000+01:00

Ο Μοναστηριακός Ναός του Westminster, γνωστός ως «Westminster Abbey», αφιερωμένος στον Άγιο Πέτρο, υπάρχει στο κεντρικό Λονδίνο από τα μέσα του 10ου αιώνα μ.Χ., οπότε Βενεδικτίνοι μοναχοί άρχισαν να τελούν στο σημείο εκείνο καθημερινά τη χριστιανική λατρεία. Το εκκλησιαστικό σχίσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης δεν υφίστατο ακόμα.

Εκείνο βέβαια που έχει δώσει ιδιαίτερη αίγλη στο Ναό αυτό, εκτός από το γεγονός ότι βρίσκεται στο κεντρικό Λονδίνο, δίπλα από το Βρετανικό Κοινοβούλιο και το παγκοσμίου φήμης ρολόϊ Μπιγκ Μπεν, είναι το γεγονός ότι από το 1066 έχει λειτουργήσει ως Ναός ενθρονίσεων των βασιλέων της Αγγλίας, κι επίσης ότι μέσα σ’ αυτόν έχουν ενταφιασθεί (όπως είναι η δυτικο-χριστιανική παράδοση) 17 μονάρχες.

Ο σημερινός Ναός άρχισε να κτίζεται στο σημείο αυτό στα 1245 από τον Ερρίκο Γ΄. Είναι ένα από τα σημαντικώτερα γοτθικού ρυθμού κτήρια της Αγγλίας.

Μπορεί κανείς να θεωρήσει επίσης ότι ο Ναός αυτός είναι κι ένα πραγματικό μουσείο, στο οποίο μπορεί να θαυμάσει πίνακες ζωγραφικής, βιτρώ, κεντήματα, πολύτιμα σκεύη και βέβαια ταφικά μνημεία (περίπου 600 τον αριθμό). Αξίζει να σημειωθεί ότι μέσα στους χώρους του Ναού έχουν ενταφιασθεί 3000 άνθρωποι.

Κάθε χρόνο επισκέπτονται το Westminster Abbey ένα εκατομμύριο επισκέπτες. Πολλές χιλιάδες χριστιανών δε, συμμετέχουν τακτικά στις καθημερινές Αγγλικανικές Ακολουθίες.

Υ.Γ.: Οι φωτογραφίες της παρούσας ανάρτησης είναι του Δημήτρη Σαλαπάτα.

Στην πλατεία Paternoster

2010-09-23T09:53:00.000+01:00

Το γλυπτό μνημείο της παρούσας ανάρτησης βρίσκεται τοποθετημένο στην πλατεία που φέρει το βιβλικό όνομα Paternoster, που είναι ένας λατινικός όρος και ως γνωστόν σημαίνει «Πάτερ ημών». Η πλατεία βρίσκεται κοντά στην κορυφή του λόφου Ludgate, που είναι το υψηλότερο σημείο της πόλης του Λονδίνου.

Η πλατεία αυτή βρίσκεται δίπλα από τον Καθεδρικό Ναό του Αγ. Παύλου στο κεντρικό Λονδίνο. Εκεί βρίσκεται σήμερα το Χρηματιστήριο του Λονδίνου, καθώς και μεγάλες διεθνείς τράπεζες, όπως η γνωστή μας Goldman Sachs.

Το εν λόγω χάλκινο γλυπτό, το οποίο παρουσιάζει «Ποιμένα και ποίμνιο», δημιουργήθηκε από την Ντάμα Ελισάβετ Frink και πρωτοεγκαινιάσθηκε το 1975. O λόγος για την παρουσία αυτού συγκεκριμένα του γλυπτού σ’ αυτή την πλατεία δεν είναι θεολογικός, όπως ίσως θα υπέθετε κανείς, λόγω του θέματος και λόγω επίσης της εγγύτητας με τον Καθεδρικό Ναό. Είναι προφανώς ιστορικός, γιατί στην πλατεία αυτή κατά τα μεσαιωνικά χρόνια γίνονταν ζωοπανηγύρεις.

Το Γραφείο Τύπου...

2010-09-13T00:15:00.003+01:00

...της Ελληνικής Πρεσβείας μας στο Λονδίνο

Λάβαμε μια ενδιαφέρουσα ειδοποίηση, πως το Γραφείο Τύπου της Πρεσβείας μας εδώ στο Λονδίνο έχει δημιουργήσει στο facebook μια σελίδα με ανακοινώσεις και ειδήσεις. Η ονομασία της σελίδας είναι: “Greek Network”.

Οι υπεύθυνοι του Γραφείου μας καλούν να επισκεφθούμε την σελίδα, αλλά και να υποστηρίξουμε την ωραία αυτή προσπάθεια, προωθώντας τη σελίδα σε φίλους και γνωστούς.

Τη διεύθυνση της σελίδας στο facebook μπορεί κανείς να τη βρει εδώ.

DIRTY DANCING @ Aldwych Theatre

2010-08-23T22:43:00.001+01:00

Η ταινία που έγινε musical. Οι περισσότεροι υποπτευομαι ότι θα την έχετε δει καθότι είναι από αυτές που θα ονομάζαμε «κλασσικές» και είναι αυτή που καθιέρωσε τον Patrick Swayze. Στην ταινία που βγήκε το 1987 πρωταγωνιστούσε επίσης η Jennifer Grey.

Για πρώτη φορα ανέβηκε ως musical το 2004 με τιτλο, Dirty Dancing: The Classic Story on Stage. Στο Λονδίνο έκανε πρεμιέρα στις 23 Οκτωβρίου 2006 και έκτοτε παίζεται ανελλιπώς.

Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Καλοκαίρι του 1963 και η έφηβη με το παρατσούκλι Baby «επανάστατεί» απέναντι στον αυστηρό πατερα της κατά τη διάρκεια των οικογενειακών διακοπών. Η Baby συναπτει ερωτική σχέση με τον Johnny ο οποίος είναι καθηγητής χορού στο ξενοδοχείο ενάντια στη θέληση του πατέρα της επιδεικνύοντας δυναμισμό και δικαιώνοντας το αληθινό της όνομα το οποίο είναι Frances από την πρώτη γυναίκα που συμμετείχε σε Αμερικάνικη κυβέρνηση (Frances Perkins). Η γνωριμία τους τυχαία στο κρυφό club του ξενοδοχείου που η Baby για πρώτη φορα βλέπει αυτό που ονομάζεται "dirty dancing". Φυσικά γοητεύεται και αρχίζει τα μαθήματα χορού. Η μη προγραμματισμένη εγκυμοσύνη της πατρενέρ του Johnny, της Penny από έναν φοιτητή Ιατρικής και σερβιτόρο του ξενοδοχείου ο οποίος γλυκοκοιτάζει και την αδερφή της Baby, της δίνει τη δυνατότητα να βγάλει την χορεύτρια που κρύβει μέσα της συνοδεύοντας τον Johnny σε μία βραδιά χορού σε διπλανό θέρετρο. Ταυτόχρονα ζητά χρήματα από τον πατέρα της κρύβοντας του το λόγο για να τα δώσει στην Penny για να κάνει έκτρωση. Τελικά η Penny σώζεται από την κατάσταση που την έχει αφήσει ο τον «χασάπης γιατρός», από τον γιατρό πατέρα της Baby που με τη σειρά του υποθέτει ότι ο Johnny είναι ο πατέρας του παιδιου. Η Baby βρίσκεται σε δύσκολη θέση έχοντας προδώσει την εμπιστοσύνη του πατέρα της, αλλά παρόλα αυτά συνεχίζει να βλέπει τον Johnny κρυφά. Οταν αυτός κατηγορείται για κλοπή η Baby τον στηρίζει προσφέροντας του άλλοθι παραδεχόμενη ότι όλη τη νύχτα την πέρασε μαζί της στο δωμάτιο της. Εκεί ακούγεται και η πιο «δυνατή» ατακα της ταινίας από τα χείλη του Johnny "there are people willing to stand up for other people no matter what it costs them." Το musical όπως ακριβώς και η ταινία τελειώνει με τον χορό του Johnny με την Baby υπό τους ήχους του τραγουδιού "The Time of My Life" και ενώ ο πατέρας της περιμένει για να ζητήσει συγγνώμη από τον Johnny μιας και στο μεταξύ έχει μάθει ότι δεν είναι αυτός ο υπαίτιος για την εγκυμοσύνη της Penny.

Οι κριτικές που απέσπασε όλα αυτά τα χρόνια στο Λονδίνο ήταν αρκετά καλές. Και γαιτί όχι άλλωστε; Ο Josef Brown ως Johnny και η Georgina Rich (Baby) είναι εξαιρετικοί χορευτές. Η Nadia Cotte ως Penny εκτός από πολύ καλή χορεύτρια είναι και πολύ όμορφη και με 2μετρα (τουλάχιστον) πόδια. Τόσο τα σκηνικά όσο πολύ περισσότερο τα χορευτικό μέρος του έργου είναι πολύ καλά. Οι διάλογοι είναι ακριβώς ίδιοι με αυτούς της ταινίας όπότε ακόμα και κάποιος που δεν μιλάει καλά Αγγλικά είναι πολύ εύκολο να παρακολουθήσει το έργο. Εξάλλου για όλους εσάς που θα θέλατε να συνδυάζετε την επίσκεψη σας στο Λονδίνο με την παρακολούθηση ενός musical, θα συμβούλευα να δείτε κάποιο που είτε έχετε δει προηγούμενως σε ταινία είτε έχετε διαβάσει το βιβλίο.

Περισσότερα καθότι και κριτικές μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ και εδώ.

Για το τέλος δύο βιντεάκια. Ενα από τον τελευταίο χορό της ταινίας και ένα από το promotion του musical στο Λονδίνο.

Νέος Βυζαντινός Ναός στο Λονδίνο

2010-08-07T20:17:00.002+01:00

Η Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Αγίου Παντελεήμονος ΒΔ Λονδίνου ξεκίνησε πριν από λίγα χρόνια ένα μεγαλόπνοο οικοδομικό πρόγραμμα και αυτή την εποχή βρίσκεται στην κρισιμότερη φάση.

Συγκεκριμένα το 2006 άρχισε και ολοκληρώθηκε η εκ θεμελίων ανέγερση του νέου Κοινοτικού, Εκπαιδευτικού και Πολιτιστικού Κέντρου της φιλοπρόοδης Κοινότητάς. Από τον Ιούλιο 2009 δε, άρχισε να οικοδομείται εκ θεμελίων ο νέος Ιερός Ναός του Αγ. Παντελεήμονος σε παραδοσιακό βυζαντινό ρυθμό.

Όλη αυτή η οικοδομική δραστηριότητα, η οποία συνοδεύεται από μεγάλη συσπείρωση του Ελληνορθόδοξου λαού της ευρύτερης περιοχής του ΒΔ Λονδίνου, κάνει όλους τους Ομογενείς ιδιαίτερα ενθουσιώδεις και υπερήφανους. Ήδη ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση του έργου, που είναι ο τσιμεντένιος σκελετός του Ναού, ο οποίος υψώνεται προς τον ουρανό, μαζί με τις προσευχές όλων προς τον Άγιο Θεό, για γρήγορη ευόδωση του ιερού αυτού εγχειρήματος.

Αυτή την εποχή κτίζονται τα τούβλα και παράλληλα γίνονται οι αναγκαίες ηλεκτρολογικές και λοιπές εργασίες. Επίσης ετοιμάζεται ο τρούλος έτσι ώστε σύντομα να τοποθετηθούν εκεί τα φύλλα χαλκού. Τέλος δε, κτίζεται η ξύλινη οροφή πάνω στην οποία θα τοποθετηθούν τα παραδοσιακά κεραμίδια.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ελληνική Ομογένεια στη Μεγ. Βρετανία έχει πάνω από 100 χρόνια να οικοδομήσει δικό της Ναό εκ θεμελίων. Ο τελευταίος ήταν ο Ι.Ν. Αγ. Νικολάου στο Κάρδιφ της Ουαλίας, που ανηγέρθη το 1906. Από τότε ιδρύθηκαν πολλές Κοινότητες. Όμως όλες τους αγόρασαν ή ενοικιάζουν χώρους λατρείας από τις δυτικές χριστιανικές Ομολογίες.

Περισσότερες πληροφορίες για το ιερό και ιστορικό αυτό έργο μπορεί να βρει κανείς στο ιστολόγιο της Κοινότητας, το οποίο ενημερώνεται καθημερινά, με φωτογραφίες και κείμενα, που πληροφορούν για την πρόοδο των εργασιών.

Κυπριακή Γιορτή Κρασιού

2010-06-28T00:51:00.001+01:00

Έτσι ονομάζεται ένα μεγάλο Κυπριακό πανηγύρι, που πραγματοποιείται κάθε χρόνο τέτοια εποχή, στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο του Βορείου Λονδίνου.

Το Σάββατο και την Κυριακή 26-27 Ιουνίου η ομογενειακή εφημερίδα «ΠΑΡΟΙΚΙΑΚΗ» οργάνωσε, με τη συνεργασία και άλλων ομογενειακών φορέων, ένα μεγάλο εορταστικό φεστιβάλ.

Σ΄αυτό έλαβαν μέρος Κοινότητες, Εταιρείες, καταστήματα και διάφοροι επαγγελματικοί φορείς της Κυπριακής Ομογένειας του Ηνωμένου Βασιλείου.

Στο εορταστικό πρόγραμμα της σκηνής του φεστιβάλ παρουσιάσθηκαν τραγουδιστές, χορευτικά συγκροτήματα, άλλοι καλλιτέχνες, «μάγοι», ποιητές.

Σουβλάκια, λουκουμάδες, ξηροί καρποί, κυπριακά κρασιά και τόσα άλλα παραδοσιακά φαγητά, γλυκά και ποτά, ακόμα και το μαλλί της γριάς, μπορύσε να βρει κανείς για να αγοράσει στη Γιορτή του Κρασιού.

Το σημαντικώτερο ίσως είναι ότι η εκδήλωση αυτή, η οποία έχει γίνει θεσμός τα τελευταία χρόνια, συγκεντρώνει στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο πολλούς Ομογενείς, οι οποίοι έρχονται από διάφορες περιοχές του Λονδίνου, αλλά και της Επαρχίας για να απολαύσουν τη χαρά της κοινωνίας με συγχωριανούς, συγγενείς, φίλους και γνωστούς.

Αυτός άλλωστε είναι και ο κύριος πάντα σκοπός όλων των κοινωνικών εκδηλώσεων στον Ελληνισμό της Διασποράς.

Γεύση Ελλάδας στις όχθες του Τάμεση

2010-06-18T20:18:00.014+01:00

Ποιος θυμάται τις περσινές εκδηλώσεις με τίτλο η Αθήνα στο Λονδίνο; Κάτι ανάλογο, αλλά πιο εντυπωσιακό, διοργανώνεται και φέτος. Αυτή τη φορά θα έχουμε μια ελληνική παραλία στην όχθη του Τάμεση ή αλλιώς Greek Beach by the Thames.

Οι εκδηλώσεις, που περιλαμβάνουν ελληνικούς χορούς από το Λύκειο Των Ελληνίδων Λονδίνου, ελληνική μουσική (μπουζούκι, ΜοοSooToo και DJ), ελληνικά εδέσματα, μπύρες Mythos, ξαπλώστρες, beach volley, ρακέτες, και άλλα όχι τόσο ελληνικά (ποδόσφαιρο στην άμμο, face-painting) ξεκίνησαν σήμερα και θα συνεχιστούν μέχρι την επόμενη Κυριακή 27 Ιουνίου.

Δεν έχω φωτογραφίες να σας δείξω παρόλο που πέρασα από το χώρο προχθές και είδα τα σπιτάκια και την άμμο, αλλά πρώτον δεν ήξερα ότι ετοιμαζόταν Greek Beach και δεύτερον έκανε τόσο κρύο που δεν είχα διάθεση να σταματήσω για φωτογραφίες. Όποιος πάει, μην ξεχάσει να πάρει μαζί φωτογραφική μηχανή. Καλή διασκέδαση!

Ενημέρωση 23/6/2010: Η φωτογραφία είναι από τη σελίδα του ΕΟΤ στο Facebook.

Βραζιλιάνικοι ρυθμοί

2010-06-17T21:55:00.019+01:00

Τώρα που καλοκαίριασε (μουχαχα) και ήρθε ο καιρός του ποδοσφαίρου, τι πιο επίκαιρο από μια βραζιλιάνικη παράσταση που συνδιάζει capoeira, σάμπα και μπάλα; Αν ψάχνετε κάτι διαφορετικό και πρωτότυπο, σας προτείνω το Brazil! Brazil!, ιδιαίτερα αν δεν έχετε ξαναδεί capoeira ή αν είσαστε θαυμαστής του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου.

Το capoeira (καπουέιρα) είναι ένα σύστημα αυτοάμυνας που συνδιάζει στοιχεία χορού, πολεμικής τέχνης και άθλησης. Η παράσταση διηγείται την εξέλιξή του από τα μέσα του 16ου αιώνα ως τις μέρες μας, και δείχνει πώς οι βασικές κινήσεις και οι ελιγμοί του (γνωστοί ως ginga = ζίνγκα) έχουν επηρεάσει τον τρόπο που οι Βραζιλιάνοι χορεύουν σάμπα και παίζουν ποδόσφαιρο.

Έχω δει αρκετές παραστάσεις capoeira, και μπορώ να πω ότι η συγκεκριμένη είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή, κεφάτη και καθόλου κουραστική, αφού ανάμεσα στα ακροβατικά παρεμβάλονται αφηγήσεις για το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο και μουσικο-χορευτικά διαλείμματα. Μόνο μην περιμένετε να δείτε κοπέλες με μικροσκοπικά μπικίνι να λικνίζονται σε ρυθμούς καρναβαλιού. Τέτοια δεν έχει. Έχει όμως έναν νεαρό που τον λένε Arthur Mansilla, ο οποίος κάνει *απίστευτα πράγματα* με μια μπάλα ποδοσφαίρου. Στο YouTube βρήκα αυτό το βιντεάκι από τις πρόβες, στο οποίο φαίνεται και ο Mansilla.

Οι παραστάσεις γίνονται στο E4 Udderbelly, την τεράστια αναποδογυρισμένη αγελάδα που βρίσκεται δίπλα στο London Eye. Τα εισιτήρια κοστίζουν £18 λίρες τις καθημερινές, £20 τα σαββατοκύριακα. Σημειωτέον ότι δεν γίνονται κρατήσεις θέσεων. Φροντίστε να πάτε στο θέατρο 15 λεπτά πριν την παράσταση για να μπείτε μέσα από τους πρώτους και να διαλέξετε τις θέσεις που προτιμάτε. Αν πάτε νωρίτερα, στην αυλή έχει ξαπλώστρες, τραπέζια, καρέκλες, μπαρ όπου μπορείτε να παραγγείλετε φαγητό και μπύρες, και υπαίθρια (σαν τα ανάλογα επιτραπέζια αλλά σε jumbo μέγεθος) παιχνίδια όπως Jenga και Connect-4. Τις μπύρες μπορείτε να τις πάρετε και μέσα στο θέατρο. Η παράσταση κρατάει περίπου 1 ώρα.

39 STEPS

2010-06-16T22:29:00.000+01:00

Το έργο The 39 Steps είναι ένα μυθιστόρημα του Σκωτσέζου συγγραφέα John Buchan. Λέγεται ότι το έργο πήρε το όνομα του από τον αριθμό των σκαλοπατιών της κλινικής στην οποία νοσηλευότανε ο Buchan όταν έγραφε το βιβλίο.

Εγινε γνωστό από την ταινία του Alfred Hitchcock το 1935, αλλά και από αυτές που ακολούθησαν το 1959 και το 1978. Προσωπικά έχω δει την ταινία του Hitchcock και αυτή του 1978 που σκηνοθέτησε ο Don Sharp και πρωταγωνιστούσε ο Robert Powell. Πρόσφατα πήγα να δω και το θεατρικό έργο που παίζεται εδώ και τέσσερα χρόνια στο θέατρο Criterion το οποίο είναι πάνω στο Piccadilly Circus, ένα από τα πιο γνωστά σημεία του Λονδίνου.

Το έργο έχει και ελληνικό ενδιαφέρον. Διαδραματίζεται το1914 και ξεκινάει με την συνάντηση δύο κατασκόπων, του Richard Hannay και του Franklin P. Scudder ο οποίος αποκαλύπτει ότι υπάρχει ένα σχέδιο των γερμανών να δολοφονήσουν τον Ελληνα Πρωθυπουργο. Οταν ο Hannay βρίσκει τον Scudder δολοφονημένο στο σπίτι του βρίσκεται σε αδιεξοδο. Αν πάει στην αστυνομία πιστεύει ότι θα συλληφθεί για φόνο και αποφασίζει να ακολουθήσει την έρευνα του Hannay ώντας σίγουρος ότι θα οδηγηθεί στους δολοφόνους του. Καταφέρνει να ξεφύγει από τους Γερμανούς που παρακολουθούν το σπίτι του φορώντας τη στολή του γαλατά και η καταδίωξη αρχίζει. Μετά από αρκετές περιπτώσεις που ο ήρωας την γλιτώνει την τελευταία στιγμή, βρίσκει βοήθεια στον Sir Harry που είναι πολιτικός και που πιστεύει την ιστορία του και αποφασίζει να τον βοηθήσει γνωρίζοντας του τον Sir Walter του Foreign Office. Η καταδίωξη συνεχίζεται, αλλά ο Hannay στέκεται και πάλι πιο ικανός από τους διώκτες του (οπως αναμενότανε άλλωστε). Κάπου εκεί ο Ελληνας Πρωθυπουργός Καρολίδης δολοφονείται. Πολυτιμες πληροφορίες που αφορούν θέσεις Βρετανικών στρατευμάτων κλέβονται από το σπίτι του Sir Walter και η έρευνα που διεξάγει ο Sir Walter και ο Hannay τους οδηγεί στο συμπέρασμα πως η φράση "the thirty-nine steps" αναφ’ερεται στο σημείο της Αγγλίας από το οποίο θα προσπαθήσουν να διαφύγουν οι Γερμανοί κατάσκοποι. Πράγματι υπάρχει μία περιοχή στο Kent που η το μονοπάτιο που οδηγεί στην θάλασσα έχει 39 σκαλοπάτια. Οι Γερμανοί αλλά και κάποιοι Αγγλοι βοηθοί τους συλλαμβάνονται στην προκυμαία. Ετσι η Μεγάλη Βρετανία μπάινει στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο έχοντας διατηρήσει τα πολεμικά της μυστικά.

Πάμε στην κριτική. Οι ηθοποιοί έκαναν ότι μπορούσαν, αλλά το έργο δεν είναι καλό. Δεν είναι ευκολο να ανέβει σε θεατρικό. Για παράδειγμα όταν ο Hannay καταδιωκότανε από τους διώκτες του και πήγαινε στη Σκωτία, έπεσε σκηνή ένα λευκό τεντώπανο και σαν σε θέατρο σκιών περνούσαν πίσω τρένα, βουνά κτλ. Επίσης υπήρχαν πολύ γρηγορες αλλαγές στα ρούχα, αλλά και σκηνικά πολύ λιτά και χωρίς φαντασία που το μόνο που προκαλούσαν ήταν γέλιο. Για παράδειγμα οι κατάσκοποι που παρακολουθούσαν το σπίτι του Sir Walter εμφανίστηκαν στη σκηνή κρατώντας τον στύλο με την λάμπα. Σε αυτό βοηθάει ότι όλους τους ρόλους πλην του Hannay και της γυναίκας. Τον παίζουν οι ίδιοι δύο ηθοποιοί. Είναι αστείο να τους βλέπεις την μία ως κατασκοπους και την άλλη ως γαλατάδες. Νομίζω όμως ότι δεν θα το συνιστούσα σε κάποιον που έρχεται ως τουρίστας στο Λονδίνο και θέλει να δει μια ή δύο θεατρικές παραστάσεις. Για να μην αδικώ το έργο, πρέπει να πω ότι έχει πετυχημένες ατάκες, αλλά ως εκεί.

Οι κριτικοί όπως άλλωστε αναμενότανε δεν συμφωνούν μαζί μου. Εχω βάλει links με κριτικές από το 2006 μέχρι και τον Μαιο του 2010 που όλες μιλάνε για μία καταπληκτική παράσταση. Περισσότερα μπορείτε να βρείτε εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

H ανάρτηση έχει ανέβει και εδώ.

Ο Βασίλης στο Λονδίνο

2010-05-13T21:12:00.002+01:00

Ο εξαίρετος Ελληνοαμερικανός κωμικός Βασίλης έρχεται προσεχώς στο Λονδίνο.

Τις παραστάσεις οργανώνει η Νεολαία του Αγ. Παντελεήμονος στο Harrow του ΒΔ Λονδίνου, με σκοπό την οικονομική υποστήριξη του ιερού και ιστορικού έργου της εκ θεμελίων ανέγερσης νέου Ιερού Ναού σε βυζαντινό ρυθμό.

Εκλογές σήμερα στo Λονδίνο

2010-05-06T10:51:00.004+01:00

Οι εκλογές στην Αγγλία γίνονται πάντα ημέρα Πέμπτη. Όποιος θέλει ψηφίζει. Ούτε που καταλαβαίνουμε ότι διεξάγεται μια σημαντική διαδικασία, η οποία μπορεί να αλλάξει την κυβέρνηση και να φέρει πολλές κοινωνικές, οικονομικές και άλλες ανατροπές. Σήμερα μάλιστα πραγματοποιούνται γενικές - βουλευτικές αλλά και τοπικές - δημοτικές εκλογές.

Η Ελληνική Ομογένεια στη Βρετανία ψηφίζει στις βουλευτικές εκλογές με γνώμονα κυρίως τα εθνικά θέματα. Συνήθως, δηλαδή, ψηφίζει αυτούς τους υποψήφιους βουλευτές που υποστηρίζουν τις ελληνικές εθνικές θέσεις. Στις δημοτικές εκλογές συνήθως η Ομογένειά μας υποστηρίζει εκείνους από τους υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους που συνδράμουν στις κοινοτικές, εκπαιδευτικές και άλλες δραστηριότητες της Παροικίας μας. Βέβαια το απόλυτο δεν υπάρχει πουθενά. Γι’ αυτό και η Ομογένειά μας κρατά, από πάντα, «μικρό καλάθι»!

Πάντως, πολλές Ελληνικές Κοινότητες, στο Λονδίνο και την Επαρχία, παραχωρούν τις αίθουσές τους για να χρησιμοποιηθούν ως Εκλογικά Κέντρα, από τις κατά τόπους Δημοτικές Αρχές. Είναι κι αυτό μια οφειλή και μια υποχρέωση προς την φιλόξενη χώρα της Παροικίας μας.

Μουσικός Χαρταετός στο Λονδίνο

2010-04-22T00:29:00.000+01:00

Η ομάδα KITE Music - Μουσικός Χαρταετός, σε συνεργασία με το Greek Parents Association (GPA), διοργανώνουν δωρεάν εκπαιδευτικά σεμινάρια κυπριακής και ελληνικής μουσικής για παιδιά και νέους της Ελληνικής Παροικίας στο Λονδίνο. Σκοπός των σεμιναρίων είναι η γνωριμία με τη μουσική παράδοση και κουλτούρα της Κύπρου και της Ελλάδας. Πιστεύεται ότι η επαφή αυτή θα βοηθήσει στην ενδυνάμωση του Κυπριακού και Ελληνικού Πολιτισμού στην Ομογένεια. Τα σεμινάρια θα γίνονται στη ελληνική και αγγλική γλώσσα. Οι ομιλητές είναι καταξιωμένοι μουσικοί και εκπαιδευτικοί που εργάζονται στη Κύπρο, Ελλάδα και Αγγλία ο καθένας στο είδος του. Τα σεμινάρια θα πραγματοποιηθούν σε τέσσερεις Κυριακές (14:00 - 19:00), στο Cypriot Community Centre, Earlham Grove, Wood Green, London N22 5HJ.

25 Απριλίου: Αρχαία Ελληνικά Μουσικά Όργανα, Μιχάλης Γεωργίου
2 Μαίου: Βυζαντινή Μουσική, Πρωτοπρεσβύτερος Ιωσήφ Παλιούρας
9 Μαίου: Ρεμπέτικο Τραγούδι , Θεοδώρα Αθανασίου
16 Μαίου: Κυπριακή Παραδοσιακή Μουσική, Ευαγόρας Καραγιώργης

H τελική συναυλία θα πραγματοποιηθεί στις 17 Μαϊου στο Greek Parents Association 39 Winkfield Road, Wood Green, London N22 5RP. Κάθε Κυριακή εκτός των παραπάνω σεμιναρίων θα πραγματοποιούνται μουσικά εργαστήρια στα οποία τα παιδιά θα δουλέψουν ομαδικά για την προετοιμασία ρεπερτορίου που θα παρουσιαστεί στην τελική εκδήλωση στις 17 Μαϊου. Κάθε μαθητής θα λάβει δίπλωμα συμμετοχής στα σεμινάρια και αντίγραφο της βιντεοσκόπησης των μουσικών εργαστηρίων και της τελικής εκδήλωσης.

Αντιγόνη

2010-04-15T09:15:00.000+01:00

Η αγαπημένη μου τραγωδία. Γράφτηκε από τον Σοφοκλή και πιθανότατα πρωτοπαρουσιάσθηκε στα Μεγάλα Διονύσια του 442 π.Χ. Από χθες παρουσιάζεται στο Λονδίνο σε σκηνοθεσία της φίλης Αναστασίας Ρεβή. Η ίδια λέει χαρακτηριστικά:

Μετά από 2 χρόνια περιοδείας και δουλειάς στο Κρατικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, παρουσιάζω την πρώτη μου τραγωδία, που συμβαίνει να είναι και η πρώτη που παρουσιάζεται στο Λονδίνο στα Αγγλικά από ελληνικής ρίζας θίασο.

Πρόκειται για την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή. Το έργο διαπραγματεύεται την αιώνια διαμάχη ανάμεσα στον ηθικό και πολιτικό/κοινωνικό νόμο και ανιχνεύει το ψυχισμό των Ελλήνων και την πάλη τους στη διαμόρφωση της ταυτότητας τους. Στόχος μας είναι η ευρύτερη προβολή της εθνικής μας κληρονομιάς.

Το Theatre Lab Company ιδρύθηκε το 1997 με κύριους στόχους α) την προβολή του ελληνικού θεάτρου στην πολυεθνική κοινότητα της Μ. Βρετανίας και β) τη δημιουργία πολιτιστικών σχέσεων συνεργασίας και ανταλλαγής με άλλους φορείς της χώρας. Μέχρι σήμερα το έργο μας εστιάστηκε στην προβολή του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου με περισσότερες από δέκα θεατρικές παραγωγές, θεατρικά αναλόγια, σεμινάρια και παραστάσεις καθώς επίσης και εκδόσεις. Η προσφορά μας και η ποιότητα της δουλειάς μας έχει αναγνωρισθεί και τιμηθεί τόσο στη Μ. Βρετανία όσο και στην Ευρώπη.

Όσον αφορά το πρόσωπό μου είμαι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, αριστούχος απόφοιτος του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, με μεταπτυχιακές σπουδές θεάτρου και σκηνοθεσίας στο Λονδίνο, με παραστάσεις σε Λονδίνο, Δουβλίνο, Βελιγράδι, Πράγα, Εδιμβούργο, Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Νέα Υόρκη, υποψήφια για τα βραβεία Fringe First Award και Total Theatre Award στο Φεστιβάλ Εδιμβούργου(2007), κάτοχος του 1ου Βραβείου στο Φεστιβάλ Θεάτρου της Πράγας (2007) και πρόσφατα υποψήφια για το Βραβείο Θεάτρου στην κατηγορία Νέων Δημιουργών στα Ελληνικά Κρατικά Βραβεία Κάρολος Κούν στο Μέγαρο Μουσικής Αθήνας (Δεκ 2009).

Θέλουμε να φέρουμε τους Έλληνες της Κοινότητας στο θέατρο και πιστεύουμε ότι η παράσταση θα είναι ιδανική ευκαιρία. Είναι ίσως μια πολύ καλή ευκαιρία και για τα παιδιά να παρακολουθήσουν αρχαία τραγωδία στα Αγγλικά.

Άλλοι συντελεστές της παράστασης είναι οι εξής:

Σκηνικά και κοστούμια: Μαρία Βαζαίου

Original Score/live performance by: Ann Malone, Noah Young

Ηθοποιοί: Lisa Stuart, George Siena, Kathryn Carpenter, Tyler Coombes, Mathew Wade, Chris Gunter, Robert Finlay, Toby Deacon, Johan Buckingham, Noah Υoung, Susie Fairbrother.

Οι Πελοποννήσιοι εορτάζουν την Εθνική Επέτειο

2010-03-27T00:20:00.001Z

Η Εταιρεία Πελοποννησίων Μεγάλης Βρετανίας εορτάζει αύριο Κυριακή των Βαΐων στο Λονδίνο την Εθνική Επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821, σύμφωνα με το παρακάτω Πρόγραμμα:

Ένας ασυνήθιστα θεατρικός μήνας! (+τι προκειται να δω)

2010-02-25T10:56:00.000Z

Ομολογώ ότι τον περασμένο μήνα το παράκανα ελαφρώς. Εϊδα τέσσερις παραστάσεις ήδη, έχω κλείσει άλλη μια και έχω βάλει στο μάτι κανα-δυό ακόμα. Τι να κάνεις, πολύ ενδιαφέρων ο φετινός θεατρικός χειμώνας (σε αντίθεση με τον χλυαρό περσινό). Άσε που είχα καιρό να πάω και έπρεπε να βγάλω τα σπασμένα :) . Για να δούμε λοιπόν:

Ξεκινάω με τις παραγωγές του λατρεμένου Εθνικού, που ποτέ δε με έχει απογοητεύσει- το οποίο επίσης παρέχει και τα εισιτήρια των £10 για τις εξαιρετικές παραγωγές του. Είναι να μη γίνεις τακτικός θαμώνας;

Το πρώτο έργο που είδα, και αυτό καθαρά από περιέργεια, ήταν το Nation. Η ιστορία του Mau, του γιου του αρχηγού ενός μικρού εξωτικού νησιού, και τις Daphne, μιας αγγλιδούλας που διέσχιζε τον Ατλαντικό για να συναντήσει τον πατέρα της. Τα δύο παιδιά συναντώνται εξαιτίας ενός φοβερού γεγονότος; ενός τεράστιου κύματος, που πνίγει τους συμπατριώτες του Mau και τους συνταξιδιώτες της Daphne. Τα δυο παιδιά επιβιώνουν σε ένα έρημο νησί, και παρόλο που αρχικά δεν μπορούν να συνεννοηθούν, καταφέρνουν να χτίσουν ένα καινούργιο έθνος, μαζί με αλλα θύματα του κύματος που καταφτάνουν στο νησί. Ένα πολύ όμορφο παραμύθι που προφανώς απευθύνεται σε οικογένειες, με πολύ καλή σκηνοθεσία και ερμηνείες, και εκπληκτική σκηνογραφία και φωτισμό. Συστήνω ανεπιφύλακτα αν ανεβεί ξανα!

Every good boy deserves a favour: Ένα ιδιόμορφο και σκληρό έργο σχετικά με την καταπίεση των αυταρχικών καθεστώτων. Ένας κατήγορος του σταλινικού καθεστώτος εγκλείεται σε ψυχιατρική κλινική ως "έχοντας ψευδαισθήσεις επικίνδυνες για το κοινωνικό σύνολο". Συγκρατούμενός του ένας σχιζοφρενής, που εχει την εμμονή ότι μια ορχήστρα τον περιβάλλει. Και η ορχήστρα είανι εκεί, πάνω στη σκηνή, σχολιάζει μουσικά τις σκέψεις των πρωταγωνιστών. Και συμμετέχει. Συγκλονιστική η σκηνή που τα μέλη της ορχήστρας υποβάλλονται σε βασανιστήρια από τους καθεστωτικούς. Ένα έργο-σπουδή στην (εσωτερική) ελευθερία και στις θυσίες που αυτή απαιτεί.

The power of Yes: Μόλις εχτές είδα το εξαιρετικό αυτό έργο του David Hare. Ο συγγαφέας συνδιαλέγεται με το κοινό και προσπαθεί να καταλάβει τι ακριβώς μας οδήγησε σε αυτή την οικονομική κρίση-και ποιο είναι το πραγματικό μέγεθός της. Στην προσπάθειά του να γράψει ενα θεατρικό για την κρίση, συμβουλεύεται μεγάλες προσωπικότητες της διεθνούς οικονομικής σκέψης που παρελαύνουν στη σκηνή και μας αναλύουν το ιστορικό αυτής της κατάστασης. Από τα μέσα της δεκαετίας του '90, με την απότομη ανάπτυξη των χρηματαγορών (και κυρίως του Λονδίνου), μέχρι τα μέσα των '00, με την ανεξέλεγκτη απληστία που οδήγησε τον τομέα σε απερισκεψίες, και μέχρι τα τελευταια 2-3 χρόνια, με την κατάρρευση τνω τραπεζών και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Εξαιρετικά επίκαιρο, ειδωμένο από την πλευρά ενός ανθρωπου που δεν καταλαβαίνει καλα το σύστημα (όπως και πολλοί από εμάς), είναι σίγουρο ότι θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον σας. (NdN μην τολμήσεις να το χάσεις!!!!)

Waiting for Godot: Ήθελα να το δω πέρσυ, αλλά δυστυχώς δεν ήμουν όσο οργανωμένος θα έπρεπε, και όταν αποφάσισα να ψάξω για εισητήρια δεν είχε μείνει ούτε σκαμπό. Ευτυχώς το ανέβασαν ξανα φέτος πάντα με τον λατρεμένο Ian McKellen αλλά με τον Rogert Rees να αντικαθιστά τον Patrick Stewart. Δύσκολο έργο, και το ήξερα πριν πάω γιατί είχα ξεκινήσει να το διαβάζω. Η πρώτη πράξη μοιάζει ασύνδετη χωρίς νοήμα, σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιος ακριβώς είναι ο σκοπός αυτού του έργου. Δύο γεροντάκια τσακώνονται, φιλοσοφούν και περιμένουν έναν κάποιο Godot. Και μετά;

Με τη δεύτερη πράξη το έργο αποκτά νόημα, τουλάχιστον για εμένα. Δεν θα επεκταθώ γιατί μπορεί κάποιοι να θέλετε να το δείτε. Αν πάντως ο σκοπός του θεάτρου είναι να σε κάνει να σκεφτείς, να προβληματιστείς για το νόημα της ζωής και την αξία των πραγμάτων, τότε έχουν δίκιο όσοι λένε ότι ο Μπέκετ είναι σπουδαίος δραματουργός. Από την άλλη, μπορεί να το ερμήνευσα εγώ λάθος-μάλλον, όπως ήθελα εγώ να το ερμηνεύσω. Μα αυτή δεν είναι η μαγεία της τέχνης...;

Εξαιρετικός ο Ian McKellen στο ρόλο του γκρινιάρη Estragon. Δείτε αποσπάσματα εδώ

Προσεχώς:

Κείμενο του Alan Bennett (The History Boys) με πρωταγωνιστή τον Richard Griffiths? Μόνο καλό μπορεί να είναι! Ραντεβού τον Απρίλη!

Πρέπει να κλείσω τη δόση μου από Tenesse Williams φέτος, και το αυτό το ανέβασμα της Λυσσασμένης Γάτας θεωρείται πολλά υποσχόμενο. Έχει πάει κανείς; Να κλείσω;

Τον Simon Russell Beale τον είδα πέρσυ στο Βυσσινόκηπο και ήταν πολύ καλός. Επίσης δε συγχώρησα στον εαυτό μου ότι έχασα τη Mother Courage της Fiona Shaw πέρσυ, όπότε να μια καλή ευκαιρία να εξιλεωθώ! Ένα πολύ "Αγγλικό" έργο, που φαίνετια θα παρασυρθώ!

Για όλες τις παραγωγές του Natinal Theatre δείτε εδώ

Τμήμα Ελληνικών Σπουδών Πανεπιστημίου Λονδίνου

2010-02-19T14:33:00.001Z

Μια δυσάρεστη είδηση έκανε χθες το γύρο του διαδικτύου. Έχει να κάνει με τη διάλυση του Τμήματος των Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών στο Βασιλικό Κολέγιο του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Μια πραγματικά θλιβερή εξέλιξη στα σύγχρονα ακαδημαϊκά δεδομένα της πολιτισμένης Αγγλίας.

Στο διαδίκτυο διενεργείται μια μεγάλη εκστρατεία συλλογής υπογραφών με σκοπό την διάσωση του εν λόγω Πανεπιστημιακού Τμήματος, που οπωσδήποτε τιμά την Πατρίδα και τον Πολιτισμό μας. Aξίζει να σημειωθεί ότι το Τμήμα αυτό ξεκίνησε τη λειτουργία του ταυτόχρονα με την ίδρυση της Έδρας Κοραή το 1919. Όποιος θέλει μπορεί να υποστηρίξει υπογράφοντας εδώ.

Το κείμενο της διαμαρτυρίας, το οποίο απευθύνεται προς τον Καθ. Richard Trainor, Πρύτανη του King’s College London, συντάχθηκε από τον Βυζαντινολόγο Καθ. Marc D. Lauxtermann, Καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, και έχει ως εξής:

We would like to express our deep concerns over the projected dismemberment of the Department of Byzantine and Modern Greek Studies at King’s College London. Although we recognise the need for King’s to make savings, we fail to understand what long-term purpose is served by dismantling a department and allocating its members to two or more different units. Experience teaches that, when a subject area is dispersed around departments and faculties, it never gets priority and in the end loses its capacity and influence. It is only too likely that the university sector will experience further cuts and in such circumstances isolated specialities would be particularly vulnerable. The great strength of King’s has always been that it is the only university in the UK to offer a combined programme in Byzantine and Modern Greek Studies, thereby emphasising the importance of continuity through the centuries. The ideal of Hellenism in its broadest sense, for which King’s stands, is reflected in its Centre for Hellenic Studies and in the Koraes chair. As dismantling the Department of Byzantine and Modern Greek Studies would mean the end of a long and rich tradition, we urge you, in the strongest possible terms, to reconsider your plans.

SISTER ACT

2010-02-17T22:35:00.003Z

Το Sister Act είναι ένα musical που βασίζεται στην ταινία που έκανε πρεμιέρα το 1992 και που ακολουθεί την πλοκή της. Προσωπικά είχα δει την ταινία και έτσι η κατανόηση του musical ήταν πολύ εύκολη.

Η πλοκή διαδρματίζεται το 1978 στη Philadelphia. Η Deloris Van Cartier είναι ταργουδίστρια σε ένα μικρό νυχτερινό μαγαζί και ταυτόχρονα έχει σχέση με έναν τύπο του υποκόσμου, τον Curtis Shank. Οταν πλέον καταλαβαίνει ότι τα όνειρα της δεν μπορούν να εκπληρωθούν σε αυτή την πόλην ψηλά, αποφασίζει να χωρίσει και να φύγει. Τη στιγμή όμως που πάει να του το ανακοινώσει, γίνεται μάρτυρας μίας δολοφονίας από τον Curtis και την συμμορία του. Οπως είναι φυσικό η Deloris το σκάει φοβισμένη, ενώ ο Curtis ζητάει από τα πρωτοπαλίκαρα του να την φέρουν πίσω ώστε να αποφύγει την τυχόν κατάδοση του στην αστυνομία. Η Deloris ζητά προστασία σε ένα αστυνομικό τμήμα, όπου συναντά τον Eddie, φίλο της από το σχολείο. Ο Eddie τη συμβουλεύει να μπει στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων και την στέλνει σε ένα μέρος που ο Curtis δεν πρόκειται να υποψιαστεί ποτέ. Το μοναστήρι “The Holy Order of the Little Sisters of Our Mother of Perpetual Faith”. Μολονότι η Deloris έχει τις αμφιβολίες της για το περιβάλλον του μοναστηριού, τελικά πείθεται μπροστά στον κίνδυνο που αντιμετωπίζει. Στο μοναστήρι συμβαίνουν διάφορα ευτράπελα...

Μετά από πολλές αψιμαχίες η Deloris υπόσχεται να παίξει τον ρόλο της καλόγριας και να σέβεται τις υποχρεώσεις της και ταυτόχρονα πηγαίνει στη χορωδία του μοναστηριού την οποία αποφασίζει να εκπαιδεύσει. Από την πρώτη κιόλας Κυριακή η χορωδία αλλάζει όψη και γίνεται πόλος έλξης για πιστούς οι οποίοι μαζί τους φέρνουν και τις ανάλογες δωρεές. Η Ηγουμένη έχει τις ενστάσεις της που ξεπερνιούνται καθώς τα χρήματα που μαζεύονται πληρώνουν για την αναστήλωση του μοναστηριού και η φήμη της χορωδιας εξαπλώνεται τραβώντας την προσοχή των Μέσων Μαζική Ενημέρωσης αλλά και του ίδιου του Πάπα ο οποίος ζητά να την παρακολουθήσει να τραγουδάει. Οπως ήταν φυσικό και ο Curtis έμαθε οτι η Deloris κρύβεται στο μοναστήρι και στέλνει εκεί τους μπράβους του για να την σκοτώσουν, αλλά η Deloris φυγαδεύεται στο σπίτι του Eddie. Την επόμενη μέρα η Deloris θα έδινε κατάθεση στο δικαστήριο και τα πάντα θα τελείωναν. Η τελευταία απόπειρα του Curtis είναι να ντυθεί καλόγρια και να μπει στο μανστήρι για να βρει και να σκοτώσει την Deloris. Οταν επιτέλους την βρίσκει οι καλόγριες μπαίνουν μπροστά για να την σώσουν και ο Eddie καταφέρνει και τον αφοπλίζει συλλαμβάνοντας τον πριν ανοίξει πυρ εναντίον τους. Στο τέλος ο Eddie κερδίζει την Deloris και η χορωδία τραγουδά μπροστά στον Πάπα.

To musical ήταν καταπληκτικό. Στο τέλος το κοινό χειροκροτούσε όρθιο για 5 λεπτά. Μολονότι οι κριτικές δεν το είχαν δει και με τόσο καλό μάτι, εμένα μου άρεσε πολύ. Η 24χρονη Patina Miller που έπαιζε την Deloris έχει καταπληκτική φωνή, όπως και η Katie Rowley Jones που έπαιζε την Sister Mary Robert. Ειδικά η πρώτη είναι η καλύτερη τραγουδίστρια που έχω δει ως σήμερα σε musical. Μπορεί για κάποιον που έρχεται στο Λονδίνο και θέλει να δει ένα musical να προτείνω πρώτη επιλογή το Oliver!, αλλά και το Sister’s Act αν παρακολουθήσετε δεν θα βγείτε χαμένοι.

Reviews για το έργο μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

Παρακάτω βάζω κάποια βίντεο από το youtube. Το πρώτο είναι το trailer του musical και το δεύτερο ένα mix από τα τραγούδια.

Pancake Day

2010-02-15T22:52:00.010Z

Σας θυμίζω ότι αύριο είναι η μέρα της κρέπας. Όσοι είσαστε στο Λονδίνο και ενδιαφέρεστε να παρακολουθήσετε κάποια από τις κρεποδρομίες ή να φάτε σε εστιατόριο που προσφέρει ειδικό μενού, μπορείτε να ενημερωθείτε σχετικά από το View London και το Time Out.

Αν προτιμάτε να φτιάξετε κρέπες στο σπίτι, σας προτείνω τη συνταγή της Delia Smith. Καλοφάγωτες!

«Γεύση Ελλάδας» στο Λονδίνο

2010-02-09T00:28:00.002Z

Ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού πρωτοστατεί και πάλι, φέρνοντας τη «Γεύση Ελλάδας» στην Αγγλία. Οι γνωστοί και βραβευμένοι chefs, Χριστόφορος Πεσκίας και Στέλιος Παρλιάρος, όπως επίσης και ο μάστερ των κοκτέϊλς Αριστοτέλης Παπαδόπουλος, θα βρίσκονται σήμερα για μία ημέρα επίδειξης και εκπαίδευσης στο Λονδίνο (Cookbook cafe, 1 Hamilton Place, London, W1J 7QY) με σκοπό να δείξουν στους chefs του Ην. Βασιλείου μυστικά της αυθεντικής Ελληνικής Κουζίνας.

Γνωστά εστιατόρια της Αγγλίας έχουν κληθεί να φιλοξενήσουν τη «Γεύση Ελλάδας», στη διάρκεια της περιόδου Φεβρουαρίου - Δεκεμβρίου 2010.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι εκείνο που κάνει την παραδοσιακή Ελληνική Κουζίνα να διαφέρει από άλλες είναι η χρήση των καλύτερων υλικών, η επική Ελληνική Φιλοσοφία αναφορικά με το φαγητό, αλλά και η γενικά μοναδική, άνετη, ανεπίσημη και σεμνή ατμόσφαιρα της Ελληνικής Ταβέρνας.

Ο Αθήναιος στους Δειπνοσοφιστές (1.5b, III.101B, VII.320f) μας τονίζει πως: «Δεν υπάρχει καμμία διαφορά μεταξύ ενός ποιητή κι ενός μάγειρα, αφού και των δύο τα μυαλά παράγουν τέχνη».

Όπως και οι άνθρωποι, η Ελληνική Κουζίνα είναι δυνατή και ζωηρή, μια πραγματική γαστρονομική εμπειρία...

10+1 αγαπημένες θεατρικές παραστάσεις

2010-01-11T18:56:00.000Z

Σε αυτό το blog έχουμε ασχοληθεί επανειλημμένα με το θέατρο στο Λονδίνο. Ίσως είναι επειδή μαζί το Broadway στη Νέα Υόρκη, το West End εδώ κρατάνε τα σκήπτρα για το τι γίνεται στη θεατρική σκηνή. Επίσης, σε αυτές τις δύο περιοχές συγκεντρώνονται τα καλύτερα ταλέντα, με αποτέλεσμα ακόμα και μικρομεσαίες παραστάσεις να προσφέρουν εξαιρετικού επιπέδου διασκέδαση.

Έχοντας παρακολουθήσει αρκετές παραστάσεις, είπα να ετοιμάσω μια λίστα με ένα καθαρά υποκειμενικό top 10. Είναι παραστάσεις που έχει τύχει να δω σε διάφορες πόλεις τα τελευταία χρόνια (Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες, Λας Βέγκας κτλ), με τις παραγωγές είναι πρακτικά ίδιες (πλην μερικών εξαιρέσεων). Η λίστα περιέχει μετά το top 10 κάποια άλλα έργα που δεν παίζονται απαραίτητα αυτή τη στιγμή αλλά για λόγους πληρότητας τα παραθέτω εδώ με την ελπίδα ότι μπορεί να επιστρέψουν στο μέλλον.

Όσον αφορά το στυλ των παραστάσεων στη λίστα: πρόκειται στην πλειοψηφία τους για musicals και μεγάλες παραγωγές, δηλαδή το αντίστοιχο των blockbusters του Hollywood. Οπότε τα έργα εδώ δεν διακρίνονται για την φοβερή υποκριτική ικανότητα των ηθοποιών ή τα βαθύτερα νοήματα της παράστασης. Πρόκειται πιο πολύ για καθαρή και ευχάριστη διασκέδαση με ωραία τραγούδια, πολύπλοκα σκηνικά κτλ.

Οι παραστάσεις είναι χωρισμένες σε 3 γκρουπ (μεγάλοι, μεσαίοι, μικροί), ανάλογα με το μέγεθος της παραγωγής (αριθμός ατόμων, πλήθος και ποιότητα σκηνικών, φήμη κτλ). Αυτό δε σημαίνει πως οι "μικρές" παραστάσεις υστερούν σε ποιότητα και διασκέδαση - κάθε άλλο. Απλώς είναι για να έχει κανείς μια ιδέα του τι να περιμένει από θέμα στυλ και μεγέθους. Για παράδειγμα, στους "μεγάλους" τα σκηνικά θα αλλάζουν κάθε 5 λεπτά, ενώ στους "μικρούς" έχουν συνήθως ένα ψιλο-σταθερό σκηνικό που αλλάζει ελάχιστα, και δίνεται περισσότερο βάρος στην υπόθεση και τα τραγούδια.

Group 1: Οι "μεγάλοι"

Les Miserables

Η ιστορία του Ουγκώ είναι ίσως η πιο πλήρης παράσταση που έχω παρακολουθήσει στο Λονδίνο. Εξαιρετικά τραγούδια, φοβερά και πανέξυπνα σκηνικά, δράση, και μια ιστορία που αποδίδεται σωστά (πολύ καλύτερα από αντίστοιχες ταινίες). Οι 3 ώρες του έργου περνάνε πολύ ευχάριστα. Μαζί με το Phantom of the Opera, ίσως είναι η παράσταση με τα πιο γνωστά τραγούδια σε θέατρο (I dream a dream κτλ).

The Phantom of the Opera

To Phantom, μαζί με του Les Mis παραπάνω, είναι τα δύο μεγάλα "πυροβολικά" της θεατρικής σκηνής καθώς παίζονται για περίπου 20 χρόνια το καθένα και έχουν γίνει κλασικά, συνεχίζοντας να προσελκύουν κόσμο. Ειδικά στο Phantom, ο τρόπος που χρησιμοποιούνται τα σκηνικά είναι πρωτότυπος και τολμώ να πω πως ακόμα και σύγχρονες παραστάσεις δεν το έχουν ξεπεράσει. Ίσως είναι η πρώτη παράσταση που βλέπουν οι περισσότεροι "αμύητοι" στο θέατρο καθώς η φήμη της έχει πάρει σχεδόν μυθικές διαστάσεις. Άλλωστε, από όλα τα έργα διασκέδασης (ταινίες, βιβλία, μουσική, θέατρα κτλ) στην ιστορία, το Phantom κατέχει την πρώτη θέση σε έσοδα με πάνω από $3 δις εισπράξεις τον καιρό που παίζεται.

Όσον αφορά το έργο, βρήκα την ιστορία λίγο βαρετή και να τραβάει πολύ σε διάρκεια (στις 2.5 ώρες), οπότε δεν είναι και ότι καλύτερο έχω δει από αυτή την άποψη. O Loyd Webber έφτιαξε πριν 5 χρόνια μια νέα 90λεπτη έκδοση του Phantom που παίζει στο Las Vegas και είναι πολύ πιο ευχάριστη, κρατώντας όλα τα τραγούδια και σκηνικά και κόβοντας τα περιττά κομμάτια. (Έχοντας δει και τις δύο, η τελευταία βλέπεται πολύ πιο εύκολα αν ποτέ έχετε την επιλογή).

The Lion King

Στο Lion King είχα μπει με ελάχιστες προσδοκίες, περιμένοντας μια παιδική παράσταση. Αντίθετα, είναι ίσως το πιο άρτιο καλλιτεχνικά έργο που υπάρχει, σχεδόν ονειρικό. Εξαιρετικά σκηνικά και κοστούμια, που παρουσιάζουν μισούς ανθρώπους - μισά ζώα με έναν εντελώς φυσικό τρόπο. Τα χορευτικά είναι σε τρία κατακόρυφα επίπεδα (στο έδαφος, στα δέντρα, και στον ουρανό ψηλά πάνω από τη σκηνή). Η ιστορία φυσικά δεν είναι κάτι ιδιαίτερο αλλά η εκτέλεση είναι απλώς μοναδική.

Wicked

Το Wicked είναι το πιο πρόσφατο από τα 3 έργα εδώ, αλλά έχει την πιο ενδιαφέρουσα υπόθεση. Έχει να κάνει με την ιστορία του Μάγου του Οζ (καλό είναι να δείτε την ταινία πριν το σόου), αλλά από την πλευρά της "κακιάς" πράσινης μάγισσας. Η Ντόροθυ δεν παίζει καθόλου στην παράσταση, αλλά οι ιστορίες τους (της παράστασης και της ταινίας) συνδέονται σε κάποια σημεία με πανέξυπνο τρόπο. Τα τραγούδια είναι κάπως generic (δε σου μένει κάτι στο τέλος) αλλά το όλο θέαμα είναι χορταστικό.

Group 2: Οι "μεσαίοι"

Billy Elliot

Αυτή η παραγωγή είναι πιο Βρεταννική, μια και η ιστορία του μικρού αγοριού που θέλει να γίνει χορευτής λαμβάνει χώρα στη Βρετανία. Εντυπωσιακή ιστορία, ωραία τραγούδια, και πολύ καλή υπόθεση. Έχοντας δει τη γνωστή ταινία, η παράσταση μου άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις καθώς όλα τα επιμέρους λειτουργούν αρμονικά.

Chicago

Πάλι μπήκα σε αυτή την παράσταση έχοντας δει την ταινία πριν μερικά χρόνια, και έμεινα άφωνος. Ωραία τραγούδια, πολύ καλές ερμηνείες. Το καλύτερο όλων βέβαια είναι η πρωτότυπη σκηνοθεσία που σε μερικά acts είναι σχεδόν μαγική και καθαρά θεατρική, με τρόπο που δεν μπορεί να περάσει στον κινηματογράφο. Τα σκηνικά είναι σχετικά απλά αλλά δένουν φοβερά με τους ηθοποιούς και απλώς σε βάζουν όσο χρειάζεται στην ιστορία.

Jersey Boys

Το Jersey Boys είναι πολύ παρόμοιο με το Chicago, υπό την έννοια ότι χρησιμοποιεί πολύ καλά τραγούδια και μόνο τα απαραίτητα σκηνικά για να σε βάλει στην υπόθεση. Είναι η ιστορία του ροκ γκρουπ 4 Seasons από τη δεκαετία του 60, δοσμένη σχεδόν σαν ντοκυμαντέρ. Η ιστορία ξεδιπλώνεται πολύ αρμονικά, το ένα τραγούδι μετά το άλλο, και στο τέλος σου αφήνει μια πολύ όμορφη γεύση. Είναι σχετικά καινούργια και μοντέρνα παράσταση μια και άνοιξε μόλις το 2005 στο Broadway και πρόπερσι στο Λονδίνο.

Group 3: Οι "μικροί"

Avenue Q

Αυτό είναι η καλύτερη κωμική παράσταση που έχω παρακολουθήσει, με έναν νέο που μόλις έχει αποφοιτήσει και ψάχνει για δουλειά. Αφού βλέπει με τη σειρά τις Avenue A, B,... κτλ, καταλήγει ότι πρέπει να φτάσει στην.. Q για να βρει φτηνό σπίτι με ενοίκιο που να μπορεί να μείνει. Επιπλέον, την πρώτη μέρα στη δουλειά του... απολύεται!

Το έργο είναι με μισούς κανονικούς ηθοποιούς και μισούς... μαριονέτες (στυλ Muppet Show) που τις κρατάνε άλλοι ηθοποιοί (αλλά ο χαρακτήρας είναι η μαριονέτα). Αυτό και μόνο κάνει την παράσταση πολύ πρωτότυπη καθώς δεν υπάρχει κάτι ανάλογο. Επιπλέον, διαθέτει ένα από τα πιο γνωστά κωμικά τραγούδια στο θέατρο, το Internet is for Porn :-)

Mamma Mia

Για το Mamma Mia τα πολλά σχόλια είναι περιττά. Η ιστορία που διαδραματίζεται σε ελληνικό νησί είναι (μετά την ταινία) πια πασίγνωστη. Παρότι τα σκηνικά εδώ είναι σχετικά ελάχιστα, τα τραγούδια των Abba δένουν φοβερά με το σενάριο, δημιουργώντας ίσως την πιο feel-good παράσταση που υπάρχει. Συνιστάται ανεπιφύλακτα, ακόμα και αν έχετε δει την ταινία.

39 Steps

Το 39 Steps είναι ασυνήθιστη παράσταση. Πρόκειται για remake του κλασικού θρίλερ του Χίτσκοκ από το 1939, αλλά σε.. κωμωδία. Το προτώτυπο εδώ είναι πως υπάρχουν μονάχα 4 ηθοποιοί, οι οποίοι παίζουν τους δεκάδες χαρακτήρες που υπάρχουν στην ιστορία! Σε μια σκηνή μάλιστα, ένα ηθοποιός υποδύεται 2 χαρακτήρες ταυτόχρονα, ντυμένος διαφορετικά στο αριστερό και το δεξί μισό του, και στρέφοντας προς το κοινό κάθε φορά την εκάστοτε εμφάνιση.

Special mention: The Mousetrap

Το Mousetrap είναι το κλασικό θεατρικό έργο μυστηρίου της Agatha Christie. Δεν είναι μιούζικαλ ούτε έχει τραγούδια, είναι καθαρά ένα πρόβλημα του "ποιος το έκανε". Ταυτόχρονα είναι το πιο παλιό έργο στον κόσμο μια και παίζεται συνεχώς από το 1952(!) με πάνω από 24.000 παραστάσεις μέχρι τώρα. Αν είστε φαν έργων μυστηρίου, αυτή η παράσταση είναι must.

Κλείνοντας, το τι έργο θέλει να δει κανείς εξαρτάται από το γούστο του. Παρότι και τα 10 έργα που παρουσιάζονται εδώ είναι πολύ υψηλών προδιαγραφών και δεν υπάρχει περίπτωση να πέσετε σε φόλα, αν έπρεπε να επιλέξω ένα από κάθε κατηγορία θα διάλεγα τα Les Mis, Billy Elliot και Avenue Q, καθώς είναι καλό δείγμα και εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους.

Τέλος, για εισιτήρια, έχω χρησιμοποιήσει 3 τρόπους να αγοράσω. Ο πρώτος, κατευθείαν από το site της εκάστοτε παράστασης (συνήθως μέσω του ticketmaster). Αυτό συνήθως δεν θα έχει discounts αλλά εξασφαλίζετε σίγουρες και προεπιλεγμένες θέσεις, ειδικά αν σχεδιάζετε ταξίδι από το εξωτερικό και θέλετε σίγουρα να δείτε κάτι. Ο δεύτερος τρόπος είναι από το lastminute.com, όπου συχνά-πυκνά έχει εκπτώσεις για συγκεκριμένες παραστάσεις σε συγκεκριμένες μέρες. Ο τρίτος είναι να πάτε στη Leicester Square και να βρείτε το booth του TKTS. Εκεί κάθε μέρα μοιράζουν σε μισή τιμή περίπου (ή με μεγάλη έκπτωση) εναπομείναντα εισιτήρια από τις παραστάσεις (προσοχή: δεν έχει καμία σχέση με τα ανεπίσημα μαγαζάκια που υπάρχουν γύρω-γύρω από την πλατεία). Για παραστάσεις που παίζονται χρόνια, εκεί τουλάχιστον τις καθημερινές υπάρχουν σχεδόν πάντα εξαιρετικές θέσεις σε πολύ καλές τιμές.

Καλή διασκέδαση!

Χιονισμένη Βρετανία

2010-01-07T18:22:00.005Z

Σήμερα που καθάρισαν κάπως (προσωρινά) τα σύννεφα από το χιόνι και την κακοκαιρία στη Βρετανία, ο δορυφόρος της NASA τράβηξε την εξής εκπληκτική φωτογραφία (via):

Δείτε την σε πλήρη ανάλυση εδώ. Τίποτα δε του ξέφυγε του χιονιά :-)

10 αγαπημένα εστιατόρια

2010-01-05T15:09:00.001Z

Μία από τις ευχάριστες (και αναπάντεχες) εκπλήξεις του Λονδίνου είναι η τεράστια ποικιλία στα εστιατόρια και το φαγητό του. Παρότι η Αγγλική κουζίνα είναι επιεικώς απαράδεκτη, στο Λονδίνο υπάρχουν κάθε λογής εστιατόρια από τα 4 σημεία του ορίζοντα με εξαιρετικό φαγητό. Και μια και σε αυτό το blog δεν έχουμε ασχοληθεί τόσο με το φαγητό, είπα να κάνω την αρχή. Ελπίζω να φανεί χρήσιμη τόσο σε αυτούς που μένουν εδώ όσο και σε επισκέπτες.

Ακολουθεί μια εντελώς προσωπική και υποκειμενική λίστα με 1ο εστιατόρια όπου έχω επισκεφτεί τον τελευταίο 1.5 χρόνο που είμαι στην Αγγλία, και τα προτείνω για διάφορους λόγους. Είναι παρμένα από ένα πολύ πρόχειρο blog - λίστα εστιατορίων που διατηρώ εδώ (είχα και αντίστοιχο για το LA). Έχει δοθεί βάρος σε μεμονωμένα μαγαζιά παρά σε αλυσίδες που είναι αρκετά γνωστές και εύκολα αναγνωρίσιμες.

Αναφέρονται το όνομα του κάθε μαγαζιού (με link για το site τους), είδος και περιοχή, βαθμολογία σε κλίμακα από 1-5 (μια εξήγηση για το τι σημαίνει η κάθε βαθμολογία έχω γράψει εδώ), και τα λεφτά ανά άτομο που στοίχισε (κομπλέ με ποτό, επιδόρπιο και tip).

Η σειρά είναι τυχαία.

Osteria Basilico (Italian - Notting Hill) **** £28

Το ιταλικό αυτό εστιατόριο είναι αυθεντικό, με αρκετά μοναδικά πιάτα που δε τα βρίσκεις εύκολα σε μαγαζιά της σειράς. Οι πίτσες είναι ΟΚ αλλά όχι τρομερές, αλλά οι μακαρονάδες είναι πολύ καλύτερες. Το αποκορύφωμα είναι στο σπιτικό Τιραμισού τους που είναι το καλύτερο που έχω φάει στο Λονδίνο (background story: γενικά δεν τρώω καθόλου Τιραμισού γιατί είναι "πικρό" γλυκό. Ε, αυτό με ανάγκασε να το χλαπακιάσω). Θέλει συνήθως κρατήσεις από πριν γιατί είναι αρκετά μικρός χώρος και ιδιαίτερα δημοφιλές εστιατόριο τελευταία.

Busaba Eathai (Thai - Soho) **** £22

Ταϋλανδέζικο μέρος με communal τραπέζια (δηλ. κάθεται κάθε παρέα με άλλα άτομα που δεν γνωρίζει γύρω από μεγάλα τραπέζια). Δεν είναι τόσο αυθεντικό Thai, αλλά είναι εξευρωπαϊσμένο με πιο mild γεύσεις και προσιτά πιάτα, ιδανικό για όσους δεν έχουν εμπειρία από ασιατικές κουζίνες. Εδώ δεν χρειάζονται κρατήσεις, αλλά θα υπάρχει μια σχετική ουρά στις περιζήτητες ώρες.

Haz (Turkish - Liverpool Street) *** £30

Μοντέρνο τούρκικο εστιατόριο, που περιλαμβάνει αρκετά κρέατα, κεμπάμπ κτλ. Το αγαπημένο είναι η γιαουρτλού, από τα πιο χορταστικά πιάτα που μπορεί να φάει κανείς, σε πολύ λογική τιμή. Είναι και σε βολική τοποθεσία, πολύ κοντά στο σταθμό της Liverpool St.

Baozi Inn (Chinese - Leicester Square) **** £15

Η γειτονική Chinatown έχει πολλά και καλά κινέζικα εστιατόρια, αν έχετε όρεξη για παραδοσιακή κινέζικη κουζίνα. Το Baozi Inn είναι λίγο χωμένο, μικρό (τα τραπέζια χωράνε μέχρι 4 άτομα μέγιστο), και δεν έχει παραδοσιακά πιάτα αλλά πιο πρωτότυπες γεύσεις με πολλές ελευθερίες ως προς τα υλικά. Το προτιμώ για ένα σύντομο και φτηνό γεύμα στο κέντρο.

Buen Ayre (Argentinian - Hackney) *** £32

Οι Νοτιοαμερικάνοι είναι ίσως ο Νο1 λαός στο κόσμο για κρέατα. Από τη μεριά των Αργεντινών, το Buen Ayre ψήνει στα κάρβουνα και σερβίρει τεράστιες ποσότητες κρέατος, από rib eyes μέχρι φιλέτα. Η sirloin, παρότι διαφημίζεται αρκετά, δεν είναι πραγματικά καλή. Είναι σε περιοχή όπου δεν είναι τόσο δημοφιλής και θέλει έναν επιπλέον κόπο, αλλά γλυτώνει κανείς αρκετά χρήματα από αντίστοιχα κεντρικά εστιατόρια. Για μέρες και ώρες αιχμής (ειδικά Παρασκευή και Σάββατο βράδυ) χρειάζονται κρατήσεις αρκετών ημερών πριν.

Blue Elephant (Thai - Fulham) **** £35

Σε αντίθεση με το Busaba πιο πάνω, το Blue Elephant είναι αυθεντικό ταϋλανδέζικο, με εκπληκτικό ντεκόρ (φυτά, ποταμάκια, γέφυρες κτλ) και παραδοσιακό φαγητό. Το δείπνο τους είναι αρκετά ακριβό (£50+), αλλά τις Κυριακές έχουν lunch με μπουφέ all-you-can-eat με £25 το άτομο. Το τελευταίο είναι φοβερή ευκαιρία αλλά θέλει οπωσδήποτε κρατήσεις πολλές μέρες πριν.

Zara (Turkish - Hampstead) **** £27

Σύμφωνα με τους σερβιτόρους του, το Zara είναι από τα 3 καλύτερα αυθεντικά ανατολίτικα εστιατόρια στην Αγγλία. Εδώ δεν υπάρχουν τόσο κεμπάμπ όσο πιο σπιτικές συνταγές και μαγειρευτά πιάτα, όλα πεντανόστιμα. Θέλει πάλι λίγο κόπο για να φτάσει κανείς από το μετρό μέχρι το εστιατόριο αλλά αξίζει την προσπάθεια!

Τα επόμενα 3 μαγαζιά δεν είναι ακριβώς εστιατόρια αλλά έχει το καθένα του ειδικό λόγο για να μπει σε αυτή τη λίστα :-)

Market Coffee House (Coffee - Liverpool Street) **** £5

Το κοντινότερο που μπορεί να βρει κανείς σε καφετέρια στο Λονδίνο. Παγκόσμιας κλάσης καπουτσίνο (το μικρό μέγεθος όμως), καλή σοκολάτα, συν αρκετά νόστιμα φαγητά και γλυκά για να τσιμπήσει κανείς.

Ben's Cookies (Dessert - Covent Garden) **** £5

Μικρή σχετικά αλυσίδα με φρεσκοψημένα μπισκότα σε πάμπολλες γεύσεις. Αν έχετε πρόβλημα επιλογής γεύσης, το κλασικό με την σοκολάτα είναι ασφαλής επιλογή. Ζητήστε να σας δώσουν αν έχουν ζεστά - είναι θεϊκά.

Scoop (Dessert - Covent Garden) **** £5

Μακράν το καλύτερο ιταλικό παγωτό στο Λονδίνο. Πολλές γεύσεις που αλλάζουν κάθε φορά, και εκπληκτική σοκολάτα. Το καλοκαίρι διοργανώνουν και events, όπως μέρα σοκολάτας, μέρα φρούτων, ή πχ παγωτά με υγρό άζωτο για ψυκτικό. Η βολική του τοποθεσία επιτρέπει πολλαπλές επισκέψεις :-)

Αυτά για την ώρα! Αφήστε εντυπώσεις και επιπλέον προτάσεις στα σχόλια.

Αν η μισή μου καρδιά...

2009-12-29T11:46:00.001Z

Έχω την εντύπωση ότι δεν πρόκειται ποτέ να το αποβάλω αυτό το, πως να το πω τώρα... αυτό το αίσθημα της έκπληξης και αμηχανίας των πρώτων λεπτών μετά από επιστροφή σε ελληνικό έδαφος. Κάθε φορά είναι λες και δε το έχω ξανακάνει. Τώρα όμως έγινε τόσο απότομα, που μου ήρθε σαν ένα μικρό σοκ.

Δεν είναι τόσο η αλλαγή της γλώσσας - αν και ήταν αστείο εγώ να λέω hello στην αεροσυνοδό των ουγγρικών αερογραμμών κι εκείνη να απαντάει, γεια σας. Είναι τα τόσα πολλά, μικρά και μεγάλα, που κρύβονται πίσω από τις λέξεις. Από τα καθημερινά σχέδια των παιδιών στο check in που περιλάμβαναν καφέ, τάβι, βόλτα, κουβέντα με τον παππού, μέχρι το συνεχές "κλείσε τα μάτια σου, τίποτα δεν είναι" του ζευγαριού από το πίσω κάθισμα, είναι η τρομακτική οικειότητα όλων αυτών που κάθε φορά με πιάνει αδιάβαστο. Θα μου πεις, δεν πας για καφέ στο Λονδίνο; Πάμε για καφέ στο Λονδίνο, αν και τώρα τελευταία πάλι το κόψαμε το άθλημα, αλλά η όλη φιλοσοφία είναι διαφορετική νομίζω. Όχι γιατί αντί για το Θησείο, πίνεις καφέ στο Soho, αλλά γιατί εσύ έχεις αρχίσει να προσαρμόζεσαι στο 'Soho' και ότι αυτό αντιπροσωπεύει. Και όπου "προσαρμόζεσαι", μπορείς να βάλεις σκέφτεσαι, ζεις, αντιλαμβάνεσαι, συμπεριφέρεσαι...

Δεν το λέω απαραίτητα για καλό, προς Θεού. Έχει κι αυτό το τίμημά του. Είναι η απώλεια αυτής της οικειότητας, το κλείσιμο - λιγότερο ή περισσότερο - σε 'σένα, το πως αντιμετωπίζεις τους ανθρώπους γύρω σου. Είναι αλλαγές που γίνονται αργά αλλά σταθερά, χωρίς να το παίρνεις χαμπάρι, ώσπου μια μέρα βγάζουν ανακοίνωση στο μετρό οτι θα καθυστερήσει γιατί κάποιος έπεσε στις ράγες, κι εσύ κοιτάς εκνευρισμένος το ρολόι, σκεφτόμενος, γαμώτο θα αργήσω στη δουλειά.

Έχω την εντύπωση ότι δεν πρόκειται ποτέ να το αποβάλω αυτό το αίσθημα του που είμαι και του που (νιώθω να) ανήκω. Αυτό που έχεις δυο σπίτια, δυο χώρες, δυο time zones! Κι όσο περίεργη κι αν είναι κάθε φορά η επιστροφή άλλο τόσο δύσκολη είναι η συνειδητοποίηση ότι κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσεις. Θέμα δύσκολο και κουβέντα δίχως τέλος. Άσε που δεν προλαβαίνω να γράψω κάτι άλλο. Έχει ανάψει η φωτεινή επιγραφή προσδεθείτε.

Oxford Street

2009-12-22T00:57:00.000Z

Είναι ο πιο γνωστός εμπορικός δρόμος της Αγγλίας και όχι μόνο. Αυτές τις ημέρες δεν μπορεί κανείς ούτε να περπατήσει εκεί, παρότι χιονίζει ακατάπαυστα και κάνει τσουχτερό κρύο.

Μυριάδες καταλανωτών, από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, ευρισκόμενοι μέσα στον πυρετό της αγοράς, δημιουργούν εκεί μια σύγχρονη Βαβυλωνία.

Σήμερα και τις επόμενες δύο ημέρες αναμένεται ότι θα ξοδευτούν στην φημισμένη αυτή Οδό £100 εκατομμύρια, λόγω και των πρόωρων εκπτώσεων.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο ένα εκατομμύριο άνθρωποι βρέθηκαν εκεί για τα ψώνια - δώρα της τελευταίας στιγμής.

Οι εμπορικοί αναλυτές λένε πως τα έσοδα των τελευταίων ημερών για τις επιχειρήσεις της περιοχής αυτής ήταν αυξημένα κατά 10%-12% από την ανάλογη περίοδο της περασμένης χρονιάς.

Αυτό βέβαια δίνει ένα θετικό μήνυμα για την ανάκαμψη της οικονομίας, μετά από μια περίοδο κρίσης. Δυστυχώς όμως δεν λύνει κανένα απολύτως υπαρξιακό πρόβλημα του σύγχρονου ανθρώπου. Αυτά θα αντιμετωπισθούν από την στάση που θα κρατήσουμε απέναντι στον Ερχόμενο σε λίγες ημέρες...

Περισσότερο χιόνι σήμερα

2009-12-18T15:36:00.004Z

Από χθες το βράδυ χιόνιζε. Τελικά το έστρωσε.

Μην φαντασθείτε ότι είναι πολύ παχύ.

Πάντως έχουμε σαφέστερα σήμερα την αίσθηση του χιονιού.

Τα παιδιά παίζουν χιονοπόλεμο.

Όμως επειδή δεν είναι πολύ παχύ δεν είδα πουθενά χιονάνθρωπο.

Το πρώτο χιόνι στο Λονδίνο

2009-12-17T00:25:00.001Z

Χθες χιόνισε. Δυστυχώς όμως δεν το έστρωσε.

Πάντως η πρόγνωση είναι ότι σήμερα και αύριο θα το στρώσει και θα φθάσει μέχρι 10 πόντους.

Για να δούμε θα φτιάξουμε χιονάνθρωπο φέτος!

Οψώμεθα!

Άσπρες ανταύγειες

Η μέρα άσπρισε
.....σήμερα
για κάτι
.....σίγουρα
σημαντικό.
..........................
Τελικά
εκείνο που θα μείνει
είναι μια κατακόκκινη
κηλίδα αγάπης
πάνω στο κάτασπρο πέπλο
.....και την τρυφερή διάθεση
της χιονισμένης νύχτας.

Ας μην πάει χαμένη!

.....5-2-1983

The Monument

2009-12-14T00:35:00.002Z

Το ονομαζόμενο «The Monument» είναι ένα σημαντικό μνημείο για την ιστορία του Λονδίνου. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης.

Σχεδιάστηκε από τον σπουδαίο Άγγλο αρχιτέκτονα Sir Christopher Wren και κτίσθηκε στα χρόνια 1671-1677, για να υπενθυμίζει τη μεγάλη φωτιά του 1666 που έκαψε περισσότερα από 13.000 σπίτια στο Λονδίνο.

Η φωτιά ξεκίνησε από ένα σημείο 61 μέτρα μακριά από εκεί που βρίσκεται το εν λόγω μνημείο.

Στο πάνω μέρος του μνημείου υπάρχει μπαλκόνι, απ’ όπου μπορεί κανείς να δει πανοραμικά ολόκληρο το Λονδίνο. Για να φτάσει κανείς εκεί θα πρέπει να ανέβει 311 σκαλοπάτια.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι και ο κοντινότερος σταθμός του μετρό του Λονδίνου ονομάζεται «Monument».

OLIVER!

2009-12-12T13:37:00.001Z

Ολα αυτά τα χρόνια στην Αγγλία έχω δει αρκετά musicals. Μέχρι πρόσφατα το καλύτερο που είχα δει ήταν το Cats το οποίο πολλοί από εσάς ίσως είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν στην Ελλάδα. Την προηγούμενη εβδομάδα είδα το Oliver!, το musical που βασίζεται στο μυθιστόρημα του Charles Dickens. Το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι ήτανε καταπληκτικό. Αν κάποιος επισκεφτεί το Λονδίνο όσο καιρό το έργο θα παίζεται, αξίζει να κλείσει εισητήρια για να το δει.

Το Oliver! έχει γραφτεί ως musical (μουσική και στίχοι-διάλογοι) από τον Lionel Bart και έκανε πρεμιέρα στο West End το 1960. Η τωρινή παράσταση ξεκίνησε στις αρχές του 2009 με πρωταγωνιστή στον ρόλο του Fagin τον Atkinson γνωστό σε όλους μας ως Mr. Bean. Σήμερα τον ρόλο του του Fagin έχει ο Omid Djalili (Πιρατές της Καραιβικής), ο οποίος την προσεχή Δευτέρα δώσει τη θέση του στον Griff Rhys Jones. Η Jodie Prenger είναι στον ρόλο της Νάνσυ και ο Burn Gorman ως Bill Sikes. Στην παράσταση συμμετέχουν πάνω από 100 άτομα, συμπεριλαμβανομένης και της ορχήστρας. Μία υπερπαραγωγή.

Η ιστορία του Oliver Twist είναι λίγο πολύ γνωστή. Ενα παιδί που μεγαλώνει σε ένα ορφανοτροφείο αλλά πωλείται στον ιδιοκτήτη ενός γραφείου τελετών επειδή τόλμησε να ζητήσει για περισσότερο φαγητό. Προορίζεται να ακολουθεί τις κηδείες ώστε με το νεαρό της ηλικίας του και το λυπημένο βλέμμα του να προκαλεί συμπάθεια. Καταφέρει και το σκάει και μετά από μία εβδομάδα περιπλάνηση στους δρόμους συναντά ένα παιδί που δουλειά του είναι να κλέβει και αποφασίζει να τον ακολουθήσει και να ζήσει όπως και αυτός. Γνωριζει τον αρχηγό της συμμορίας τον Fagin και εκεί εκπαιδεύεται να ξαφρίζει περαστικούς ή όπως λέει το τραγούδι "You've got to Pick a Pocket or Two". Εκεί γνωρίζει και την Νάνσυ, κοπέλα του σκληρού κλέφτη Bill Sikes, που τον φροντίζει ως μητέρα του. Ο Oliver που πιστεύει ότι θα του μάθουν να φτιάχνει χαρτομάντηλα, τους ακολουθεί την επόμενη μέρα στη «δουλειά» και καθότι άπειρος συλλαμβάνεται την ώρα που η παρέα το ληστεύει ένα πλούσιο ηλικιωμένο κύριο, τον Mr. Brownlow. Ο κύριος Brownlow λυπάται το αγόρι και αποφασίζει να τον πάρει υπό την κηδεμονία του. Ετσι ο Oliver αρχίζει μια νέα ζωή στο σπίτι του Mr. Brownlow που ωστόσο δεν θα διαρκέσει πολύ καθότι ο Fagin και ο Bill τον απαγάγουν υπό τον φόβο να μιλήσει στην αστυνομία γι αυτούς. Την ίδια ώρα οι ιδιοκτήτες του ορφανοτροφείο, οι οποίοι είχαν πουλήσει τον Oliver συναντούν μία ετοιμοθάνατη κυρία η οποία τους λέει ότι η μητέρα του Oliver, η οποία πέθανε στη γέννα, είχε αφήσει ένα χρυσό μενταγιόν το οποίο υπδηλώνει ότι ο Oliver ανήκει σε πλούσια οικογένεια. Ψάχνοντας, καταλήγουν στο ότι ο Oliver είναι εγγονός του Mr. Brownlow τον οποίο επισκέπτονται και του το ανακοινωνουν έχοντας στα χέρια τους το μενταγιόν που έχει μέσα τη φωτογραφία της κόρης του. Την ίδια ώρα η Νάνσυ επισκέπτεται και αυτή τον Brownlow και του υπόσχεται ότι θα του φέρει πίσω του Oliver δίνοντας ραντεβού μαζί του τα μεσάνυχτα στην London Bridge. Ο Bill όμως ακολουθεί τη Νάνσυ, την οποία ξυλοκοπεί μέχρι θανάτου και απαγάγει εκ νέου τον Oliver. Τελικά ο Bill πέφτει νεκρός από τα πυρά αστυνομικών και ο Oliver παραδίδεται στα χέρια του Mr. Brownlow.

Παρακάτω υπάρχουν βιντεάκια από το youtube με την Jodie Prenger να τραγουδάει το “As Long As He Needs Me” καθώς και ένα ηχητικό απόσπασμα από την παράσταση με το τραγούδι "You've got to Pick a Pocket or Two". Τέλος και ένα βιντεάκι promotion του musical.

Εδώ, εδώ, εδώ και εδώ θα βρείτε και κριτικές για το έργο.

Αντε να μπαίνουμε σε Christmas Mood!

Ελληνικό Γυμνάσιο - Λύκειο Λονδίνου

2009-12-02T00:21:00.001Z

Η Ελληνική Ομογένεια του Λονδίνου έχει ευλογηθεί με την λειτουργία του Ελληνικού Γυμνασίου - Λυκείου, που είναι το μόνο αμιγώς Ελληνικό Σχολείο στη Μεγ. Βρετανία. Φορέας του και ιδρυτής του είναι η Ελληνική Πρεσβεία μας.

Το Γυμνάσιο - Λύκειο στεγάζεται σε ενοικιαζόμενο κτίριο στο Βόρειο Λονδίνο, το οποίο ανήκει σε Ελληνο-Κύπριο της περιοχής. Προφανώς δεν είναι το καταλληλότερο κτίριο για την σημαντική αυτή χρήση. Όμως παιδιά της Ομογένειας (περίπου 80) το παρακολουθούν και είναι ιδιαίτερα ευχαριστημένα με τη φοίτησή τους σ’ αυτό.

Οι μαθητές που ολοκληρώνουν τη σπουδή τους στο Ελληνικό Λύκειο Λονδίνο έχουν άμεση πρόσβαση στην Βρετανική Ανώτατη Εκπαίδευση, με μόνο το Απολυτήριό τους, το οποίο θεωρείται ικανό ακαδημαϊκό εφόδιο για εγγραφή στα Βρετανικά Πανεπιστήμια. Επίσης δε, μπορούν να δώσουν στην Ελλάδα αν το επιθυμούν τις ειδικές εξετάσεις των Ομογενών, με σκοπό την εισαγωγή τους σε Ελληνικά Πανεπιστήμια.

Στην ιστοσελίδα του Γραφείου Εκπαίδευσης της Ελληνικής Πρεσβείας Λονδίνου διαβάζουμε -μεταξύ άλλων- και τα εξής: «Το Ελληνικό Σχολείο Λονδίνου ιδρύθηκε το 1983 από το Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας και το Γενικό Προξενείο Λονδίνου. Είναι επίσημα αναγνωρισμένο ως Ανεξάρτητο Σχολείο από το Βρετανικό Υπουργείο Παιδείας και Εργασίας. Ο σκοπός ίδρυσης του σχολείου είναι η παροχή δωρεάν προσχολικής, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην ελληνική παροικία του Λονδίνου.

Το σχολείο ακολουθεί το Ελληνικό Εθνικό Αναλυτικό Πρόγραμμα με την προσθήκη ενός εντατικού προγράμματος εκμάθησης της Αγγλικής Γλώσσας. Το Σχολείο είναι ισότιμο των άλλων δημόσιων σχολείων της Ελλάδας. Οι εκπαιδευτικοί είναι αποσπασμένοι από το Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας εκτός από εκείνους που διδάσκουν την Αγγλική και Γαλλική Γλώσσα, για τους οποίους οι δύο αυτές γλώσσες είναι οι μητρικές τους».

Προτομή Λόρδου Βύρωνα

2009-11-28T00:19:00.000Z

Σε πρόσφατη επίσκεψή μου στο Ελληνικό Κέντρο Λονδίνου, που είναι ένας θαυμάσιος χώρος ο οποίος στεγάζει τις σημαντικώτερες πολιτιστικές εκδηλώσεις της Ελληνικής Ομογένειας του Λονδίνου, πρόσεξα μία προτομή που όπως φαίνεται έχει και ιστορία και αξία.

Είναι η προτομή του σπουδαίου, και εξαιρετικά αγαπητού όλων των Ελλήνων, Φιλέλληνα Λόρδου Βύρωνα (Λονδίνο 1788 - Μεσολόγγι 1824).

Το ταμπελάκι πίσω από την προτομή δίνει πληροφορίες για τον δημιουργό και τους ιδιοκτήτες της προτομής.

Όπως είναι γνωστό ο Λόρδος Βύρωνας ήταν σπουδαίος ποιητής και κατατάσσεται στη δεύτερη γενιά του ρομαντικού κινήματος της Αγγλίας. Ο λόγος του είναι μεστός και βρήκε μεγάλη απήχηση στην εποχή του.

Είναι δε αξιοσημείωτο ότι παρότι ήταν μέλος αριστοκρατικής και παραδοσιακής αγγλικής οικογένειας, ο ίδιος προτίμησε να διαγράψει δική του ανεξάρτητη και φιλελεύθερη πορεία, γεγονός που τον στοχοποίησε και τον έθεσε απέναντι από την κοινωνία των Άγγλων ευγενών. Αυτό βέβαια ήταν θετικό για τους αγωνιζόμενους Έλληνες ενάντια στον Οθωμανικό ζυγό. Ο Μεγάλος Αγώνας των ηρωϊκών προγόνων μας απέκτησε στο πρόσωπο του Βύρωνα έναν σπουδαίο υποστηρικτή και διαφημιστή των ιδεών της ελευθερίας και ανεξαρτησίας. Δικαίως, λοιπόν, ο Ελληνισμός τον τιμά ιδιαίτερα και τον ξεχωρίζει από όλους τους άλλους Φιλλέληνες.

GUY FAWKES NIGHT

2009-11-12T22:23:00.000Z

Το απόγευμα της 5ης Νοεμβρίου κάθε χρονιάς, εδώ στην Μεγάλη Βρετανία γιορτάζεται η νύχτα του Guy Fawkes. Οι εορτασμοί ξεκινούν εκείνη την ημέρα και κορυφώνονται με μία μεγάλη γιορτή πυροτεχνημάτων το επόμενο Σάββατο.

Πυροτεχνήματα φωτίζουν τον ουρανό ολόκληρου του Λονδίνου, αλλά θα έλεγα το main event λαμβάνει χώρα στο Battersea Park το οποίο αποτελεί την μία γωνία της πανέμορφης Chelsea Bridge.

Αλλά τι ακριβώς ήταν αυτός ο Guy Fawkes και γιατί τον γιορτάζουμε με πυροτεχνήματα και με κάψιμο των ομοιωμάτων του; Στις 5 Νοεμβρίου του 1605 ο Guy Fawkes μαζί με μία ακόμα ομάδα Καθολικών προσπάθησαν να ανατινάξουν το Κοινοβούλιο πυ φυσικά τότε δεν στεγαζόταν στο σημερινό κτίριο, αλλά σε ένα κτίριο του οποίου το υπόγειο μπορούσε να νοικιάσει ο οποιοσδήποτε! Ο λόγος ήταν οι διακρίσεις εναντίον των Αγγλων Καθολικών μετά το σχίσμα της Αγγλίκανικής εκκλησίας από το Βατικανό. Ετσι αποφάσισαν να ανατινάξουν το Κοινοβούλιο την ώρα που μέσα σε αυτό θα βρίσκονταν ο Βασιλιάς της Αγγλίας James I αλλά και πολλοί αριστοκράτες Καθολικοί. Η ιστορία έχει ως εξής. Ο Robert Catesby ήταν ο αρχηγός της συμμορίας, αλλά ο Guy Fawkes ήταν ο υπεύθυνος για την βομβιστική ενέργεια. Ομως, συννελήφθει λίγες ώρες πριν την επίθεση μετά από έλεγχο στο υπογειο του κτιρίου όπου και βρεθηκαν 800κιλά μπαρούτι. Ο έλεγχος έγινε μετά τη λήψη ανώνυμου γράμματος από τις αρχές. Φυσικά βασανίστηκε φρικτά για μέρες, αλλά δεν αποκάλυψε ονόματα παρά μόνο αυτά που ήταν ήδη γνωστά στις αρχές αλλά και συντρόφων του που ειχαν πεθάνει. Οσοι συνελήφθησαν πέρασαν από δίκη, κρίθηκαν ένοχοι και απαγχονίστηκαν. Ο Guy Fawkes τελευταία στιγμή πριν τον κρεμάσουν πήδηξε από τη σκάλα, έσπασε το λαιμό του και πέθανε έτσι, γλιτώνοντας τον εξευτελισμό της κρεμάλας.

Φυσικά, όπως σχεδόν κάθε χρόνο, ο NdN (σαν παιδί που είναι) δεν θα μπορούσε να λείπει από το Battersea Park για να θαυμάσει τα πυροτεχνήματα. Παρακάτω μπορείτε να δείτε φωτογραφίες από τα πυροτεχνήματα, αλλά και από την καύση του ομοιωματος του Guy Fawkes.

Υ.Γ.1 Την νύχτα του Guy Fawkes δεν την γιορτάζουν μόνο στην Γηραιά Αλβιώνα, αλλά και σε πολλέ ακόμη πρώην αποικίες όπως η Νέα Ζηλανδία, η Νότιος Αφρική κτλ.

JAPANESE MATSURI 2009

2009-10-24T20:23:00.000+01:00

Θα ήθελα να γράψω κάτι για την πολιτική, για τις πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης, για όλα όσα έχουν διαδραματιστεί τις τελευταίες εβδομάδες τόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο και στην ΝΔ. Θα ήθελα επίσης να γράψω για την οικονομική κρίση και το τι συμβαίνει στο Λονδίνο τώρα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, το πως "ανοίγει" η αγορά, το τι λέγεται, το τι γραφεται κτλ. Ωστόσο έχω πήξει στην δουλειά. Οι μέρες που πηγαίνω στη δουλειά μετά τις 7 το πρωί είναι μετρημένες και αυτές που επιστρέφω μετά τις 7 το απόγευμα ακόμα λιγότερες. Αν μέσα σε αυτές βάλεις και τς απαραίτητες εξοδους για χαλάρωση, ο χρόνος για blogging έχει περιοριστεί στο μεσημεριανό διάλλειμμα. Και ο περιορισμένος χρόνος κάνει αδύνατη τη συμμετοχή σε μία συζήτηση με επιχειρήματα που θα ακολουθήσει μία οικονομικού ή πολιτικού θέματος ανάρτηση. Οπότε ας κάνω ακόμα μία ανάρτηση για τις πολιτιστικές εκδηλώσεις που γίνονται στο Λονδινάκι.

Πριν από περίπου 1 μήνα έλαβε χώρα το Japanese Matsuri 2009. Περισσσότερες πληροφορίες εδώ. Ο NdN φυσικά ήταν εκεί για να φάει το αγαπημένο του sushi, να πιει πολλά διαφορετικά είδη saki και να αξασκήσει τα ελάχιστα Ιαπωνικά που έμαθε. Το event λάμβανε χώρα στη spitalfields market για την οποία πρέπει κάποια στιγμή να κάνω ξεχωριστή ανάρτηση. Εξέδρες είχαν στηθεί παντού όπου Γιαπωνέζοι σεφ παρέδιδιαν μαθήματα μαγειρικής

σκηνές που συγκροτήματα έπαιζαν Γιαπωνέζικη μουσική

δε θα μπορούσαν να λείπουν οι επιδείξεις πολεμικών τεχνων

ένας χάρτης στον οποίο ο επισκέπτης σημείωνε καρφώνοντας μία σημαιούλα από ποιο μέρο του νησιού είναι

Φυσικά πανηγύρι χωρίς πολύ φαί και ποτό δεν γίνεται και παρακάτω είναι κάποιες φωτογραφίες από πάγκους που πουλούσαν γιαπωνέζικες λιχουδιές και το παραδοσιακό ποτό τους το saki.

Ωστόσο εκεί που πέρασα τον περισσότερο χρόνο ήταν στην έκθεση με τα καρτούν. Για όσους δεν το γνωρίζουν οι Γιαπωνέζοι έχουν μεγάλη παράδοση στα κινούμενα σχέδια. Η Κάντυ αλλά και ο πασίγνωστος Καμπαμαρού είναι Γιαπωνέζικα καρτούνς.

Νομίζω πως όποιος ζει στο Λονδίνο έχει πολλές ευκαιρίες να γνωριστεί με διαφορετικές κουλτούρες. Αυτές οι ευκαιρίες δεν πρέπει να πηγαίνουν χαμένες. Οσο μπορούμε να το ζήσουμε γιατί από όλες τις εμπειρίες κάτι μαθαίνουμε.

Να είμαστε γεροί και του χρόνου!

Βοήθεια του κοινού

2009-10-16T20:40:00.004+01:00

"You say you Greeks have the largest vocabulary on feelings. Prove it!"

Ταδε έφη Rathna, project tutor για την πρώτη μου εργασία στη σχολή: ένα Α1 ποστερ το οποίο να επικοινωνεί την ουσία της ελληνικής γλώσσας. Μπερδεύτηκα με δομές, κρυμμένα νοήματα, ιστορία, αλφάβητο... καθώς παρακολουθούσα τις παρουσιάσεις των άλλων κατάλαβα πόσο σοβαρά το είχα πάρει το θέμα όταν απλά, δεν έπρεπε. Στάθηκα περισσότερο στον διαχωρισμό της αγάπης από τον έρωτα, την σημασία του φιλότιμου, το πόσες λέξεις χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε ένα πράγμα / κατάσταση / συναίσθημα, οταν η tutor μου πέταξε το παραπάνω. Blow us with words, συμπλήρωσε κι εγώ άρχισα σιγά - σιγά να βλέπω τι πρέπει να κάνω.

Και κάπου εδώ ζητάω την βοήθεια σου. Θελω να μου δώσεις όσα περισσότερα συνώνυμα μπορείς για τις παρακάτω λέξεις. Ότι σου'ρχεται, ότι έχεις ακούσει από φίλους, μαμά, θεία, ξάδελφο, γιαγιά... αν είναι και καμιά περίεργη διάλεκτος ακόμα καλύτερα. Δεν θέλω τόσο τον ακαδημαϊκό ορισμό του συνώνυμου όσο αυτόν που έχεις ζήσει.

Αγάπη / Έρωτας / Μίσος / Οργή / Δυστυχία / Χαρά / Πόθος / Απογοήτευση / Λατρεία / Πάθος / Φόβος / Τρέλα / Έξαψη / Πόνος / Απόγνωση / Εκτίμηση / Εμπιστοσύνη / Θλίψη / Οίκτος / Περιφρόσυνη / Συμπόνια / Συγκίνηση

Αν σε βοηθάει, κάντα και στο α' πρόσωπο. Όσο περισσότερα τόσο το καλύτερο. Και να θυμάσαι, θέλουμε λέξεις που να πηγάζουν από μέσα σου, όχι μέσα από λεξικό.

Ευχαριστώ. :-)

Ο Γιάννης Πλούταρχος στο Λονδίνο

2009-10-13T00:25:00.000+01:00

Προχθές Κυριακή το βράδυ ο εξαίρετος Έλληνας καλλιτέχνης Γιάννης Πλούταρχος έδωσε συναυλία στην Αρένα του Wembley στο ΒΔ Λονδίνο.

Τη συναυλία οργάνωσαν με άρτιο τρόπο οι φίλοι μας Άγγελος Χρηστίδης και Παναγιώτης Αργυρού.

Όπως καταλαβαίνετε είχαμε κι εμείς την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε, ως φιλοξενούμενοι, την όμορφη αυτή μουσική εορτή, που μεταμόρφωσε το χώρο σε ευχάριστο ελληνικό πανηγύρι.

Σε προσωπικό επίπεδο είχα τη χαρά να δω και να μιλήσω -μετά από πολλές δεκαετίες- με τον παλιό μου συμμαθητή από το Ναύπλιο Δημήτρη Κορδατζή.

Ο Δημήτρης ήταν βασικό μέλος της ορχήστρας, αφού είναι σπουδαίος και διακεκριμένος οργανοπαίχτης (στο μπουζούκι), ο οποίος είναι αχώριστος φίλος και συνεργάτης του Πλούταρχου τα τελευταία 4 χρόνια.

Στο πρόγραμμα έλαβε μέρος και η γνωστή από ελληνική τηλεοπτική εκπομπή ταλέντων Αναστασία, η οποία με την υπέροχη φωνή της τραγούδησε ελληνικά αλλά και κλασικά τραγούδια. Επίσης, τραγούδησε και μια άλλη νεαρή τραγουδίστρια, της οποίας όμως δεν γνωρίζω το όνομα.

Οπωσδήποτε όμως το αστέρι της εκδήλωσης ήταν αναμφισβήτητα ο Γιάννης Πλούταρχος, ο οποίος με την γλυκύτατη φωνή του, τα υπέροχα και ποιοτικά τραγούδια του και με την καλλιτεχνική εμπειρία του κατάφερε να φέρει σε πέρας ένα απαιτητικό μουσικό πρόγραμμα και να ευχαριστήσει όλους τους παρευρεθέντες (περίπου 3000 Έλληνες και ξένους).

Θερμά συγχαρητήρια αξίζουν σε όλους τους συντελεστές της εκδήλωσης για την σκληρή δουλειά και το θαυμάσιο αποτέλεσμα που πέτυχαν.

Φάνηκε δε καθαρά πως ο Ελληνισμός του Λονδίνου διψά για τέτοιες ωραίες μουσικές εκδηλώσεις. Και εις άλλα τέτοια, με υγεία!

Χρήσιμο λεξιλόγιο

2009-10-09T09:24:00.010+01:00

Για όσους έρχονται στην Αγγλία για πρώτη φορά, έχω φτιάξει μια λίστα με λέξεις που συνήθως δεν γνωρίζουν οι καινούριοι ή δεν είναι σίγουροι πώς να τις προφέρουν. Ελπίζω να σας βοηθήσει.

Όποιος από τους "παλιούς" έχει στο νου του κάποια άλλη ας την προσθέσει στα σχόλια της ανάρτησης.

Cheers - λέξη μαϊντανός που χρησιμοποιείται για να πούμε "ευχαριστώ", "γεια μας" (όταν πίνουμε) και "γεια" (όταν φεύγουμε).

Crisps - πατατάκια

Chips ή fries - πατάτες τηγανιτές (chips είναι οι χοντροκομμένες, fries οι λεπτές)

Hamburger - προφέρεται χάμ-μπέργκερ, όχι χάμπουργκερ.

Pudding (πούντιν) - δεν σημαίνει (μόνο) την "πουτίγκα" που είναι σαν κέικ, αλλά "επιδόρπιο" (συνώνυμο του dessert)

Retail therapy (ρίτειλ θέραπι) - έτσι λέγεται στα αγγλικά το σόπινγκ θέραπι που λέτε στην Ελλάδα ;-)

Matrix - προφέρεται Μέιτριξ και όχι Μάτριξ

Trafalgar Square - προφέρεται Τραφάλγκαρ Σκουέρ και είναι η κεντρική πλατεία του Λονδίνου

Leicester Square - προφέρεται Λέστερ Σκουέρ

Derby - προφέρεται Ντάρμπι

Quid (κουίντ) - έτσι λέγεται αλλιώς η λίρα. Δεν έχει πληθυντικό (one quid, two quid) ενώ η λέξη pound (πάουντ) έχει κανονικό πληθυντικό (one pound, two pounds)

Penny (πένυ) - πέννα, αλλιώς p (πι). Έχει πληθυντικό κανονικά (one penny, two pence), αλλά όχι όταν χρησιμοποιείται συντομευμένα (one p, two p). Spend a penny είναι ιδιωματισμός που σημαίνει ότι πας για πιπί.

Fiver (φάιβερ) - έτσι λέγεται το πεντάλιρο.

Tenner (τένερ) - έτσι λέγεται το δεκάλιρο. Το 20λιρο λέγεται twenty pounds.

Pants - δεν σημαίνει παντελόνι, αλλά εσώρουχο. Επίσης χρησιμοποιείται στην καθομιλούμενη αντί για τη λέξη χάλια (this is pants!).

Concession (κονσέσιον) - ειδική έκπτωση (π.χ. για φοιτητές) - μια πάρα πολύ χρήσιμη λέξη!

Building Society - είδος τράπεζας (καμία σχέση με κατασκευαστικές εταιρίες)

Tea - σημαίνει τσάι, αλλά πολλοί λένε tea το βραδυνό γεύμα, ειδικά όταν είναι ελαφρύ.

Coke (προφ. κόουκ και όχι κοκ, το οποίο είναι κάτι τελείως διαφορετικό γκουχ γκουχ). Η Coca-Cola light λέγεται Diet Coke (ντάιετ κόουκ).

Black/White coffee - καφές σκέτος/καφές με γάλα.

Mate - είναι αυτό που λέμε εμείς "φίλε" (how are you doing mate? = πώς πάει φίλε;). Xρησιμοποιείται και από/για άντρες και από/για γυναίκες, αλλά μόνο από ανθρώπους ίδιας ηλικίας (π.χ. δεν θα το πείτε στους καθηγητές σας).

Love (προφ. λαβ και όχι λοβ) - είναι προσφώνηση που χρησιμοποιείται ακόμα και όταν ο άλλος σου είναι αγνωστος (π.χ. από πωλητή προς πελάτη - "Is that all, love?"). Μπορεί να χρησιμοποιηθεί από άντρα προς γυναίκα, γυναίκα προς άντρα, ενήλικα προς παιδί, νέο προς γέρο κ.λπ.

Bloke - άντρας (π.χ. he's a good bloke = είναι καλό παιδί). Προφέρεται μπλόουκ όπως το κόουκ.

Fag - στην Αμερική σημαίνει (προσβλητικά) "αδερφή", αλλά στην Αγγλία σημαίνει τσιγάρο (π.χ. I'm going out to have a fag = πάω έξω να καπνίσω). Είναι μια λέξη που καλύτερα να μην την χρησιμοποιήσετε, γιατί η ελληνική προφορά την κάνει να ακούγεται σαν μια άλλη λέξη που αρχίζει από f και έχει τέσσερα γράμματα, και μπορεί να δημιουργήσετε λάθος εντυπώσεις.

Pint (πάιντ) και half-pint (χαφ πάιντ) ή σκέτο half - μονάδες μέτρησης της μπύρας! Ένα half είναι ίσο με ένα κανονικό ποτήρι, ένα pint είναι ίσο με ένα μεγάλο ποτήρι σαν αυτό.

Lager (λάγκερ) - η ξανθιά μπύρα που πίνουμε κατά κόρον στην Ελλάδα, π.χ. Amstel, Mythos κ.λπ. Αν παραγγείλετε beer θα σας ρωτήσουν "what kind of beer". Beer είναι γενική λέξη που περιλαμβάνει lagers και ales (έιλς). Τα ales είναι πιο σκουρόχρωμα και πιο γλυκά στη γεύση.

Ελληνικό χρώμα

2009-10-08T00:29:00.002+01:00

...στην Ολυμπιάδα του 2012 στο Λονδίνο;

Ένα πολύ ενδιαφέρον διμηνιαίο περιοδικό κυκλοφορεί με συνεργασία του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων και του Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων. Είναι το περιοδικό «Ελληνική Διασπορά». Το τελευταίο τεύχος (Νο. 117), Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου 2009 φιλοξενεί συνέντευξη του γνωστού και διακεκριμένου Έλληνα μουσικού και δάσκαλου έγχορδων μουσικών οργάνων (μπουζουκιού, τζουρά, μπαγλαμά) Γιάννη Πολυκανδιώτη.

Ο «δάσκαλος», όπως είναι γνωστός στην Ελληνική Παροικία του Λονδίνου, δραστηριοποιείται τα τελευταία 13 χρόνια στο χώρο της Ελληνικής Εκπαίδευσης στο Λονδίνο, διδάσκοντας στα Παροικιακά Σχολεία την ελληνική μουσική και κυρίως μπουζούκι.

Η συνέντευξη αυτή, εκτός των άλλων, έδωσε και μια είδηση: Ο Γιάννης Πολυκανδριώτης διεκδικεί με τους μαθητές του μια θέση στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα της Ολυμπιάδας του Λονδίνου το 2012. Η ομάδα του «δάσκαλου» αποτελείται από 50 ελληνόπουλα, αγόρια και κορίτσια, ηλικίας 9 έως 32 ετών, που παίζουν μπουζούκι και έχουν ήδη παρουσιασθεί σε διάφορες εκδηλώσεις της Ομογένειας, με επικεφαλής το δάσκαλο και μαέστρο τους. Ας ευχηθούμε η προσπάθεια διεκδίκησης μιας θέσης στην επικείμενη Ολυμπιάδα του Λονδίνου να είναι επιτυχημένη. Σίγουρα θα προβάλλει την Πατρίδα και τον Πολιτισμό μας.

When in Rome...

2009-10-06T09:00:00.005+01:00

...do as the Romans do, λέει μια σοφή αγγλική παροιμία.

Ξαναδημοσιεύω μια ανάρτηση με υποδείξεις για τους φοιτητές που έρχονται να σπουδάσουν στο Λονδίνο ή για όσους έρχονται να ζήσουν εδώ. Όποιοι έρχονται ως τουρίστες, μπορούν να διαβάσουν εδώ την τουριστική εκδοχή της ίδιας ανάρτησης.

Υπόδειξη 1η
Στην Αγγλία λέμε πολλά ευχαριστώ. Περίπου 5 ανά συναλλαγή. Εκτός από thank you και thanks, μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε τις λέξεις ta και cheers.

Υπόδειξη 2η
Λέμε επίσης πολλά sorry, είτε φταίμε, είτε όχι. Αν σας πατήσει κάποιος κατά λάθος, ή σας σπρώξει, η σωστή αντίδραση είναι να του πείτε sorry. Το ίδιο θα κάνει κι αυτός.

Υπόδειξη 3η
Λέμε πολλά please. Ό,τι και να ζητάτε, λέτε please, εκτός αν στην αρχή έχετε πει excuse me (οπότε μπορείτε να παραλείψετε το please). Όταν σας προσφέρουν κάτι και το θέλετε, η σωστή απάντηση είναι "yes, please". Όταν δεν το θέλετε, λέτε "no, thank you". Αν πείτε "yes, thank you" κινδυνεύετε να μην γίνετε κατανοητοί.

Υπόδειξη 4η
Ξεχάστε την καθαριότητα, η ευγένια είναι μισή αρχοντιά. Όπερ σημαίνει: στις κυλιόμενες σκάλες στεκόμαστε πάντα στη δεξιά μεριά, αφήνοντας διάδρομο στα αριστερά μας για να περάσουν όσοι βιάζονται. Στις πλατφόρμες του μετρό και του τρένου, περιμένουμε υπομονετικά να βγουν όλοι από το βαγόνι, και μετά μπαίνουμε εμείς (ξεχάστε αυτά που έχετε μάθει στο Αττικό Μετρό). Εννοείται ότι ποτέ δεν σπρώχνουμε. Στα μαγαζιά, όταν παίρνουμε ή δίνουμε ρέστα, τα βάζουμε στο χέρι του άλλου, δεν τα ακουμπάμε στον πάγκο. Όταν βγαίνουμε από ένα δημόσιο χώρο και ακολουθούν άλλοι πίσω μας (π.χ. σε ένα μαγαζί) κρατάμε την πόρτα ανοιχτή για τον επόμενο από εμάς. Όταν στεκόμαστε σε μια διάβαση και τα αυτοκίνητα σταματήσουν για να περάσουμε (που θα σταματήσουν, μην έχετε καμία αμφιβολία γι' αυτό), κάνουμε ένα νεύμα με το κεφάλι ή σηκώνουμε το χέρι για να τους ευχαριστήσουμε.

Υπόδειξη 5η
Ρίχνετε το χρησιμοποιημένο χαρτί τουαλέτας *πάντα* μέσα στην λεκάνη και ποτέ στο καλαθάκι, το οποίο είναι μόνο για σερβιέτες, βαμβάκια, και "καθαρά" χαρτιά. Μην φοβάστε, δεν θα βουλώσουν. Οι αποχετευτικοί σωλήνες έχουν μεγαλύτερη διάμετρο από τους δικούς μας (σας) στην Ελλάδα.

Υπόδειξη 6η
Στις παμπ παραγγέλνουμε στο μπαρ, δεν έρχεται σερβιτόρος στο τραπέζι. Αυτό ισχύει είτε παραγγέλνουμε φαγητό είτε ποτό. Τα ποτά συνήθως τα παίρνουμε οι ίδιοι, ενώ το φαγητό θα μας το φέρουν στο τραπέζι όταν ετοιμαστεί. Στα τραπέζια υπάρχουν νούμερα, και δίνοντας το νούμερό μας στον μπάρμαν, ξέρει ο σερβιτόρος σε ποιο τραπέζι να φέρει την παραγγελία.

Υπόδειξη 7η
Στα εστιατόρια, δεν χρειάζεται να αφήσετε πουρμπουάρ. Τις περισσότερες φορές, πουρμπουάρ της τάξεως του 10-12% (ενίοτε παραπάνω) προστίθεται στον λογαριασμό πριν καν φτάσει στο τραπέζι. Αν δεν έχει προστεθεί, στο κάτω μέρος της απόδειξης γράφει με κεφαλαία γράμματα SERVICE NOT INCLUDED. Τότε συνηθίζεται να αφήνουμε 10% αλλά δεν είναι απαραίτητο.

Πολλά εστιατόρια και μαγαζιά κοντά στο πανεπιστήμιό σας ενδέχεται να σας κάνουν έκπτωση στο λογαριασμό με επίδειξη του φοιτητικού σας πάσου (NUS). Αν ισχύει αυτό συνήθως έχουν ανακοινώσεις είτε πάνω στην τζαμαρία τους είτε κοντά στο ταμείο.

Υπόδειξη 8η
Αν χαθείτε ή δεν ξέρετε πώς να πάτε κάπου, μην φοβάστε να σταματήστε κάποιον και να ρωτήσετε, ακόμα κι αν πρόκειται για κάτι χαζό, π.χ. προς τα πού είναι το ποτάμι (για να προσανατολιστείτε). Δεν πρόκειται να γελάσει κανείς μαζί σας, και ο κόσμος γενικά είναι φιλικός και πρόθυμος να βοηθήσει. Στο Λονδίνο πολλοί δρόμοι δεν έχουν πινακίδες με τις ονομασίες τους, και ο γρηγορότερος τρόπος να βρείτε πού είσαστε είναι να ρωτήσετε κάποιον που ξέρει. Αν δεν θέλετε να σταματήσετε κάποιον άγνωστο, ρωτήστε τους υπαλλήλους του μετρό ή κάποιον αστυνομικό ή community officer. Οι αστυνομικοί στην Αγγλία είναι πολύ εξυπηρετικοί.

Επίσης στις εξόδους του μετρό υπάρχουν πάντα αναλυτικοί χάρτες της περιοχής, με διάφορα σημεία μαρκαρισμένα (ξενοδοχεία, μουσεία, πρεσβείες κ.λπ.) ή πόστερ με οδηγίες για το πώς θα πάτε σε σημαντικά μουσεία ή μνημεία.

Υπόδειξη 9η
Στο Λονδίνο ζουν πάρα πολλοί ξένοι, και οι Άγγλοι γενικώς δεν έχουν κόλλημα με τις ορθές προφορές, ούτε απαιτούν από τους ξένους να μιλάνε με ευφράδεια. Συνεπώς μην διστάσετε να χρησιμοποιείστε τα αγγλικά σας, σε ό,τι κατάσταση και να είναι. Αν δεν σας καταλάβουν με την μία, ίσως είναι επειδή οι ίδιοι είναι ξένοι. Στην ανάγκη γράψτε τι ψάχνετε ή δείξτε τους στο χάρτη. Αν δεν τους καταλαβαίνετε, μην ανησυχείτε. Με τον καιρό θα συνηθίσετε.

Υπόδειξη 10η
Όταν εξηγείτε σε κάποιον πού είσαστε ή πού θέλετε να πάτε, μην κόβετε το όνομα, αλλά πείτε το ολόκληρο. Άλλο πράγμα η Oxford και άλλο η Oxford Street. Άλλο πράγμα το Leicester και άλλο η Leicester Square, άλλο το Leeds κι άλλο το Leeds Castle κ.λπ. Αν δεν προσέξετε, μπορείτε να βρεθείτε σε εντελώς άλλο μέρος (ξέρω Έλληνες που την έχουν πατήσει έτσι).

Υπόδειξη 11η
Στην Αγγλία οδηγάμε ανάποδα. Συνεπώς και ως πεζοί πρέπει να προσέχετε διπλά γιατί τα αυτοκίνητα εμφανίζονται από εκεί που δεν τα περιμένετε. Πάντα να κοιτάζετε και δεξιά και αριστερά. Στα δύσκολα σημεία, γράφουν οδηγίες στο δρόμο (LOOK RIGHT ή LOOK LEFT). Αποφύγετε να διασχίζετε το δρόμο όπου να 'ναι. Είναι πολύ επικίνδυνο σπορ. Προτιμήστε τα φανάρια και τις διαβάσεις. Όταν υπάρχει διάβαση χωρίς φανάρια, τα αυτοκίνητα σταματάνε αν σταθείτε στην άκρη της διάβασης. Κατά τ' άλλα, μην ξεχνάτε ότι η θέση των πεζών είναι στο πεζοδρόμιο και όχι πάνω στο δρόμο.

Υπόδειξη 12η
Όλοι οι κοινόχρηστοι χώροι στην Βρετανία είναι αποκλειστικά και δια νόμου χώροι μη καπνιστών. Δεν υπάρχει καμία εξαίρεση. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείτε να καπνίσετε σε εστιατόρια, καφέ, μουσεία, ξενοδοχεία, αεροδρόμια, αλλά ούτε και στους σταθμούς των λεωφορείων και των τρένων, παρόλο που είναι ημι-υπαίθριοι.

Αν είσαστε σε εστιατόριο, μπαρ κ.λπ. και θέλετε να καπνίσετε, θα πρέπει να βγείτε έξω και να σταθείτε δίπλα από την πόρτα του μαγαζιού. Αν είσαστε σε σταθμό θα πρέπει να βγείτε έξω από το σταθμό. Υπάρχουν ειδικές πινακίδες εκεί που αρχίζει ο χώρος μη καπνιστών. Σε τέτοια μέρη μην πετάτε τα τσιγάρα κάτω, αλλά στα ειδικά τασάκια. Αν είσαστε άτυχοι και σας δουν υπάλληλοι του δήμου, μπορεί να φάτε πρόστιμο.

Τα τασάκια αυτά συνήθως είναι πάνω σε τοίχους και έχουν μικρές τρυπίτσες για τα τσιγάρα. Μην πετάτε χαρτάκια μέσα στις τρυπίτσες γιατί με το που θα ρίξει κάποιος το τσιγάρο του, τα χαρτάκια πιάνουν φωτιά και καπνίζουν.

Υπόδειξη 13η
Από πλευράς εγκληματικότητας, το Λονδίνο είναι αρκετά ασφαλές, αλλά στο μετρό (και σε μέρη που υπάρχουν πολλοί τουρίστες) κυκλοφορούν πορτοφολάδες. Τα πανεπιστήμια και οι εστίες επίσης προσελκύουν κλέφτες. Όπου και να είσαστε στην Αγγλία να ξέρετε ότι από 11-1 τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου είναι οι πιο επικίνδυνες ώρες για να κυκλοφορείτε έξω ανέμελοι και ωραίοι, γιατί αυτή είναι η ώρα που κλείνουν οι παμπ και βγαίνουν όλοι μεθυσμένοι στους δρόμους.

Υπόδειξη 14η
Ο καιρός είναι γενικά ήπιος και ευμετάβλητος. Μπορεί τη μια μέρα να κάνει κρύο και την επόμενη περισσότερο κρύο. Γενικά πάντως όσο πιο πολλή συννεφιά έχει, τόσο περισσότερη ζέστη (λέμε τώρα) κάνει. Οι ηλιόλουστες μέρες, ειδικά τον χειμώνα, είναι πιο κρύες. Χιονίζει σπάνια, και βρέχει συχνά, λίγο και επίμονα. Έχετε πάντα μαζί σας μια ομπρελίτσα ακόμα κι αν η πρόγνωση είναι για ήλιο. Γαλότσες δεν θα χρειαστείτε, ειδικά στο Λονδίνο, αλλά μην φέρετε και καστόρινες μπότες (για τη βόρεια Αγγλία, την Ουαλία και τη Σκωτία, δεν παίρνω όρκο). Ο καλύτερος τρόπος να καταλάβετε πόσο θα μουλιάσετε είναι να κοιτάξτε γύρω σας: όσο πιο πολλές πρασινάδες δείτε, τόσο χειρότερη η πρόγνωση του καιρού.

Υπόδειξη 15η
Οι ώρες του φαγητού είναι διαφορετικές απ' ό,τι στην Ελλάδα. Το πρωινό είναι στις 8-9 πμ, το μεσημεριανό στις 12-2 μμ και το βραδυνό συνήθως από τις 6-8 μμ. Τα εστιατόρια σερβίρουν ως τις 10 μμ περίπου, αλλά στις παμπ είναι δύσκολο να βρείτε φαγητό μετά τις 8-9 το βράδυ, και τα περισσότερα καφέ και σαντουιτσάδικα κλείνουν κατά τις 6.

Στο κέντρο του Λονδίνου θα βρείτε καφέ και μπαρ που μένουν ανοιχτά ως αργά. Εκτός κέντρου, η μόνη λύση για βραδυνή διασκέδαση είναι οι παμπ. Μερικές παμπ σερβίρουν και καφέ, αλλά οι περισσότερες μόνο μπύρες, κρασί και αναψυκτικά. Παμπ υπάρχουν παντού, σε κάθε γειτονιά, τόσο που όταν παίρνεις ταξί και ο ταξιτζής δεν ξέρει πού είναι ο δρόμος, μπορεί να το βρει αν του πεις την κοντινότερη παμπ (π.χ. it's near the Lion's Head).

Υπόδειξη 16η
Στα μαγαζιά μπορείτε να πληρώσετε με χαρτονομίσματα, ακόμα και για μικρά ποσά. Δεν θα στραβομουτσουνιάσει κανείς, ούτε θα σας ζητήσει ψιλά, εκτός αν πραγματικά δεν έχει ψιλά για τα ρέστα και είναι δύσκολο να βρει. Ούτε θα σας κλέψουν ποτέ στα ρέστα. Αν μπερδεύεστε με τις λίρες και τις πέννες, αντί να ψάχνεστε, απλώστε απλά το χέρι σας για να πάρει ο ταμίας όσα χρειάζονται.

Αυτά μου έρχονται τώρα. Αν σκεφτώ τίποτα άλλο, θα το προσθέσω.

Καλή εγκατάσταση!

Ο Marvin στο Λονδίνο- πέντε χρόνια μετα (ποστ νοσταλγικό)

2009-10-02T13:14:00.003+01:00

(Προβληματίστικα λίγο για το αν θα έπρεπε να ανεβάσω και εδώ αυτό το ποστ, καθώς είναι αρκετά προσωπικό. Είδα όμως ότι κάποιοι φίλοι έχουν παρόμοιες αναμνήσεις από τον ερχομό τους εδώ, οπότε αποφάσισα ότι ίσως και να ταιριάζει με τη λογική του Greeks in London. Συγγνώμη για την έκταση!)

Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, μου φαίνεται σαν χτες. Ιούλιος του 2004, και έχοντας δουλειά αλλά μην έχοντας ιδέα τι θα κάνω με το μέλλον μου, αποφασίζω να τα παρατήσω όλα και να κανω αιτήσεις για μεταπτυχιακά. Είχα μαζέψει δίδακτρα, κουράγιο και αντοχές.

Και μετά ενάς μήνας αβεβαιότητας. Τηλεφωνα, email, θα με πάρετε τελικα; Το proficiency μου ήταν παλιο. Το αίτημα έπρεπε να περάσει από μια επιτροπή. Κι από μια άλλη μετά. Και κάπως έτσι φτάσαμε τέλη Σεπτέμβρη. Χωρίς να έχω σίγουρη απάντηση, τα μαζεύω κι έρχομαι. Το γράμμα λέει είχε αποσταλεί. Και το μαστερ ξεκιναγε σε 4 μέρες. Προσφορά υπό προϋποθέσεις λέει. Θα ελέγξουν το επίπεδο των αγγλικών μου λέει. Βλακείες.

Και κάπως έτσι φτάνω στο Gatwick. Πρώτη φορά εκτός Ελλάδος, εκτός της ζώνης ασφαλείας μου. Με δύο σακους και μια τσάντα στην πλάτη. Να διασχίζει το Gatwick Express τον Τάμεση και να απογοητεύομαι που δεν βλέπω το Big Ben με το καλημέρα.

Και μετά ο μικρός επαρχιώτης στην Oxford Street να ψάχνει το youth hostel. Στο δωμάτιο στο οποίο θα κοιμόταν με κάποιον άγνωστο. Αλλά που δεν ήρθε ευτυχώς. Και μετά βουρ στο σουπερμαρκετ για τα απαραίτητα. Ξυραφάκια, λιποζαν και ανταπτορας για το κινητο. Have you got Nectar card? Που να ξερω χρυσή μου τι είναι αυτο.

Γραμμή στο UCL. Στιφογυριστές σκάλες, παλια βαρια ασανσέρ, γραφεία, γραμματείς. Ναι με δέχτηκαν. Αλλά έπεσα στο lunch break που ολοι λειπαν. Ελάτε σε λίγο παρακαλω. Ευχαριστώ, θα πάω να βρω δωμάτιο σε εστία. Δεν υπήρχε. You are late, we'll put you down on the waiting list.. Άγχος. Δύσκολη η πρώτη μέρα. Κι άλλα τηλέφωνα,σπίτια, μεσίτες, ταξίδια από τη μια άκρη της πόλης στην άλλη, βρώμικα δωμάτια. Γιατί ήρθα εδω;

Δεύτερη μέρα. Νέο hostel, δωμάτιο μοιρασμένο με άλλους τρεις άγνωστους. Και εκείνο τον περίεργο παππού που θέλει να μας κεράσει όλους κέικ σοκολάτα. Και μετά οι ηλεκτρονικοί φίλοι αποκτούν σάρκα. Ξαφνικά δεν έιμαι και τόσο μόνος. Το μεσιτικό, το σπίτι στο Wood Green, with two nice greek guys. Τόσο nice που μου βούταγαν τον καφέ και τις μπύρες. Θα σου πάρω μωρέ, πως κάνεις έτσι. Το πάνω ντουλάπι αριστερά και το δέυτερο ράφι στο ψυγείο, δικά μου. Τα άπλυτα στο νεροχύτη για βδομάδες. Οι ζωή τους, οι φιλοι τους, καταστάσεις στις οποίες αναγκάζεσαι να συμμετεχεις.

Τα πρώτα πακέτα από την Ελλάδα. Να τρέχω στο Heathrow να τα φέρω. Κουβέρτα, σεντόνια, κάποια βιβλιά. Το μπουφαν μου το χοντρο, γιατι κάνει κρύο εκεί. Και δυό κιλά μήλα (τι άκουσε η κακομοίρα η μάνα μου για αυτα τα μηλα). Και νεσκαφε, να μη μου τελειώσει. Και τσουρέκι με μαστίχα.

Το μαγείρεμα. Τα πρώτα μου μακαρόνια. Με κέτσαπ. Και οι παχυντικές ομελέτες. Ρε μάνα, σε ποιο πρόγραμμα τα χρωματιστά; Το μαλακτικό τι το χρειάζομαι; Με χλωρίνη να καθαρίσω τη λεκάνη;

Η γραφειοκρατία. Να βρω γιατρό- μα δεν έχετε ήδη; Εμπλοκή. Να ανοίξω λογαριασμό στην τράπεζα. Σε μαύρη λίστα οι Έλληνες. Κάποια προηγούμενα λαμόγια μας δυσκολεύουν τη ζωη. Να βάλω ίντερνετ, κινητό.

Και οι συμφοιτητές. Το ψυχαναγκαστικό κόλλημα με τος Έλληνες του course. Και το επίσης ψυχαναγκαστικό socializing με τους υπόλοιπους. Στα Αγγλικά πανεπιστήμια πρέπει να έρθεις πιο κοντά με τους άλλους. Ακόμα κι αν δεν είσαι έτοιμος. Γιατί μετά η ευκαιρία χάνεται. Πολύ εύκολα, αλήθεια. Why do you Greeks always go for coffee? Let's go to the pub!

Μετά, η μοναξιά. Το δωμάτιο σου, ο ζωτικός σου χώρος. Δύο σετ σεντόνια από το Argos για ποικιλία στο βλέμμα, να ταιριάζουν και με τις κουρτίνες. Ο υπολογιστής σου, ο διασκεδαστής σου μετά τις 8 το βράδυ. Οι επιδρομές στο σουπερμάρκετ σε αναζήτηση νέων λιχουδιών. Οι τοίχοι. Το ταβάνι. Το πρώτο μου πουλόβερ, 18 λίρες. Και το cd της Fourtado, 5 λίρες, προσφορά. Οι παρέες της ανάγκης, το σεξ της απελπισίας. Τα φράγματα στην επικοινωνία με τους Αγγλους, αλλά και η απρόσμενη επικοινωνία με τους υπόλοιπους λαούς. Ορμώμενοι από την ίδια μοναξιά, απελπισία. Θέλω να γυρίσω πίσω.

Οι πρώτοι επισκέπτες απο την Ελλάδα. Οι βόλτες με το χάρτη, το Βρετανικό, το Harrods, το Hard Rock Cafe. Δεν είναι και τόσο άσχημη η πόλη τελικά, αλλά θα ήθελα να γυρίσω πίσω.

Νοέμβρης, Δεκέμβρης. Σκοτάδι από τις 3.30 το μεσημέρι. Κρύο. Πώς θα συνηθίσω τον σκατόκαιρο; Τα πρώτα Χριστούγεννα κάτω. Οι φίλοι που σε ακούν με ενδιαφέρον. Καλά είναι κι εκεί, αλλά εδω είναι καλύτερα. Ποτε θα ανέβεις; Μου λείπεις, δεν το βλέπεις;

Νέα χρονιά, οι πρώτες εξετάσεις. Προσαρμογή στο νέο σύστημα. Νέο σπίτι. με συγκάτοικο έναν Άγγλο "φιλόσοφο". Πλην όμως πανβρώμικο. Και με νέα δουλεία! 7 λίρες την ώρα, να κατεβάζω cd από τα ράφια και να ετοιμάζω παραγγελίες. Τώρα όμως έχω λεφτά. Κι έρχεται η άνοιξη. Και μεγαλώνει η μέρα. Κι άλλοι φίλοι μπαίνουν στη ζωή. To Soho, το κουβανέζικο που έπινα μοχίτο, τα ξενύχτια στο Sanctuary, το κεμπαμπ στην Old Comptons, το South Bank. Ξημερώνει στις 4 το πρωι. Νυχτώνει στις 10.30. Μήπως τελικά να μείνω και του χρόνου;

Καλοκαίρι στην Αθήνα. Μα γιατί είναι όλοι τόσο αλλαγμένοι; Ένα χρόνο έλειψα. Δε βαριέσαι, ιδέα μου θα είναι. Και πάλι πίσω. Στην ίδια δουλειά, με περισσότερη ελπίδα. Και νέες παρέες. Και σύντροφο. Και θέατρα. Και όπερες. Και φτηνα ταξίδια. Και πικνικ. Μάλλον θα μείνω μου φαίνεται...

Και διδακτορικό αργότερα. Και πάλι διακοπές στην Αθήνα. Μα γιατι είμαι τόσο αλλαγμένος;. Και η σκληρή πραγματικότητα: δε μεγαλώνεις μόνο εσύ, αλλά και αυτοί που άφησες πίσω. Δρόμοι ανοίγονται, οι ανάγκες αλλάζουν. Δεν τους θες και δε σε θέλουν. Φίλοι εξαφανίζονται και απορείς. Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι η ζωή σου είναι αλλού. Και δεν ξέρεις αν έχει επιστροφή πια. Και στα 5 χρόνια ακόμα αναρωτιέσαι. Μπα, μάλλον όχι.

Και η ειρωνία: οι φίλοι που έκανες κάτω όσο είσαι εδώ. Και δεν τους έχεις χαρεί, και μάλλον δεν πρόκειται. Τι καλά που θα ήταν να τους έβλεπες πιο συχνα... Ή μήπως δεν θα ήταν; Ποτέ δε θα μάθεις (;)

Η ζωή εδώ δεν είναι τόσο ωραία όσο την παρουσιάζουμε εμείς οι μπλογκερς. Ή μάλλον, αργεί να γίνει ωραία. Είναι δύσκολο να βρεθείς ξαφνικά σε μια τόσο διαφορετική πόλη. Πρέπει να αυτοσυντηρηθείς, να παλέψεις τη μοναξιά, να προσαρμοστείς. Μερικοί τα παρατάν, μερικοί σφίγγουν τα δόντια και συνεχίζουν. Αλλά το πιο δύσκολο είναι να δεχτείς ότι βρίσκεσαι κάπου αλλού. Ότι το ελληνικό αρχέτυπο δεν ισχύει εδώ. Ότι οι άνθρωποι είναι πιο απόμακροι, πιο συγκρατημένοι. Ότι οι υπηρεσίες δουλευουν αλλιώς. Ότι η διασκέδαση ξεκινάει νωρίς. Ότι γύρω σου υπάρχουν όλοι οι λαοί του κόσμου, και τελικά δεν έιναι τόσο χάλια όσο μας μάθαιναν. Ότι τα πανεπιστήμια δεν είναι γεμάτα με Έλληνες με θεόπνευστη αποστολή να μορφώσουν τους Ευρωπαίους με τα βελανίδια τους.

Ένας χρόνος δεν αρκεί για να καταλάβεις το πνεύμα της πόλης. Ούτε καν για να νιώσεις άνετα. Καμιά φορά ούτε δύο χρόνια δεν αρκούν. Και πάντα μέσα σου θα ζει η απορία: τι χάνω που δεν είμαι κάτω; Ξέρεις όμως τι κερδίζεις που είσαι εδώ. Και αυτό αρκεί...

Ελληνικοί χοροί και τραγούδια

2009-09-26T09:53:00.010+01:00

Αξιόπιστες πηγές με πληροφορούν ότι σήμερα ξεκινούν τα μαθήματα του Λύκειου των Ελληνίδων Λονδίνου. Υπάρχουν τμήματα για παιδιά και ενήλικες (αρχάριους και προχωρημένους). Τα μαθήματα γίνονται στην κρύπτη του ναού της Αγίας Σοφίας στο Bayswater (είσοδος από την οδό Ilchester Gardens) κάθε Σάββατο απόγευμα. Ο κοντινότερος σταθμός του υπογείου είναι το Bayswater, αλλά εξυπηρετούν επίσης οι σταθμοί Queensway και Notting Hill Gate. Τα δίδακτρα για το τμήμα των ενηλίκων αρχαρίων είναι 50 λίρες το τρίμηνο, 35 λίρες για φοιτητές. Το μάθημα γίνεται στα αγγλικά από Ελληνίδα δασκάλα.

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στην ιστοσελίδα Lykion Ton Ellinidon London.

Kilburn Station Graffiti

2009-09-26T00:43:00.002+01:00

Όταν σκεφτόμαστε το graffiti το μυαλό μας πάει ίσως σε κάτι μάλλον παράνομο, που γίνεται από επαναστατημένους νέους, μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, και αποτελεί μιας μορφής διαμαρτυρία απέναντι στη γενικώτερη σήψη της εποχής.

Όμως δεν είναι πάντα έτσι. Σε κάποιους χώρους το graffiti χρησιμοποιείται για να δώσει χρώμα, για να στείλει ένα μήνυμα ελπίδας κι αισιοδοξίας.

Ιδιαίτερα αυτή η τέχνη αξιοποιείται σε κάποιες υποβαθμισμένες κοινωνικά περιοχές της Αγγλίας, για να προσφέρει χαμόγελο και μια γλυκειά σκέψη στους περαστικούς με τα πολλά και ποικίλα προβλήματα της καθημερινότητας.

Πρόσφατα πέρασα με το αυτοκίνητο από την περιοχή του ΒΔ Λονδίνου Kilburn. Έξω από τον σταθμό του «υπογείου» παρατήρησα πως υπήρχε ενδιαφέρον graffiti.

Περνώντας πάλι από το ίδιο σημείο κάποια επόμενη ημέρα είχα την ευκαιρία να φωτογραφίσω και βιντεοσκοπήσω τις παραστάσεις.

Δυστυχώς ο φωτισμός δεν ήταν ο καλύτερος. Όμως μπορεί κανείς να διακρίνει τις παραστάσεις και τα θέματα.

Το εν λόγω graffiti το έχει δημιουργήσει η ομάδα signal project, η οποία ειδικεύεται στον τομέα αυτό.

Απολαύστε το!

Φίλοι των Friends, μια εκπληξη για σας!

2009-09-25T12:11:00.001+01:00

Το θρυλικό καφέ των Friends, το Central Perk, ξέφυγε από την μυθοπλασία και άνοιξε τις πόρτες του σε πραγματικούς θαμώνες. Oχι όμως στη Νέα Υόρκη, αλλά στο κέντρο του Λονδίνου, κοντά στην Carnaby Street! Σπεύσατε!

Η βιτρίνα του Central Perk. Οι δημιουργοί διατυμπανίζουν ότι είναι ακριβές αντίγραφο του αυθενικού. Μένει να το διαπιστώσουμε ιδιοίς όμμασι!

Περισσότερα (+ κουπόνι για δωρεάν καφέ) εδώ

Η εμπειρία του Σινεμά: Αγγλία vs Eλλάδα

2009-09-16T23:38:00.004+01:00

Στο Γυμνάσιο και το Λύκειο ο κινηματογράφος κι εγώ γίναμε κολλητοί. Τώρα που γύρισα στο παλιό μου δωμάτιο και άρχισα να συγυρίζω τα παλιά μου πράγματα, βρήκα ένα ολόκληρο κουτί που έλεγε σινεμά το οποίο περιήχε τις ταινίες που είδα - και δεν είδα - την σχολική χρονιά 1996-1997. Μιλάμε για φοβερή οργάνωση! Μέχρι και τα αποκόμματα έχω. Ίσως έφταιγε το ότι τότε - Τρίτη Γυμνασίου δηλαδή - οι φίλες μου κι εγώ τρέχαμε κάθε σάββατο στο Village στο Μαρούσι. Πόρωση φοβερή. Μην σου πω ότι συνήθως τις βλέπαμε δύο δύο τις ταινίες. Φυσικά επειδή είμαι από τα άτομα τα οποία μεν τελειώνουν κάτι αλλά βαριούνται εύκολα, τέτοιο αρχείο έχω μόνο από εκείνη την χρονιά. Όχι ότι δεν συνέχιζα να πηγαίνω σινεμά, απλά δεν ήμουν τόόόσο οργανωμένη. Έτσι κι αλλιώς ήταν φοβερά σπασικλίστικο εκείνο που είχα κάνει εκείνη τη χρονιά.

Και κάποια στιγμή πήγα στην Αγγλία. Πρέπει να πω ότι αν η Αγγλία μειονεκτεί σε ένα πράγμα σε σχέση με την Ελλάδα, αυτό είναι το σινεμά. Για να μην παρεξηγούμαστε και οι δύο χώρες μειονεκτούν σε σχέση με την Γαλλία. Στην Αγγλία το σινεμά δεν είναι καθόλου μέσα στην κουλτούρα των μέσων ανθρώπων, κατά την γνώμη μου για τρεις λόγους.

Πρώτον, το σινεμά είναι πανάκριβο! Μιλάμε για 8-14 λίρες (ανάλογα το σινεμά) που σημαίνει 10-20 ευρώ (ανάλογα με την ισοτιμία λίρας-ευρώ). Επίσης ακόμα ακριβότερα είναι αυτά που μπορείς να φας και να πιεις στο σινεμά. Με λίγα λόγια δεν μπορείς να πας στο σινεμά χωρίς να ξοδέψεις μίνιμουμ 10 λίρες, δηλαδή 12 ευρώ.

Αυτό το point μου επιτρέπει να περάσω στον δεύτερο λόγο που δεν είναι τόσο διαδεδομένο το σινεμά στην Αγγλία. Με τα ίδια χρήματα μπορείς να πάρεις 3 pints (αν βάλεις και άλλα 50p) ή 2 μεγάλα ποτήρια κρασί. Με αυτά τα ποτά μπορείς να περάσεις άνετα 3-4 ώρες με τους φίλους σου, τις ώρες δηλαδή σχεδόν που μπορείς να κάτσεις στην pub αν πας μετά την δουλειά. Άρα, το σκεπτικό τους είναι "Δουλεύω από 9-7 (έτσι έχει καταντήσει για τους περισσότερους το ωράριο) και μου μένουν 5 ώρες μέχρι να κλείσουν οι pub. Βάλε μια ώρα να φάω κάτι, βάλε άλλη μισή ώρα μέχρι να πάω εκεί που πρέπει να πάω, μου μένουν 3,5 ώρες, οι οποίες θα είναι οι ώρες που επιτέλους θα μπορώ να διασκεδάσω με τους φίλους μου. Γιατί να θέλω να κλειστώ για τις 2,5 από αυτές να δω μια ταινία χωρίς να μπορώ να τους μιλήσω; Έτσι κι αλλιώς μπροστά σε μια οθόνη ήμουν όλη μέρα." Αυτό είναι το σκεπτικό τους και τους καταλαβαίνω απόλυτα!!!!!

Τρίτος λόγος, και τελευταίος, οι ταινίες που παίζονται είναι κατά την πλειοψηφία τους blockbuster και παντού οι ίδιες. Ακόμα και αν αγνοήσεις το γεγονός ότι είναι σπάνιο να παίξουν ταινίες που δεν είναι στα αγγλικά. Στην Ελλάδα πάλι καλά υπάρχουν πολλά ανεξάρτητα σινεμά. Δεν ξερώ δηλαδή πόσο ανέξαρτητα είναι στην ουσία αλλά τουλάχιστον δεν είναι village. Στην Αγγλία είναι σπάνιο να βρεις ανεξάρτητα σινεμά. Στην Οξφόρδη είχαμε 2 αλλά νομίζω ότι ήταν εξαίρεση. Στο Λονδίνο νομίζω υπάρχουν 8 (Empire, 2 σινεμά Curzon, δύο στο Notting Hill, ένα στο greenwich, ένα στο Brixton, cine lumiere) - μπορεί να υπάρχουν κι άλλα δηλαδή αλλά μάλλον ένα δυο. Υπάρχει και μια ανεξάρτητη αλυσίδα που λέγεται "Screen on the ταδε" (π.χ. Baker street, Green etc). Όλα τα υπόλοιπα είναι είτε ODEON, είτε VUE, είτε UGC. Και παίζουν τις ίδιες ταινίες οι οποίες είναι και κατά το 95% blockbuster! Αν θες να δεις καμιά ταινία της προκοπής πρέπει να πας είτε σε αυτά τα ανεξάρτητα είτε στο National Film Theatre στο South Bank το οποίο εγώ λατρεύω. Αλλά για πολλούς αυτά είναι out of their way. Αν θες να πας κάπου κοντά στο σπίτι σου, πρέπει να πας στις μεγάλες πανάκριβες αλυσίδες να δεις ταινίες για τις μάζες.

Παρόλ' αυτά όσο ήμουν φοιτήτρια συνέχιζα να πηγαίνω πολύ συχνά σινεμά. Στην Οξφόρδη ήταν τέλεια γιατί τα δύο σινεμά που προανέφερα - το Phoenix και το Ultimate Picture Palace (UPP) - όχι μόνο ήταν φτηνά, όχι μόνο παίζαν φοβερής ποικιλίας ταινίες (έχω δει κάτι ταινίες απίστευτες!!!!) αλλά ήταν και πανέμορφα τα σινεμά τα ίδια. Άβολα τα καθίσματα, ο ήχος όχι ο καλύτερος για την εποχή τους, αλλά είχαν την μυρωδιά κινηματογράφου. Ήταν πραγματικά φανταστικά.

Στο Λονδίνο τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Τα σινεμά που παίζαν λίγο διαφορετικές ταινίες ήταν ελάχιστα και πολύ μακριά από εκεί που έμενα εγώ, οι τιμές μεγαλύτερες (πάλι καλά με την φοιτητική έκπτωση υποφερτές), ο κόσμος πήγαινε λιγότερο σινεμά. Σιγά σιγά άρχισα να πηγαίνω όλο και λιγότερο. Όταν έπαψα να είμαι φοιτήτρια δε, μια φορά το μήνα και αν! Ήταν my treat να πάω στο σινεμά! Ίσως τώρα που το σκέφτομαι έτσι πρέπει να είναι, αλλά ας την αγνοήσουμε αυτή τη σκέψη για την ώρα.

Και φτάνω στο σημείο που μπορώ να μιλήσω για το London Film Festival. Αχ το London Film Festival. Ήθελα τόσο να παω σε τόσες ταινίες. Σχεδόν σε όλες τις προβολές ήταν κάποιος (συνήθως κάποιοι) από την ταινία εκεί που έκανε την εμπείρια ακόμα πιο φανταστική. Ήταν και η ατμόσφαιρα απίστευτη. Αλλά πως να πάω που ήταν τόσο ακριβά; Ήταν που ήταν ακριβό να πας κανονικά σινεμά, ανεβάζαν τις τιμές κατά την διάρκεια του φεστιβάλ. Και ούτε η έκπτωση του membership στο National Film Theatre που είχα με έσωζε, ούτε η φοιτητική έκπτωση. Πολύ απλά δεν είχα να δώσω 200 λίρες (240 ευρώ) σε 2 βδομάδες για να δω 20 ταινίες.

Γιατί αναφέρω τις 2 βδομάδες και τις 20 ταινίες; Γιατί τόσο κρατάνε οι Νύχτες Πρεμιέρας και η κάρτα που πήρα είναι για 25 προβολές. 25 προβολές, συν η πρεμιέρα, και όλα αυτά για 75 ευρώ. Βέβαια δεν νομίζω να πάω σε 25. Κοίταξα το πρόγραμμα αναλυτικά (έψαξα να βρω τα trailers των ταινιών στο youtube, τις ζύγισα γιατί φυσικά δεν πρόκειται να τρέχω από το Δαναό στο Αττικόν και πίσω) και βρήκα ότι μπορώ να πάω σε 21. Δεν γίνεται αλλιώς. Αλλά και πάλι, και σε 10 να πήγαινα πάλι πιο φτηνά θα μου ερχόταν από το Λονδίνο.

To cut the story shortish, περίμενα 9 χρόνια για να μπορέσω να ξαναπάω στις Νύχτες Πρεμιέρας. Κάθε σεπτέμβριο με έπιανε το μαράζι που δεν μπορούσα να πάω. Αλήθεια σου λέω. Ίσως έφταιγε ότι δεν μπορούσα να πάω στο φεστιβάλ του Λονδίνου όσο θα ήθελα. Μπορεί να ακουστεί τρελό αλλά ένας από τους λόγους που χάρηκα που θα γυρνούσα Ελλάδα ήταν αυτό το φεστιβάλ.

Σε πρώτη εντύπωση, πρέπει να πω ότι τότε που πήγα εγώ για τελευταία φορά, το 1999, δεν ήταν και τόσο διαδεδομένο. Όσοι διάβαζαν το περιοδικό Σινεμά το ξέραν και δεν ήταν ποτέ γεμάτες οι αίθουσες. Τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Από ότι είδα σήμερα δηλαδή γιατί δεν ξέρω πως θα είναι οι υπόλοιπες μέρες. Ίσως φταίει ότι δεν είχα πάει τότε στην πρεμιέρα. Φτάνω στο Aττικόν και γίνεται χαμός. Δημοσιογράφοι, φωτογράφοι, άτομα ντυμένα φοβερά κυριλέ. Χαμός. Αλλά και όταν πήρα μερικά από τα εισητήριά μου γινόταν χαμός στην ουρά. Άσε που τα εισητήρια για μερικές ταινίες είχαν εξαντληθεί.

Αλλά νομίζω ότι I killed the punchline γιατί για άλλο άρχισα να μιλάω και άλλα μπήκαν στην μέση. Αυτό που ήθελα να πω είναι ότι η εμπειρία του να πηγαίνεις σινεμά στην Ελλάδα γίνεται διαφορετική από εκείνη της Αγγλίας λόγω του κοινού. Οι Ελληνες όχι μόνο μιλανε στους τεχνικούς ανθρώπους που βάζουν την ταινία, όχι μόνο μιλάνε στην ίδια την ταινία αλλά μιλάνε και μεταξύ τους. Πως να το εξηγήσω... Υπάρχει interaction. Όχι πάντα, αλλά πολλές φορές. Και συνήθως έχει να κάνει με χιούμορ. Κάποιος θα φωνάξει κάτι αστείο, και κάποιος άλλος θα απαντήσει με ένα άλλο αστείο, όλα αυτά μέσα στο σκοτάδι, και οι υπόλοιποι γελάνε. Είναι φοβερό αυτό το συναίσθημα. Ξαφνικά λιγάκι ενώνεσαι με όσους βλέπουν την ταινία. Συνειδητοπιείς ότι δεν βλέπεις μόνος σου την ταινία ή με τους φίλους σου αλλά και με άλλα δεν ξέρω κι εγώ πόσα άτομα.

Σήμερα του δώσαν και κατάλαβαν με τα αστεία. Όλα άρχισαν κατά την διάρκεια των ομιλιών που έγιναν πριν αρχίσει η ταινία (εμείς επειδή ήμασταν στο Απόλλων τις βλέπαμε στην οθόνη - live μεν αλλά όχι μπροστά μας) και τέλειωσαν στις διαφημίσεις. Οι ομιλίες ήταν πάρτον έναν χτύπα τον άλλο. Και αυτό το κατάλαβα ακόμα κι εγώ που όταν κάποιος μιλάει ελληνικά δεν πιάνω συνήθως τι κρύβεται πίσω, ιδιαιτερως όταν αυτός δίνει ομιλίες. Ήταν λίγες οι ομιλίες δεν λέω: μια κοπέλα εν ονόματι Σοφία, η οποία δεν έχω ιδέα ποια είναι, και το μόνο που παρατήρησα ήταν ότι κοιτούσε με έναν τρόπο που θα έλεγες ότι είχε πάρει LSD, ο πρόεδρος του φεστιβάλ, ο πρόεδρος του περιοδικού Σινεμά και μια κυρία (αντιδήμαρχος νομίζω) από το δήμο.

Το τι δούλεμα έπεσε στην κυρία από τον Δήμο δεν λέγεται. Και με το δίκιο τους. Πρέπει να την ξέραν κιόλας γιατί αρχίσαν να γελάνε πριν καν αυτή αρχίσει να μιλάει. Έλεγε κι αυτή κάτι μπαρούφες. Ήταν τόσο κλισέ τα πράγματα που έλεγε, δεν μπορείς να φανταστείς! Και νομίζω ότι αυτή είναι καλλιτεχνική σύμβουλος για τον Δήμο. Τέτοιο δούλεμα δεν το έχω ξανακούσει γιατί ήταν πολύ απλά από πάρα πολλά άτομα συγχρόνως. Ο κινηματογράφος ήταν τεράστιος, άρα παρόλο που δεν ήταν γεμάτος, ήταν εκεί πάρα πολύς κόσμος. Όλος αυτός ο κόσμος να γιουχάει την κυρία. Τέτοιο πράγμα δεν το είχα ξαναζήσει. Αναρωτιέμαι τι έχει κάνει αυτή η κυρία - εκτός από το ότι είναι αμόρφωτη και άρα έχει μια θέση που δεν της αξίζει!

Μετά εμφανίστηκε στην οθόνη ένα μήνυμα που έλεγε Heads Dirty: use cleaning lense. Εντάξει κρύο το αστειάκι και για παιδάκια του Γυμνασίου αλλά έτσι όπως μπήκε πάνω στον κύριο από το περιοδικό Σινεμά είχα πλάκα.

Και τέλος αφού τέλειωσαν οι ομιλίες και δείχναν τις διαφημίσεις σταμάτησε ο ήχος. Τι έκανε λοιπόν το κοινο; 1. χτύπησε παλαμάκια, 2. φώναξε "ήχος" σε διάφορες version, 3. έκανε τις φωνές των ανθρώπων που ήταν μέσα στις διαφημίσεις (αυτό είχε το μεγαλύτερο γέλιο), 4. μια κοπέλα - μετά από αρκετή ώρα - είπε "μας δουλεύετε ρε παιδιά;" και επειδή εκείνη την στιγμή η ταινία που διαφημιζόταν ήταν το "Μίλα μου βρώμικα" κάποιος από την άλλη άκρη της αίθουσας της είπε "Μην μου μιλάς βρώμικα σου λέω!" 5. χτυπήσαν παλαμάκια όταν ξαναήρθε ο ήχος.

Αρχίσαμε λοιπόν την ταινία μέσα στο γέλιο, παρόλες τις καταθλιπτικές - λόγω ηλιθιότητας - ομιλίες, τις καθυστερήσεις και τα τεχνικά προβλήματα. Αυτό δεν είναι εξάλλου ένα μεγάλο συστατικό του Ελληνικού χιούμορ; Ο αυτοσαρκασμός! Και αν αυτός σημαίνει ότι ο κόσμος δεν τσαντίζεται, εμένα μου φτάνει.

Πόσο μου έλλειψε να πηγαίνω σινεμά στην Ελλάδα......

ΥΓ Η ταίνια ήταν τέλεια. An education λεγόταν. Ίσως όμως εμένα να μου άρεσε γιατί ήταν γυρισμένη στην Αγγλία και είχε μάλιστα σκηνές από την Οξφόρδη μου. Αλλά και οι άλλοι νομίζω συγκινήθηκαν.

(To post αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στο λιωμένο χαμόγελο)

The Observer, National Theatre, London

2009-09-16T18:15:00.001+01:00

Ας αφήσουμε για λίγο τα πολιτικά και ας μιλήσουμε για κάτι διαφορετικό. Συχνά παρακολουθώ παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου στο Λονδίνο. Συνήθως σε αυτές συμμετέχουν ηθοποιοί όχι ιδιαίτερα γνωστοί στο ευρύ κοινό και γι αυτό τον λόγο τα εισητήρια είναι αρκετά φτηνότερα από ότι σε άλλες παραστάσεις. Πριν λίγο καιρό παρακολούθησα το “The Observer” ένα έργο που σηκώνει μεγάλη συζήτηση.

Η υπόθεση του έργου έχει ως εξής. Η Fiona Russell είναι απεσταλμένη της «Επιτροπής για Δίκαιες Εκλογές» του ΟΗΕ σε μία πρώην Βρετανική αποικία, η οποία δεν κατονομάζεται, αλλά οι πολίτες της μιλάνε Igbo, γλώσσα μίας από εκ των τριών μεγαλύτερων φυλών της Νιγηρίας. Στη χώρα κυβερνάει ένας καταπιεστικός και διεφθαρμένος πρόεδρος ο οποίος όμως είναι απόλυτα βέβαιο ότι θα επανεκλεγεί καθότι εικάζεται ότι στις εκλογές θα προσέλθουν μόνο οι υποστηρικτές του.

Την Fiona σπεύδει να βοηθήσει ένας νεαρός κάτοικος της χώρας ο οποίος θέλει να ζήσει την εμπειρία των πρώτων ελεύθερων εκλογών στη χώρα του και ταυτόχρονα πιστεύει ότι η αντιπολίτευση μπορεί να κερδίσει, αν ψηφίσει το σύνολο της χώρας και ιδιαίτερα οι κάτοικοι που ζουν στις φτωχότερες αγροτικές περιοχές. Επίσης στην πλοκή του έργου συμμετάσχει ένας κυνικός ρεπόρτερ του BBC που απλά ενδιαφέρεται για οτιδήποτε θα αυξήσει την θεαματικότητα και θα τονώσει τη θέση του στο κανάλι, αλλά και ένας υπάλλληλος της Βρετανικής Πρεσβείας που παρακολουθεί τις κινήσεις, αλλά και τα τηλεφωνήματα και emails της Fiona.

Η πρώτη Κυριακή των εκλογών δεν βγάζει νικητή και η Fiona κάνει το παν για να πείσει όσο το δυνατόν περισσότερους κατοίκους να συμμετάσχουν στον δεύτερο γύρο, όχι επειδή θέλει να χάσει ο νυν Πρόεδρος, αλλά επειδή η αυξημένη συμμετοχή κάνει τις εκλογές δικαιότερες. Ωστόσο επειδή η αυξημένη συμμετοχή γέρνει την πλάστιγγα προς την αντιπολίτευση κατηγορείται για μεροληψία και παρέμβαση στα πολιτικά δρώμενα της χώρας. Αυτό ωστόσο φαίνεται να είναι αληθές, ιδιαίτερα μετά την επίσκεψη της Fiona ενός χωριού στο οποίο γίνεται μάρτυρας βιαιοπραγιών εις βάρος οπαδών της αντιπολίτευσης από οπαδούς του νυν Προέδρου. Εκεί μιλώντας στην ομάδας της αναφέρει «...People walked for six miles to vote. I’ve been doing this job for ten years and I’m telling you that for the first time in what feels like a lifetime we can do something real here».

Το τέλος του έργου βρίσκει την Fiona να μαζεύει τα πράγματα της για να επιστρέψει στην βρετανία, ενώ έξω επικρατούν ταραχές ανάμεσα σε οπαδούς του νυν και του πρώην Προέδρου.των δύο υποψήφιων. Ταυτόχρονα ο μεταφραστής, ο οποίος ήταν και αυτός που ουσιαστικά έπεισε τη Fiona, την κατηγορεί που δεν έκανε καλά τη δουλειά της και άφησε το συναίσθημα να την κυριεύσει.

Το έργο πραγματεύεται το ερώτημα «πόσο δίκαιο είναι να επεμβαίνει εξωγενής παράγοντας στα εσωτερικά ενός άλλου κράτους, ακόμα και αν έχεις τις καλύτερες προθέσεις». Αναμφισβήτητα ο νυν Πρόεδρος ήταν ένας δικτάτορας, αλλά αν δεν επενέβαινε η Fiona το πιο λογικό είναι να εκλεγόταν. Δηλαδή επί της ουσίας δεν αποφάσισαν οι κάτοικοι της χώρας, αλλά η Fiona που με τις κινήσεις της άλλαξε τους συσχετισμούς των εκλογών και τελικά επικράτησε ο υποψήφιος Πρόεδρος της αντιπολίτευσης.

Το ίδιο ερώτημα έχει τεθεί πολλάκις και για τους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Πράγματι οι μουλάδες του Αφγανιστάν ήταν από τα πιο καταπιεστικά καθεστώτα. Το ίδιο και ο ζάμπλουτος Σαντάμ Χουσείν, ο οποίος ζούσε μέσα στα λούσα ενώ ο λαός του δεν είχε να φάει. Και στις δύο χώρες οι γυναίκες ζούσαν καταπιεσμένες, δεν επιτρέπονταν να βγουν έξω από το σπίτι χωρίς τη συνοδεία αρσενικού μέλους της οικογενείας τους, τα εγκλήματα τιμής και οι κανονισμένοι γάμοι χωρίς τη συγκατάθεση των γυναικών ήταν στην ημερήσια διάταξη. Ωστόσο ήταν αυτοί ικανοί λόγοι για να εισβάλλουν οι Αμερικάνοι με πρόσχημα την «εγκατάσταση της δημοκρταίας»; (ασχετα αν όλοι γνωρίζουμε ότι ο πόλεμος έγινε για τα πετρέλαια).

Δύσκολο ερώτημα και ομολογώ πως κανείς μας δεν έχει σαφή απάντηση. Πάντως ομολογώ ότι αν ήμουν στη θέση της Fiona και έβλεπα οπαδούς του Προέδρου να βιάζουν γυναίκες και να κόβουν τα αυτιά όσων ψήφισαν τον αντίπαλο υποψήφιο δεν θα μπορούσα να μείνω απαθής.

Σε ότι αφορά το θεατρικό έργο, πιστεύω ότι ήταν αρκετά καλό. Σίγουρα άξιζε να ξοδέψει κάποιος 2 ώρες για να το παρακολουθήσει. Κάποιες κριτικές για το έργο μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

*Η φωτογραφία είναι από το google pictures.

Off to a good start

2009-09-15T18:15:00.004+01:00

Η ανάρτηση αυτή αναφέρεται στις ετοιμασίες που μπορεί να κάνει κανείς όσο είναι στην Ελλάδα ώστε να διευκολυνθεί τους πρώτους μήνες μετά την άφιξή του στη Γηραιά Αλβιόνα.

Off to a good start = καλή αρχή!

Μια λίστα με διάφορα πράγματα που καλό θα ήταν να κάνετε πριν μπείτε στο αεροπλάνο

1. Μαθήματα Αγγλικών

Όσο κι αν οι Έλληνες πιστεύουμε ότι η γλωσσομάθεια μας περισσεύει, η πικρή αλήθεια είναι ότι τα αγγλικά των περισσότερων που έχουν πάρει ένα Lower ...στα 15 είναι στην καλύτερη περίπτωση μέτρια. Όσοι έχετε πάρει Proficiency είσαστε σε λίγο καλύτερη μοίρα, αλλά μην περιμένετε θαύματα. Κυρίως μην περιμένετε να τους καταλαβαίνετε. Όταν πρωτοήρθα στην Αγγλία η πιο συνηθισμένη φράση που άκουγα από Έλληνες φοιτητές στα μαγαζιά γύρω από το πανεπιστήμιο ήταν: "τι λέει αυτή ρε μαλ*κα;" (Σημ: δεν αναφέρονταν σε μένα, αλλά στις πωλήτριες).

Το να σας καταλαβαίνουν είναι πιο εύκολο, ειδικά στο Λονδίνο που υπάρχει κόσμος και κοσμάκης και τα αυτιά όλων είναι συνηθισμένα σε διαφορετικές προφορές. Όσο πιο βόρεια πάτε, τόσο δυσκολεύουν τα πράγματα, γιατί οι πληθυσμοί είναι πιο αμιγείς, λιγότερο συνηθισμένοι στους τουρίστες και τα τοπικά ιδιώματα πιο έντονα.

Η καλύτερη συμβουλή που έχω να σας δώσω είναι να κρατήσετε όσο το δυνατόν μια επαφή με τη γλώσσα - και δεν εννοώ μόνο να βλέπετε αμερικάνικες σειρές. Όπου έχετε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσετε τα αγγλικά σας, να το κάνετε. Διαβάστε αγγλικά βιβλία, εφημερίδες (π.χ. στο ίντερνετ), ιστολόγια. Μιλήστε με ξένους στις διακοπές σας. Ζητήστε σε φίλους σας που μένουν στην Αγγλία να σας γράψουν στο βίντεο μερικές εκπομπές από την τηλεόραση για να συνηθίζετε την προφορά. Κάντε μερικά μαθήματα σε φροντιστήριο ή (και αυτό είναι το καλύτερο) βρείτε κάποιον Άγγλο ή Αγγλίδα να σας κάνει μερικά ιδιαίτερα για να λυθεί η γλώσσα σας. Αν τα αγγλικά σας είναι ήδη σε καλό επίπεδο, είναι καλύτερα να κάνετε 5 ιδιαίτερα με κάποιον που μιλάει τη γλώσσα ως μητρική και έχει ζήσει πρόσφατα στην Αγγλία, παρά 5 μήνες μαθήματα σε φροντιστήριο με Έλληνα καθηγητή. Αν τα αγγλικά σας είναι μέτρια, παρακολουθήστε μια τάξη Proficiency. Εναλλακτικά, ψάξτε για κάποιο podcast με μαθήματα αγγλικών. Στα iTunes έχει αρκετά, αλλά προσέξτε να μην είναι αμερικάνικα.

Αν πηγαίνετε για μεταπτυχιακά, διαβάστε βιβλία ή άρθρα πάνω στο αντικείμενο των σπουδών σας για να συνηθίζετε την ορολογία.

2. Ενημερωθείτε για τη χώρα

Αν έρθετε απροετοίμαστοι, θα σας φανούν όλα ανάποδα, και δεν εννοώ μόνο στην οδήγηση. Κακά τα ψέμματα, η Βρετανία είναι διαφορετική από την υπόλοιπη Ευρώπη, και σε πολλά πράγματα εντελώς διαφορετική από την Ελλάδα. Ακόμα κι αν έχετε ξανάρθει για τουρισμό, το πιθανότερο είναι ότι δεν έχετε δει το πραγματικό πρόσωπο της χώρας. Αν περιμένετε να το ανακαλύψετε όλα αφού φτάσετε εδώ, στην καλύτερη περίπτωση δεν θα βγάζετε νόημα τους πρώτους μήνες, στην χειρότερη δεν θα βγάλετε νόημα ποτέ.

Πώς μπορείτε να ενημερωθείτε; Υπάρχουν πολλοί τρόποι. Ο απλούστερος είναι να διαβάσετε τις σχετικές αναρτήσεις από ιστολόγια Ελλήνων που μένουν στην Αγγλία και γράφουν για τη ζωή εδώ. Οι περισσότεροι αναφέρονται σε πράγματα καθημερινά, που δεν θα τα βρείτε στους τουριστικούς οδηγούς τύπου Rough Guides ή Lonely Planet, και ενδεχομένως δεν θα σας τα πουν ούτε οι φίλοι σας που έχουν έρθει για διακοπές ή έχουν σπουδάσει εδώ. Εμάς μας βρήκατε, αλλά υπάρχουν και άλλοι.

Προσωπικά θα σας συμβούλευα στη φάση αυτή (πριν φύγετε από την Ελλάδα) να προτιμήστε ιστολόγια που βλέπουν τη Βρετανία και τους Βρετανούς με καλό μάτι, γιατί η ουσία είναι να μάθετε κάτι χρήσιμο, όχι να ακούσετε πόσο στραβά και ανάποδα είναι όλα. Η προσαρμογή σε μια ξένη χώρα δεν είναι εύκολο πράγμα και θα μάθετε περισσότερα από αυτούς που έχουν θετική σκέψη παρά από αυτούς που είναι αρνητικοί (αν και οι αρνητικοί πολλές φορές γράφουν πιο αστεία κείμενα).

Υπάρχουν επίσης πολλές ιστοσελίδες με χρήσιμες πληροφορίες για επίδοξους και μελλοντικούς φοιτητές. Στα ελληνικά υπάρχουν οι Σπουδές στην Αγγλία, μια ιστοσελίδα με πληροφορίες περισσότερο για αυτούς που σκέφτονται να πάνε στην Αγγλία για σπουδές και όχι τόσο για αυτούς που το έχουν αποφασίσει ή είναι ήδη εδώ. Υπάρχει και φόρουμ για ερωτο-αποκρίσεις. Όταν διαβάζετε τέτοια φόρουμ στα οποία γράφει ο καθένας όχι μόνο για πράγματα που έχει ζήσει αλλά και για αυτά που έχει ακούσει από δεύτερο και τρίτο χέρι, να έχετε πάντα υπόψην σας ότι θα διαβάσετε πολλές χαζομάρες. Χρυσός κανόνας: αν διαβάσετε κάτι που φαίνεται τελείως χαζό, κατά πάσα πιθανότητα είναι. Διασταυρώστε την πληροφορία με τουλάχιστον άλλα δύο άτομα τα οποία να έχουν ζήσει στην Αγγλία, και όχι με τον Γιάννη που το άκουσε από τον φίλο του τον Λευτέρη, του οποίου η κοπελιά είχε μια ξαδέρφη που η κολλητή της είχε πάει ένα καλοκαίρι στην Αγγλία για να παρακολουθήσει μαθήματα αγγλικών για 2 εβδομάδες σε ένα άγνωστο χωριό στη μέση του πουθενά.

Στα αγγλικά σας προτείνω την ιστοσελίδα UK Student Life η οποία μπορεί να μην είναι τόσο εμφανίσιμη, αλλά το περιεχόμενό της είναι πραγματικό χρυσάφι και ανανεώνεται συνεχώς. Έχει και φόρουμ (στα αγγλικά). Μπορεί να μην βρείτε πληροφορίες ειδικά για Έλληνες φοιτητές, αλλά κερδίζετε την εξάσκηση της γλώσσας.

Εκτός από τα ηλεκτρονικά μέσα, κυκλοφορούν και αρκετά βιβλία που μπορούν να σας φανούν χρήσιμα. Αν πάτε στο Amazon και ψάξτε για βιβλία με τίτλο "Living in London" θα βρείτε πολλά και διαφορετικά. Αν έρχεστε για πρώτη φορά, ψάξτε κάποιο ειδικά για φοιτητές ή τουρίστες. Η σειρά Lonely Planet έχει πολλά βιβλιαράκια που αναφέρονται σε θέματα γλώσσας ή πολιτισμού, όπως το British Phrasebook και το British Language and Culture. Επίσης πολύ καλά είναι τα βιβλία της σειράς Culture Smart! των εκδόσεων Kuperard. Όλα αυτά είναι βιβλιαράκια τσέπης, σχετικά φτηνά και ευκολοδιάβαστα. Δεν χρειάζεστε κάτι παραπάνω, εκτός αν είσαστε μελετητής διαπολιτιστικών διαφορών.

3. Μάθετε να μαγειρεύετε

Αν δεν ξέρετε να βράσετε ούτε αυγό, τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να ζητήσετε από τη μαμά σας να σας δείξει κάποια πράγματα. Με την ευκαιρία ας σας δείξει και λίγο ξεσκόνισμα, χρήση ηλεκτρικής σκούπας, σφουγγάρισμα και πλύσιμο πιάτων.

Ακόμα κι αν μένετε σε εστία με μαγειρείο είναι σίγουρο πως δεν θα αντέξετε να τρώτε συνέχεια έτοιμο φαγητό και αρνίσια κεμπάμπ από τον Τούρκο της γειτονιάς. Αν παρόλα αυτά έρθετε στην Αγγλία χωρίς μαγειρικές ικανότητες, φροντίστε να γνωριστείτε με 2-3 άτομα που ξέρουν να φτιάχνουν τα βασικά (μπριάμ, πατάτες φούρνου, γεμιστά). Σας εγγυώμαι ότι θα τους χρειαστείτε.

4. Επισκευτείτε οδοντογιατρό & οφθαλμίατρο

Στην Αγγλία οι οδοντογιατροί είναι δυσεύρετοι και πανάκριβοι. Χρεώνουν δε ακόμα και το τσεκ απ, το οποίο ο οδοντογιατρός σας στην Ελλάδα θα το κάνει δωρεάν. Πολλά πανεπιστήμια έχουν οδοντιατρεία μέσα στις πανεπιστημιουπόλεις (campus). Αν το δικό σας δεν έχει, και χρειαστεί να κάνετε π.χ. απονεύρωση σε ιδιώτη οδοντίατρο, να υπολογίζετε ότι θα ξοδέψετε μίνιμουμ 300 λίρες. Γι' αυτό αν έχετε ενοχλήσεις σε κάποιο δόντι, καλύτερα να μην το αφήσετε. Για κάτι τέτοιες περιπτώσεις ειπώθηκε το carpe diem.

Οι οφθαλμίατροι είναι ακόμα πιο δυσεύρετοι από τους οδοντίατρους, γιατί ο έλεγχος της όρασης γίνεται από οπτομέτρες που δουλεύουν σε μαγαζιά οπτικών. Γενικά το επίπεδο της περίθαλψης δεν είναι άσχημο, αλλά εξαρτάται και σε ποιον θα πέσεις. Αν φοράτε φακούς επαφής φέρτε τους από την Ελλάδα ή τουλάχιστον φέρτε μαζί τη συνταγή του γιατρού. Στην Αγγλία δεν μπορείς να αγοράσεις φακούς χωρίς συνταγή, ακόμα κι αν πρόκειται για τους απλούς της μιας χρήσης.

5. Κάντε δίαιτα

Ξεχάστε τι έχετε ακούσει για το πόσο χάλια είναι το αγγλικό φαγητό. Οι περισσότεροι φοιτητές παχαίνουν αντί να αδυνατίζουν, είτε επειδή ανακαλύπτουν ότι τελικά το φαγητό δεν είναι τόσο χάλια (και ειδικά τα γλυκά είναι αξιοπρεπέστατα) είτε γιατί όντως τους φαίνεται χάλια και έτσι οργανώνουν συνέχεια τσιμπούσια με ελληνικά εδέσματα. Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο έφαγα τον πρώτο χρόνο που ήμουν στην Αγγλία. Είχα πέσει και στην κατάλληλη παρέα βέβαια, αλλά μπορεί να πέσετε κι εσείς. Γι' αυτό αν έχετε περιττά κιλά, κάντε μια προσπάθεια να τα χάσετε τώρα που μπορείτε, ώστε να έχετε περιθώριο για όλα τα brownies, τα truffles, τα bread & butter puddings, τα tarts, τα pies... και τις μπύρες (γιατί δεν μπορεί, ή από τα γλυκά θα το βρείτε ή από τις μπύρες)!

6. Βγάλτε πιστωτική κάρτα

Για ώρα ανάγκης, καλό είναι να πάρετε μαζί σας μια πιστωτική κάρτα (που θα την πληρώνουν στην Ελλάδα οι γονείς σας). Αν δεν είσαστε καλοί στη διαχείρηση χρημάτων, φροντίστε να έχει μικρό όριο, ώστε να μην μπείτε στον πειρασμό να χαλάσετε τεράστια ποσά από την πρώτη εβδομάδα. Είπαμε, για ώρα ανάγκης την παίρνετε, όχι για να βγείτε στην Oxford Street για ψώνια και να τα σηκώσετε όλα.

7. Αλλάξτε τρόπο σκέψης

Επαναλαμβάνετε κάθε μέρα πρωί-μεσημέρι-βράδυ x10: "η Ελλάδα δεν είναι η γη της επαγγελίας". Εναλλάξ τα απογεύματα τις φράσεις: "στην Αγγλία δεν πεινάνε, άρα ξέρουνε να φάνε" και "η μαμά δεν είναι η μοναδική μαγείρισσα στον κόσμο". Αν έχετε στο μυαλό σας ότι σαν την Ελλάδα δεν είναι πουθενά, ό,τι ετοιμασίες και να κάνετε θα πάνε χαμένες. Θα προσαρμοστείτε πολύ πιο εύκολα και θα περάσετε πολύ καλύτερα αν δεν προσπαθείτε συνέχεια να δημιουργήσετε γύρω σας μια μικρή Ελλάδα, αλλά ανοιχτείτε στον τρόπο σκέψης και ζωής της χώρας όπου θα ζήσετε τα επόμενα 1, 3, 4 ή περισσότερα χρόνια. Μια αγγλική παροιμία λέει: "when in Rome, do as the Romans do" και έχει απόλυτο δίκιο.

Everything but the kitchen sink

2009-09-12T08:56:00.003+01:00

Πέρσυ τέτοιο καιρό μου είχε ζητήσει ο Writersblokc να πω κάποια πράγματα, σαν οδηγίες ας πούμε, για αυτούς που έρχονται στο Λονδίνο να σπουδάσουν, και αυτό είναι το πρώτο από μια σειρά αναρτήσεων που έκαβα στο προσωπικό μου ιστολόγιο. Το θέμα του είναι το πακετάρισμα ή όπως λένε οι Άγγλοι: θα πάρετε μαζί και το νεροχύτη;

(Διευκρινιστική σημείωση: kitchen sink σημαίνει νεροχύτης, αλλά χρησιμοποιείται ιδιωματικά με την έννοια του παραπάνω απ' ό,τι χρειάζομαι π.χ. ο τίτλος της ανάρτησης αυτής θα μεταφραζόταν στα ελληνικά: "μην αφήνεις τίποτα" ή "πάρτα όλα μαζί σου").

Η καλύτερη συμβουλή που μπορώ να σας δώσω είναι να πακετάρετε μόνο 1 βαλίτσα μεσαίου μεγέθους και μία χειραποσκευή. Ο λόγος είναι ότι μερικές αεροπορικές εταιρίες χρεώνουν έξτρα τη δεύτερη βαλίτσα, ανεξάρτητα από το μέγεθος και το βάρος, και επίσης δύο βαλίτσες δεν κουμαντάρονται με τίποτα, εκτός αν έχετε κάποιον να έρθει να σας πάρει με αυτοκίνητο από το αεροδρόμιο. Μην πάρετε αυτές τις τεράστιες βαλίτσες που χωράνε 40 κιλά πράγματα. Πρώτον, αν τη γεμίσετε θα πληρώσετε υπέρβαρο, δεύτερον θα πιάνει πολύ χώρο στην ντουλάπα σας και τρίτον τα Χριστούγεννα που θα θέλετε να πάτε Ελλάδα θα ψάχνετε να αγοράσετε μικρότερη βαλίτσα για να πάρετε μαζί σας.

Πάρτε βαλίτσα με ροδάκια, κατά προτίμηση αυτές με τα πολλά φερμουάρ που σας δίνουν τη δυνατότητα να πακετάρετε έξτρα αν χρειαστεί (που κάποια στιγμή σίγουρα θα χρειαστεί) ή σακίδιο πλάτης σαν αυτό που έχουν οι ξένοι τουρίστες. Το κλασικό σακ βουαγιάζ δεν βολεύει και θα ταλαιπωρηθείτε χωρίς λόγο.

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα βάλετε στη βαλίτσα. Η σωστή απάντηση είναι: όσο το δυνατόν λιγότερα. Όσα και να νομίζετε ότι χρειάζεστε, θα μπορέσετε σίγουρα να τα βγάλετε πέρα και με τα μισά. Για φοιτητές πάτε, όχι για σταρ του σινεμά.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΠΡΩΤΗ - ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ

Ρούχα

Μερικά τζην, 1-2 πιο καλά παντελόνια, 2-3 πουκάμισα (ένα πιο καλό), 1-2 φούτερ, γενικώς ό,τι φοράτε και στην Ελλάδα. Κουστούμι δεν χρειάζεται να φέρετε, εκτός αν μεγαλοπιάνεστε ή αν έρχεστε για μεταπτυχιακά και υπολογίζετε να πάτε σε κυριλέ συνέδρια, παρουσιάσεις ή συνεντεύξεις, αν και συνήθως αυτά γίνονται στο τέλος του χρόνου. Από πανωφόρια, 1 μπουφάν και ένα χοντρό σακάκι είναι αρκετά. Δεν χρειάζεται να φέρετε και δερμάτινο, και ένα μπουφάν για καλό, και ένα παλτό και ένα αδιάβροχο. Άλλωστε το πιθανότερο είναι το δωμάτιό σας να είναι σε μέγεθος ντουλάπας, οπότε σκεφτείτε πόση θα είναι η ντουλάπα για τα ρούχα σας! Οι Άγγλοι, και ειδικά οι νέοι, και ειδικότερα οι φοιτητές, δεν δίνουν ιδιαίτερη σημασία στο κυριλέ ντύσιμο, στις μάρκες κ.λπ. οπότε αν έρθετε ντυμένοι πατώκορφα με Lacoste και Armani, παίζει να σας περάσουν για ψώνιο. Εννοείται ότι σε καμία περίπτωση δεν θα φέρετε ρούχα μάρκας Burberry με εμφανές το γνωστό καρώ. Στην Αγγλία θεωρείται μεγάλη βλαχιά. Αν πιάσετε φιλίες με άτομα που φοράνε το καρώ αυτό σε εμφανές σημείο, απομακρυνθείτε πριν σας βγει το όνομα.

Οι Άγγλοι συνήθως πάνε για ποτό απευθείας μετά τη δουλειά ή τη σχολή, οπότε μην περιμένετε ότι θα πηγαίνετε σπίτι να βάλετε τα καλά σας για να βγείτε έξω. Με το τζην και ό,τι μπουφάν φορούσατε το πρωί θα πάτε και για ποτό. Άρα ένα-δύο πανωφόρια (ένα χοντρό και ένα πιο ελαφρύ, π.χ. σακάκι ή μπουφανάκι ή ακόμα καλύτερα φλις) είναι αρκετά. Στην πτήση από Ελλάδα θα φορέσετε το πιο χοντρό από τα πανωφόρια σας, αντί να το βάλετε στη βαλίτσα. Έτσι θα γλιτώσετε χώρο στη βαλίτσα, και θα έχετε κάτι να βάλτε πάνω σας όταν θα βγείτε από το αεροδρόμιο και θα σας χτυπήσει το δροσερό βοριαδάκι της Αλβιόνας. Μην σας φαίνεται παράταιρο να εμφανιστείτε στον Ελ. Βενιζέλο με χειμωνιάτικο μπουφάν ενώ έξω έχει 30 βαθμούς. Στην Αγγλία θα έχει τους μισούς (αν είσαστε τυχεροί) και το μπουφάν θα είναι το πρώτο πράγμα που θα χρειαστείτε. Αν τυχόν η βαλίτσα σας χαθεί ή μείνει στον Βενιζέλο, η ζακετούλα που πήρατε μαζί σας στο αεροπλάνο δεν θα σας προσφέρει καμία (μα καμία) παρηγοριά.

Αν έχετε ζήσει σε ορεινό μέρος της Ελλάδας, το Λονδίνο δεν θα σας φανεί ιδιαίτερα κρύο και μπορείτε άφοβα να αφήσετε τα πιο χοντρά σας πουλόβερ στην Ελλάδα. Αν είσαστε Αθηναίος, θα κρυώνετε σίγουρα, οπότε φροντίστε να αγοράστε μερικά χοντρά πουλόβερ, γάντια, κασκώλ κ.λπ. Έχετε υπόψην ότι εκτός Λονδίνου, και όσο πιο βόρεια πάτε, κάνει περισσότερο κρύο. Πάντως ο καιρός γενικά είναι σχετικά ήπιος. Δύσκολα το θερμόμετρο πέφτει κάτω από τους 5 βαθμούς και δύσκολα ανεβαίνει πάνω από τους 20, πολύ δύσκολα πάνω από τους 25. Τα φετινά προγνωστικά της ΕΜΥ μιλάνε για ήπιο και βροχερό χειμώνα, οπότε φέρτε μαζί σας και μια ομπρελίτσα.

Στους εσωτερικούς χώρους γενικά έχει ζέστη, ειδικά στα καινούρια σπίτια που έχουν καλή μόνωση και κεντρική θέρμανση με γκάζι. Οπότε φέρτε μαζί και 1-2 μακώ μπλουζάκια, ακόμα και κοντομάνικα - μην σας φαίνεται παράξενο, μπορεί να σας χρειαστούν. Αν είσαστε κρυουλιάρηδες, μπορείτε να τα φοράτε κάτω από τα πουκάμισα ή τα πουλόβερ σας. Πάντως όσο περνάει ο καιρός και συνηθίζετε το κρύο και την υγρασία, θα δείτε ότι όλο το χρόνο θα φοράτε λίγο-πολύ τα ίδια ρούχα και η μόνη διαφορά είναι ο αριθμός των "στρωμάτων" (αγγλιστί layers). Π.χ. το φθινόπωρο θα φοράτε κοντομάνικο, πουκάμισο, πουλόβερ, σακάκι, το χειμώνα τα ίδια συν μπουφάν, την άνοιξη τα ίδια πλην σακάκι, το καλοκαίρι (αν έρθει) τα ίδια πλην σακάκι και πουλόβερ.

Παπούτσια

Ισχύουν τα ίδια που είπαμε για τα ρούχα. Τρία ζευγάρια είναι αρκετά: αθλητικά, μποτάκια και παντόφλες ή ένα ζευγάρι για το σπίτι - εκτός αν φέρετε μαζί σας κουστούμι, οπότε θα χρειαστείτε και ένα ζευγάρι καλά. Τα πιο ογκώδη και πιο βαριά θα τα φοράτε στην πτήση, για να γλιτώσετε χώρο στις αποσκευές. Πέδιλα δεν χρειάζεται να φέρετε, αφού θα τα χρειαστείτε το νωρίτερο του χρόνου τον Ιούλιο.

Εσώρουχα - κάλτσες

Φέρτε πολλά ή κανονίστε να αγοράσετε εδώ. Το πιθανότερο είναι να χρησιμοποιείτε κοινόχρηστα πλυντήρια μεγάλης χωρητικότητας (με το αζημείωτο φυσικά) και να μην μπορείτε να πλένετε ρούχα κάθε τρεις και λίγο, οπότε σας χρειάζονται αρκετές αλλαξιές για 1-2 εβδομάδες.

Καλλυντικά

Φέρτε γενικώς, αλλά μην το παρακάνετε. Πουλάνε κι εδώ και μάλιστα σε πολύ καλές τιμές. Άλλωστε μια βόλτα στα Boots επιβάλλεται! Για όσους δεν ξέρουν, τα Boots είναι σαν το Hondos Center. Μια εξαίρεση υπάρχει μόνο: αν κάνετε αποτρίχωση με κερί στο σπίτι, φέρτε ό,τι προϊόν χρησιμοποιείτε από την Ελλάδα. Οι Αγγλίδες είναι άτριχες, και συνεπώς τα αποτριχωτικά σκευάσματα που κυκλοφορούν στην αγορά δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για να ανταπεξέρθουν στο μεσογειακό DNA.

Κλινοσκεπάσματα

Μην φέρετε, εκτός ίσως από ένα κατωσέντονο και μια μαξιλαροθήκη για ώρα ανάγκης. Ο λόγος είναι τριπλός: πρώτον, τα σεντόνια πιάνουν χώρο και προσθέτουν βάρος στη βαλίτσα, δεύτερον το μέγεθος των μαξιλαριών και των κρεβατιών στην Αγγλία δεν είναι πάντα το ίδιο με της Ελλάδας (το πιθανότερο είναι οι μαξιλαροθήκες σας να είναι πολύ μικρές) και τρίτον στην Αγγλία δεν χρησιμοποιούμε σεντόνια και κουβέρτες, αλλά παπλώματα με παπλωματοθήκες, τα οποία είναι πολύ πιο βολικά. Και ούτε θα δυσκολευτείτε να βρείτε φτηνά σεντόνια. Με 20 λίρες παίρνετε ολόκληρο σετ (κατωσέντονο, μαξιλαροθήκη, μονή παπλωματοθήκη) και με άλλες 20 λίρες αγοράζετε ένα φτηνό πάπλωμα. 40 λίρες και καθαρίσατε, και αυτές είναι τιμές Marks & Spencer. Ενδεχομένως θα βρείτε και φθηνότερα. Δεύτερο σετ δεν χρειάζεται γιατί θα τα στεγνώνετε αυθημερόν στο στεγνωτήριο (αν τα απλώσετε έξω μπορεί να μην στεγνώσουν ποτέ).

Πετσέτες

Ελαφρές είναι, οπότε αν έχετε χώρο πάρτε 2-3 μαζί να σας βρίσκονται (μπορείτε να τυλίξετε εύθραυστα αντικείμενα). Αν όχι, στο M&S ένα σετ με 6 απλές πετσέτες (2 μικρές, 2 μεσαίες, 2 μεγάλες) κοστίζει λιγότερο από 10 λίρες.

Βιβλία

Μην φέρετε μαζί σας μια βιβλιοθήκη βιβλία. Εκτός του ότι είναι βαριά, δεν θα έχετε πού να τα βάλετε, ειδικά αν μένετε σε εστία που το πολύ να έχετε 2-3 ράφια στη διάθεσή σας. Να φέρετε οπωσδήποτε κάτι σε ελληνο-αγγλικό λεξικό (αγγλο-ελληνικό δεν είναι τόσο απαραίτητο, ειδικά αν ήδη μιλάτε αρκετά καλά τη γλώσσα γιατί μπορείτε να βολευτείτε με κάποιο αγγλο-αγγλικό στο διαδίκτυο). Επιπλέον το ελληνο-αγγλικό λεξικό χρησιμεύει και σαν ορθογραφικό για τις αποφράδες εκείνες μέρες που θα γράφετε το ψωμί πσομί από το πολύ greeklish. Σκεφτείτε επίσης αν θα σας χρειαστεί κάποιο ελληνο-αγγλικό λεξικό ορολογίας.

Χρήματα και τιμαλφή

Αν και ό,τι φέρετε, να έχετε υπόψην πως ποτέ δεν τα βάζουμε στις βαλίτσες - απαραίτητα μόνο στις χειραποσκευές γιατί κυκλοφορούν κλέφτες. Tο Heathrow λέγεται και Thiefrow. Μπορείτε να φανταστείτε από πού του βγήκε το όνομα.

Πολύμπριζο

Όχι το ελληνικό, αλλά ένα που να μετατρέπει τα ελληνικά φις για βρετανικές πρίζες. Μοιάζει κάπως έτσι και το πουλάνε στα αεροδρόμια. Αν δεν βρείτε στον Βενιζέλο, ψάξτε με το που θα φτάσετε στο Χίθροου. Ακόμα καλύτερα, για ηλεκτρικά που δεν καίγεστε να πάρετε μαζί σας από την Ελλάδα (π.χ. πιστολάκι για τα μαλλιά) προτιμήστε να τα πάρετε εδώ.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ - Άλλα πράγματα που ίσως σας φανούν χρήσιμα

Ένα τετράδιο με τις αγαπημένες σας συνταγές - αν είσαστε γκουρμέ τύποι και δεν έχετε κλείσει να μείνετε σε εστία με μαγειρείο. Τσελεμεντέ θα έλεγα να μην φέρετε. Είναι προτιμότερο να αγοράσετε έναν από εδώ και να μαγειρεύετε με υλικά που είναι εύκολο να τα βρείτε στο σούπερ μάρκετ και οδηγίες που αντιστοιχούν στα σκεύη και τα κουζινικά που θα χρησιμοποιείτε. Άλλωστε ελληνικές συνταγές μπορείτε να βρείτε άνετα στο διαδίκτυο.

Διαβατήριο - Μπορεί στην Ευρώπη να χρησιμοποιείτε την ταυτότητά σας, αλλά αν σας τύχει κανένα ταξιδάκι για Αμερική ή Ασία και χρειαστεί να πάτε στην Πρεσβεία μας για να βγάλετε διαβατήριο, θα καταραστείτε την ώρα και τη στιγμή που γεννηθήκατε Έλληνας. Κρίμα είναι.

Ημερολόγιο με εορτολόγιο - για να θυμάστε πότε γιορτάζουν οι φίλοι σας, πότε έχουμε Τσικνοπέμπτη κ.λπ. Ηλεκτρονικό εορτολόγιο θα βρείτε στην ιστοσελίδα http://www.eortologio.gr/.

Φάρμακα - Τα περισσότερα φάρμακα στην Αγγλία χορηγούνται με συνταγή γιατρού και για να δείτε γιατρό πρέπει να έχετε μέσον. Συνεπώς αν δεν μπορείτε να κάνετε χωρίς Ponstan ή παίρνετε αντισυλληπτικά, φέρτε τα από την Ελλάδα. Tο αναβράζον Depon έχει απείρως καλύτερη γεύση από το ανάλογο σκεύασμα στην Αγγλία. Αν το χρησιμοποιείτε, βάλτε ένα κουτάκι στην βαλίτσα σας. Επίσης δεν υπάρχουν Λυσοπαΐνες (μόνο Strepsils) και δεν έχω δει πουθενά μαντηλάκια Sneezy.

Καθαρό οινόπνευμα - Πωλείται μόνο στα φαρμακεία και με το σταγονόμετρο. Αν το χρησιμοποιείτε για απολύμανση, φέρτε ένα μπουκαλάκι από την Ελλάδα.

Τσιγάρα - Αν καπνίζετε, πάρτε την μεγαλύτερη βαλίτσα που μπορείτε να βρείτε. Βάλτε μέσα μόνο 1 τζην, ένα καλό παντελόνι, 2 πουκάμισα, ένα σακάκι και 1 ζευγάρι παπούτσια, και γεμίστε στον υπόλοιπο χώρο με κούτες τσιγάρα. Στην ανάγκη τα πουλάτε και με το κέρδος αγοράζετε καινούρια γκαρνταρόμπα. Ακόμα καλύτερα κόψτε το κάπνισμα πριν έρθετε και θα γλιτώσετε την ταλαιπωρία του να βγαίνετε συνέχεια έξω για να καπνίσετε, αφού το κάπνισμα απαγορεύεται αυστηρά στους κλειστούς χώρους (και χωρίς εξαιρέσεις όπως στην Ελλάδα).

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΡΙΤΗ - ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΩΡΟΣ ΣΤΗ ΒΑΛΙΤΣΑ

Ας υποθέσουμε ότι ακολουθήσατε τις οδηγίες κατά γράμμα, πακετάρατε ελαφρά και έχετε χώρο στη βαλίτσα σας. Τι άλλο τρελό και περίεργο μπορείτε να φέρετε μαζί σας;

Ελιές - Δύσκολο να βρείτε καλές ελιές εδώ, απίθανο να τις βρείτε σε τιμή που να μπορείτε να αγοράσετε 200 γραμμάρια χωρίς να πουληθείτε. Όσο πιο ψηλά πάτε, τόσο χειρότερα. Φημολογείται ότι στην Σκωτία δεν γνωρίζουν καν τι είναι οι ελιές.

Λάδι - Ισχύουν τα ίδια με τις ελιές, αλλά πρέπει να το πακετάρετε πολύ προσεκτικά για να μην βρεθείτε προ εκπλήξεως ανοίγοντας τη βαλίτσα σας στην Αγγλία. You have been warned.

Λεμόνια - Στην Αγγλία έχουν από 30 έως 60 πένες (50 έως 80 λεπτά) το ένα. Όχι το ένα κιλό, αλλά το ένα λεμόνι. Αν σκοπεύετε να μαγειρέψετε ελληνικά, φέρτε μερικά λεμόνια μαζί σας. Τι έχετε να χάσετε; Μπορείτε να τα στύψετε σε παγοθήκη και να τα βάλετε στην κατάψυξη. Έτσι κι αλλιώς παγάκια δεν θα χρειαστείτε στο εγγύς μέλλον.

Μυρωδικά - κυρίως ρίγανη και φύλλα δάφνης (που δύσκολα βρίσκεις εδώ). Ρίγανη φυσικά βρίσκεις, αλλά *δεν είναι σαν την ελληνική*.

Λεπτό κριθαράκι - Επειδή στην Αγγλία δεν βάζουν ζυμαρικά στις σούπες, θα δυσκολευτείτε να βρείτε κριθαράκι, και ειδικά τις λεπτότερες ποικιλίες (π.χ. αστράκι, πεπονάκι). Καμιά φορά φέρνω και ρύζι για γεμιστά, αλλά αυτό παραδέχομαι ότι αγγίζει τα όρια της υπερβολής. Αν σας αρέσει το παστίτσιο, φέρτε μακαρόνια από Ελλάδα γιατί στα σούπερ μάρκετ εδώ έχουν μόνο σπαγγέτι.

Υλικά ζαχαροπλαστικής - Θα δυσκολευτείτε να βρείτε μπαχάρια για "ανατολίτικα" γλυκά και βανίλιες σκόνη (θα βρείτε όμως 15 διαφορετικά είδη ζάχαρης). Επίσης στην Αγγλία δεν υπάρχει κρέμα Γιώτης, ούτε κάτι που να μοιάζει. Αν σας αρέσει η ζαχαροπλαστική, φροντίστε να φέρτε μαζί σας τα απαραίτητα.

Μέλι - Δεν είναι εντελώς αδύνατο να βρείτε καλό μέλι στην Αγγλία, αλλά αν σας βρίσκεται κανένα βαζάκι σπιτικό μέλι, βάλτε το κι αυτό στην βαλίτσα. Μερικοί φέρνουν από την Ελλάδα ουίσκι που αγοράζουν στα duty free. Λίγοι σκέφτονται να φέρουν μαζί τους μέλι. Το μέλι έχει κοινωνικές προεκτάσεις: αν μαθευτεί ότι κερνάτε ψωμί με βούτυρο και μέλι, όλοι οι Έλληνες συμφοιτητές σας θα θέλουν να σας κάνουν παρέα, οπότε θα διευρύνετε τον κύκλο σας χωρίς να το καταλάβετε. Οι Άγγλοι θα νομίζουν απλά ότι είστε περίεργοι, αλλά αυτό θα το νομίζουν έτσι κι αλλιώς, οπότε μην σας ανησυχεί. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να τους κεράσετε καμιά μπύρα.

Σπανακόπιτα - ή ό,τι άλλο στερεό φαγώσιμο μπορείτε να πείσετε τη μαμά σας να σας φτιάξει. Όχι μόνο θα έχετε κάτι ωραίο να φάτε τις πρώτες μέρες στην ξένη χώρα, αλλά θα νιώσουν και οι γονείς σας πιο ήσυχοι και δεν θα έχουν έννοια μήπως πεθάνετε από την πείνα (πράγμα που δεν έχει συμβεί σε κανέναν Έλληνα φοιτητή ως τώρα, αλλά γιατί να το ρισκάρετε;)

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ - DUTY FREE

Πράγματα που μπορείτε να προμηθευτείτε στο αεροδρόμιο:

Μερικές καρτ-ποστάλ από ελληνικές παραλίες για να στολίσετε το δωμάτιό σας. Γλυκά του κουταλιού. Παστέλια. Σοκοφρέτες. Πουράκια Caprice (υπάρχουν κι εδώ, αλλά είναι δύσκολο να τα βρείτε). Σοκολάτες ΙΟΝ για κεράσματα και για να σας περνάει ο πόνος της ξενητιάς. 1-2 μπουκάλια καλό κρασί, αν είσατε πολύ πατριώτες, αλλιώς στην Αγγλία θα βρείτε εξαιρετικά κρασιά από όλες τις γωνιές του πλανήτη. Τσιγάρα, αν καπνίζετε. Ουίσκι, μόνο αν σκοπεύετε να το πιείτε μόνος. Ελληνικά βιβλία και περιοδικά (αντί να τα πάρετε από πριν και να τα βάλετε στη βαλίτσα σας όπου προσθέτουν επιπλέον βάρος). Τυρόπιτα, για να την φάτε επί τόπου, καθότι στην Αγγλία θα βρείτε όλα τα είδη πίτας που γνωρίζετε και μερικά που δεν τα έχετε φανταστεί, εκτός από τυρόπιτα φτιαγμένη με σφολιάτα και φέτα, χωρίς κρεμμύδι. Άλλη μια τυρόπιτα.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΠΕΜΠΤΗ - ΚΟΥΚΟΥΡΟΥΚΟΥ

Φέτα - Αυτή που πουλάνε στην Αγγλία ή δεν τρώγεται ή σας τρώει το πορτοφόλι. Δυστυχώς είναι δύσκολο να την μεταφέρετε από Ελλάδα. Ίσως είναι καλύτερα να προπονηθείτε τρώγοντας μόνο φέτα Κολιός για τουλάχιστον 2 εβδομάδες πριν μπείτε στο αεροπλάνο, ώστε να εξασκήσετε τους γευστικούς σας κάλυκες και να έχουν χαμηλότερες απαιτήσεις.

Αλάτι ιωδιούχο - Τα περισσότερα αλάτια στην Αγγλία είναι ορυκτά. Αν σας χρειάζεται έξτρα ιώδιο, βάλτε ένα ΚΑΛΑΣ στη βαλίτσα σας. Θάλασσα έτσι κι αλλιώς δεν θα δείτε, ας παίρνετε ιώδιο από το φαγητό σας!

Γαλατάκια Νουνού σε μερίδες - Δεν υπάρχουν πουθενά. Αν τα χρησιμοποιείτε και για οποιονδήποτε λόγο δεν βολεύεστε με κουτάκια (τα οποία θα βρείτε σχεδόν παντού) φέρτε μερικά μαζί σας από την Ελλάδα.

Αν σκεφτώ τίποτα άλλο, θα σας πω!

Ο Καποδίστριας στο Λονδίνο

2009-09-09T00:19:00.001+01:00

Μια μεγάλη μορφή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας είναι αναμφισβήτητα ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας. Ο βίος και τα έργα του παρουσιάζονται με ωραίο, απλό και εικονικό τρόπο στο ιστολόγιο του π. Βασιλείου Βολουδάκη.

Από εκεί αντλούμε και τις παρακάτω ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τις επισκέψεις του Καποδίστρια στην πόλη που μας φιλοξενεί, το Λονδίνο.

Στο Λονδίνο έφθασε τον Αύγουστο του 1819. Τον παρέπεμψαν στον υπουργό των Αποικιών στον φιλότουρκο λόρδο Bathurst (Τα Επτάνησα εθεωρούντο αποικίες από τους Άγγλους) για να εκθέσει τις απόψεις του. Ανέλυσε την κατάσταση στα Επτάνησα και ζήτησε να γίνει σεβαστή η συνθήκη του Παρισιού. Ο υπουργός δεν φάνηκε να έδωσε και μεγάλη σημασία και ο Καποδίστριας έφυγε λέγοντας «ο Μέτλαντ μεταχειρίζεται τους συμπατριώτες μου ως Ινδούς. Αλλ’ ούτοι θα αντιδράσουν και θα έχετε λίαν σοβαράς δυσχέρειας εις ην στιγμήν δεν θα το περιμένετε». Αλλά και το υπόμνημα που του απέστειλε ο Καποδίστριας ενώ ήταν στο ταξίδι της επιστροφής του, δεν είχε διαφορετική τύχη. Η απάντηση του Bathurst ήταν υποτιμητική και επιθετική. Έφυγε από την Αγγλία με το Ρωσικό πλοίο του πολεμικού ναυτικού «Έκτορα» για την Αγία Πετρούπολη. Έφθασε τον Οκτώβριο του 1819 μετά από στάσεις στη Δανία και τη Βαρσοβία.

Στις 15 Αυγούστου 1827 έφθασε στο Λονδίνο, σαν ο εκλεγμένος κυβερνήτης της Ελλάδος. Δυστυχώς έφθασε λίγες μέρες μετά το θάνατο του Γεωργίου Κάννιγκ. Ο μοναδικός Άγγλος πολιτικός που στήριξε την Ελλάδα είχε πεθάνει ξαφνικά. Το κλίμα στο Λονδίνο ήταν πάρα πολύ ψυχρό. Η Κυβέρνηση της Αγγλίας δεν τον ενθάρρυνε στην αποδοχή της εκλογής του ως Κυβερνήτη και απέρριψε κάθε αίτησή του για οικονομική βοήθεια. Ακόμα και ο Αγγλικός τύπος δημοσίευε άρθρα με επιθετικό περιεχόμενο. Επόμενος σταθμός του ήταν το Παρίσι.

Ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Σοφίας

2009-08-19T00:40:00.001+01:00

Οι Έλληνες Ορθόδοξοι μπορούν να καυχώνται για τον υπέροχο Καθεδρικό Ναό της Αγ. Σοφίας, που βρίσκεται στο κέντρο του Λονδίνου, στη Moscow Road, της περιοχής Bayswater, και συμπληρώνει φέτος 130 συναπτά έτη λειτουργίας.

Οι ενέργειες για την ανέγερσή του ξεκίνησαν το 1872 με την σύσταση της Ερανικής Επιτροπής, η οποία αποτελούνταν από διακεκριμένους Έλληνες της εποχής, με Πρόεδρο τον Εμμανουήλ Μαυροκορδάτο. Αρχιτέκτονας διορίσθηκε ο Άγγλος John Oldrid Scott.

Η θεμελίωση του σπουδαίου αυτού έργου έγινε το 1877. Σε ενάμιση χρόνο ο Ναός είχε οικοδομηθεί. Η πρώτη Θεία Λειτουργία τελέσθηκε την Κυριακή της Πεντηκοστής στις 1 Ιουνίου 1879. Ο Ναός εγκαινιάσθηκε από τον Μητροπολίτη Κερκύρας Αντώνιο στις 5 Ιανουαρίου 1882.

Μέχρι το 1922 η εκκλησία της Αγ. Σοφίας ήταν ένας απλός Ενοριακός Ναός. Τη σημαντική εκείνη χρονιά ιδρύθηκε από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου η Μητρόπολη Θυατείρων με έδρα το Λονδίνο. Τότε ο Ναός της Αγ. Σοφίας αναγνωρίσθηκε ως Καθεδρικός.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Καθεδρικός Ναός των Ελλήνων στο Λονδίνο, έχει δεχθεί τις επισκέψεις πολλών και σημαντικών προσωπικοτήτων, ανθρώπων που προέρχονται από τον χώρο της Εκκλησίας, της πολιτικής, της τέχνης, της επιστήμης κ.λ.π., ενώ παραμένει βέβαια χώρος λατρείας, με τακτικές λειτουργικές συνάξεις.

Αρχιερατικώς Προϊστάμενος του Ναού είναι ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ναζιανζού Δρ. Θεοδώρητος. Τη διοίκηση του Καθεδρικού Ναού και της ομώνυμης Κοινότητας έχει υπό την ευθύνη και την θεοφιλή φροντίδα του το Αδελφάτο της Αγ. Σοφίας. Σήμερα Πρόεδρος της Κοινότητας είναι ο Ζακύνθιος καπετάν - Ιωάννης Λευτάκης.

TROILUS AND CRESSIDA @ Shakespeare’s Globe Theatre

2009-08-14T18:43:00.000+01:00

Ηταν το πρώτο έργο του William Shakespeare που παρακολούθησα στο Shakespeare’s Globe Theatre και πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσει ολόκληρους τους διαλόγους κάποιος μη Αγγλόφωνος.

Το Troilus and Cressida είναι ένα έργο του William Shakespeare, το οποίο γράφτηκε το 1602. Θεωρείται από τα πιο «παράξενα», τα πιο δυσνόητα και ίσως το χειρότερο έργο του μεγάλου Αγγλου θεατρικού συγγραφέα. Βέβαια η παράσταση ήταν εξαιρετική. Ισως από τα καλύτερα θεατρικά έργα που έχω παρακολουθήσει στο Λονδίνο.

Πήραν μέρος 22 ηθοποιοί και 5 μουσικοί. Η κοπελιά που τραγουδούσε και υποδυόταν την Ανδρομάχη σε έναν μικρό ρόλο, είχε πραγματικά υπέροχη φωνή. Ολοι οι ηθοποιοί, αλλά ιδιαίτερα η (πολύ όμορφη) Cressida και ο Θερσίτης ήταν πολύ καλοί στο ρόλο τους.

Το Shakespeare’s Globe Theatre βρίσκεται δίπλα στον Τάμεση πολύ κοντά στην London Bridge και ακριβώς δίπλα στην Tate modern. Είναι ένα θέατρο το οποίο ανεβάζει μόνο έργα του Shakespeare και γι αυτό είναι διαμορφωμένο όπως ακριβώς τα θέατρα της εποχής. Παρακάτω έχω ανεβάσει κάποιες φωτογραφίες από τη σκηνή, αλλά και από τις κερκίδες του θεάτρου. Οπως καταλαβαίνεται εγώ είχα εισητήριο για την πλατεία στην οποία οι θεατές στέκονται όρθιοι.

Η υπόθεση του έργου έχει ως εξής. Ο Troilus γιος του βασιλιά Πρίαμου είναι ερωτευτευμένος με την Cressida κόρη του Τρώα μάντη Κάλχα ο οποίος βρίσκεται με το μέρος των Αχαιών. Η Cressida μετά από χάρη που ζήτησε ο πατέρας της από τον Αρχιστράτηγο Αγαμέμνονα, ανταλλάσεται με τον Τρώα αιχμάλωτο Αντίνοο. Ο Troilus επισκέπτεται το στρατόπεδο των Αχαιών παρέα με τον Εκτωρα προκειμένου να κανονίσουν τις λεπτομέρειες της μάχης του τελευταίου με τον Αίαντα. Εκεί ο Troilus καταφέρνει να τρυπώσει στην σκηνή του Κάλχα στην οποία φιλοξενείται η Cressida και πετυχαίνει τον Διομήδη να της κάνει ανήθικες προτάσεις.και την Cressida να μην τις απορρίπτει, παρά να δέχεται (τάχα γεμάτη τύψεις) τα φιλιά του. Από εκεί και πέρα διαδραματίζεται η γνωστή ιστορία του Τρωικού πολέμου. Ο Πάτροκλος σκοτώνεται στη μάχη και ο Αχιλλέας παίρνει εκδίκηση σκοτώνοντας των Εκτορα. Βέβαια υπάρχουν κάποιες «παρατυπίες» στην πλοκή του έργου, όπως για παράδειγμα ότι ο Εκτωρας δεν πεθαίνει από το σπαθί του Αχιλλέα, αλλά από στρατιώτες του Αχιλλέα την ώρα που πίνει νερό. Επίσης ο Αίαντας παρουσιάζεται ως ένας ηλίθιος πολεμιστής που απλά είναι πολύ γενναίος και πολύ δυνατός. Ακόμα και ο Πάτροκλος παρουσιάζεται απλά ως ένας εραστής του Αχιλλέα (“masculine whore”).

Από τις πολύ ωραίες χιουμοριστικές σκηνές του έργου ήταν όταν ο Πίνδαρος, θείος της Cressida προσπαθεί να την πείσει για τον έρωτα του Troilus, λέγοντας της πως πρόκειται για ένα πολεμιστή καλύτερο του Εκτωρα τον οποίο καλοβλέπει και η Ωραία Ελένη, η οποία μάλιστα τον ποθεί περισσότερο από τον Πάρη. Δηλαδή η Ωραία Ελένη είναι παντρεμένη με τον Μενέλαο, περνάει τις νύχτες της με τον Πάρη, αλλά ποθεί τον Troilus. Εκεί ακριβώς η Cressida αναφωνεί “Typical married Greek woman” και φυσικά οι γύρω μου που γνωρίζουν ότι είμαι Ελληνας καθότι εξηγώ το ποιος είναι ο καθένας που ανεβαίνει στη σκηνή (Διομήδης, Νέστωρα, Οδυσσέας, Κάλχας, Αινείας κτλ) γυρίζουν και με κοιτάνε χαμογελώντας. Ομως και η Cressade δεν αποδείστηκε καλύτερη μιας και κατά την άφιξη της φίλησε (τάχα με το ζόρι) όλους τους Αχαιούς αρχηγούς και αργότερα στην σκηνή δώρισε στον Διομήδη κάτι που της είχε χαρίσει ο Troilus μην παραλείποντας να σημειώσει “It was a gift from someone who loves me more than you will”.

Την ιστορία του θεατρικού έργου μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Κριτικές, οι οποίες δεν είναι ιδιαίτερα καλές (ειδικά αυτή της Daily Telegraph), μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ και εδώ.

Αν κάποιος βρεθεί στο Λονδίνο πιστεύω πως αξίζει να παρακολουθήσει μία παράσταση έργου του Shakespeare και αν αυτή είναι στο Shakespeare’s Globe Theatre είναι ακόμα καλύτερα.

* Η πρώτη φωτογραφία είναι από την Wikipedia.

** Η ανάρτηση έχει ανέβει και εδώ.