Ιφιγένεια εν Αυλίδι

Η θεατρική ομάδα Lazarus παρουσιάζει μέχρι το ερχόμενο Σάββατο (Τρίτη - Σάββατο, 8.00 μ.μ.) την αρχαία τραγωδία «Ιφιγένεια εν Αυλίδι», στο The Jack Studio Theatre του Λονδίνου, που βρίσκεται στη διεύθυνση: 410 Brockley Road, London SE4 2DH.

Έχει γίνει πια παράδοση τα τελευταία χρόνια να παρουσιάζονται τακτικά, σε διάφορες θεατρικές σκηνές του Λονδίνου, έργα Αρχαίων Ελλήνων Δημιουργών. Σε αυτά οι συντελεστές και οι θεατές βλέπουν τη μεγάλη και σπουδαία προσφορά των προγόνων μας στον τομέα της Τέχνης, αλλά πολλές φορές βρίσκουν και κάποιες αναλογίες με σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα και προβλήματα, που απασχολούν τους μοντέρνους ανθρώπους και τις κοινωνίες.

Για το έργο αυτό καθ΄ αυτό έχουν γράψει οι δημιουργοί της εν λόγω παράστασης τα εξής: «A world on the verge of war, a world in which there must be a sacrifice. Agamemnon, Commander in Chief, must make the ultimate decision: to sacrifice his daughter and take his country victoriously to war, or to save her and accept crushing defeat. A man at the height of glory must determine his priority, his family or his nation. Should the commander lead his world to victory or preserve his pride and joy… his daughter, Iphigenia».

Η παράσταση σκηνοθετήθηκε από τον Gavin Harrington-Odedra.

«Η Τραγωδία και η Ιδέα του Μοντερνισμού»

Το Τμήμα των Ελληνικών και Λατινικών Σπουδών του σπουδαίου Πανεπιστημιακού Ιδρύματος του Λονδίνου, με την επωνυμία University College London (Gordon House, 29 Gordon Square, London WC1H 0PP), οργανώνει για σήμερα Συνέδριο, με τον παραπάνω τίτλο.

Υπεύθυνοι του Συνεδρίου είναι: Joshua Billings (Oxford), Miriam Leonard (UCL). Ομιλητές δε, θα είναι οι εξής: Josh Billings (Oxford), Katie Fleming (Queen Mary, UL), Simon Goldhill (Cambridge), Rüdiger Görner (Queen Mary, UL), Constanze Güthenke (Princeton), Edith Hall (Royal Holloway, UL), Katherine Ibbett (UCL), Miriam Leonard (UCL), Michael Lurie (Edinburgh), Jim Porter (UC, Irvine) και Martin Ruehl (Cambridge).

Η φιλοσοφία και ο σκοπός του Συνεδρίου έχουν ως εξής:

Around 1800, particularly in Germany, the question of tragedy becomes linked to modernity’s self-definition. Within this tradition, Greek tragedy becomes a privileged medium for grappling with the antiquity of the ancient and the modernity of the modern - an issue which will continue to exercise the later philosophies of Nietzsche, Freud and Heidegger. Hegel’s, Hölderlin’s, and Nietzsche’s writings about tragedy have arguably had a more profound influence on the modern understanding of the genre than any individual work of classical scholarship or any single theatrical performance, but their writings have failed to gain the attention of scholars of tragedy. By exploring the interplay between tragedy and modernity, the conference aims to understand and question the place of ancient tragedy today.

Αντιγόνη

Η αγαπημένη μου τραγωδία. Γράφτηκε από τον Σοφοκλή και πιθανότατα πρωτοπαρουσιάσθηκε στα Μεγάλα Διονύσια του 442 π.Χ. Από χθες παρουσιάζεται στο Λονδίνο σε σκηνοθεσία της φίλης Αναστασίας Ρεβή. Η ίδια λέει χαρακτηριστικά:

Μετά από 2 χρόνια περιοδείας και δουλειάς στο Κρατικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, παρουσιάζω την πρώτη μου τραγωδία, που συμβαίνει να είναι και η πρώτη που παρουσιάζεται στο Λονδίνο στα Αγγλικά από ελληνικής ρίζας θίασο.

Πρόκειται για την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή. Το έργο διαπραγματεύεται την αιώνια διαμάχη ανάμεσα στον ηθικό και πολιτικό/κοινωνικό νόμο και ανιχνεύει το ψυχισμό των Ελλήνων και την πάλη τους στη διαμόρφωση της ταυτότητας τους. Στόχος μας είναι η ευρύτερη προβολή της εθνικής μας κληρονομιάς.

Το Theatre Lab Company ιδρύθηκε το 1997 με κύριους στόχους α) την προβολή του ελληνικού θεάτρου στην πολυεθνική κοινότητα της Μ. Βρετανίας και β) τη δημιουργία πολιτιστικών σχέσεων συνεργασίας και ανταλλαγής με άλλους φορείς της χώρας. Μέχρι σήμερα το έργο μας εστιάστηκε στην προβολή του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου με περισσότερες από δέκα θεατρικές παραγωγές, θεατρικά αναλόγια, σεμινάρια και παραστάσεις καθώς επίσης και εκδόσεις. Η προσφορά μας και η ποιότητα της δουλειάς μας έχει αναγνωρισθεί και τιμηθεί τόσο στη Μ. Βρετανία όσο και στην Ευρώπη.

Όσον αφορά το πρόσωπό μου είμαι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, αριστούχος απόφοιτος του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, με μεταπτυχιακές σπουδές θεάτρου και σκηνοθεσίας στο Λονδίνο, με παραστάσεις σε Λονδίνο, Δουβλίνο, Βελιγράδι, Πράγα, Εδιμβούργο, Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Νέα Υόρκη, υποψήφια για τα βραβεία Fringe First Award και Total Theatre Award στο Φεστιβάλ Εδιμβούργου(2007), κάτοχος του 1ου Βραβείου στο Φεστιβάλ Θεάτρου της Πράγας (2007) και πρόσφατα υποψήφια για το Βραβείο Θεάτρου στην κατηγορία Νέων Δημιουργών στα Ελληνικά Κρατικά Βραβεία Κάρολος Κούν στο Μέγαρο Μουσικής Αθήνας (Δεκ 2009).

Θέλουμε να φέρουμε τους Έλληνες της Κοινότητας στο θέατρο και πιστεύουμε ότι η παράσταση θα είναι ιδανική ευκαιρία. Είναι ίσως μια πολύ καλή ευκαιρία και για τα παιδιά να παρακολουθήσουν αρχαία τραγωδία στα Αγγλικά.

Άλλοι συντελεστές της παράστασης είναι οι εξής:

Σκηνικά και κοστούμια: Μαρία Βαζαίου

Original Score/live performance by: Ann Malone, Noah Young

Ηθοποιοί: Lisa Stuart, George Siena, Kathryn Carpenter, Tyler Coombes, Mathew Wade, Chris Gunter, Robert Finlay, Toby Deacon, Johan Buckingham, Noah Υoung, Susie Fairbrother.

Ένας ασυνήθιστα θεατρικός μήνας! (+τι προκειται να δω)

Ομολογώ ότι τον περασμένο μήνα το παράκανα ελαφρώς. Εϊδα τέσσερις παραστάσεις ήδη, έχω κλείσει άλλη μια και έχω βάλει στο μάτι κανα-δυό ακόμα. Τι να κάνεις, πολύ ενδιαφέρων ο φετινός θεατρικός χειμώνας (σε αντίθεση με τον χλυαρό περσινό). Άσε που είχα καιρό να πάω και έπρεπε να βγάλω τα σπασμένα :) . Για να δούμε λοιπόν:

Ξεκινάω με τις παραγωγές του λατρεμένου Εθνικού, που ποτέ δε με έχει απογοητεύσει- το οποίο επίσης παρέχει και τα εισιτήρια των £10 για τις εξαιρετικές παραγωγές του. Είναι να μη γίνεις τακτικός θαμώνας;

Το πρώτο έργο που είδα, και αυτό καθαρά από περιέργεια, ήταν το Nation. Η ιστορία του Mau, του γιου του αρχηγού ενός μικρού εξωτικού νησιού, και τις Daphne, μιας αγγλιδούλας που διέσχιζε τον Ατλαντικό για να συναντήσει τον πατέρα της. Τα δύο παιδιά συναντώνται εξαιτίας ενός φοβερού γεγονότος; ενός τεράστιου κύματος, που πνίγει τους συμπατριώτες του Mau και τους συνταξιδιώτες της Daphne. Τα δυο παιδιά επιβιώνουν σε ένα έρημο νησί, και παρόλο που αρχικά δεν μπορούν να συνεννοηθούν, καταφέρνουν να χτίσουν ένα καινούργιο έθνος, μαζί με αλλα θύματα του κύματος που καταφτάνουν στο νησί. Ένα πολύ όμορφο παραμύθι που προφανώς απευθύνεται σε οικογένειες, με πολύ καλή σκηνοθεσία και ερμηνείες, και εκπληκτική σκηνογραφία και φωτισμό. Συστήνω ανεπιφύλακτα αν ανεβεί ξανα!

Every good boy deserves a favour: Ένα ιδιόμορφο και σκληρό έργο σχετικά με την καταπίεση των αυταρχικών καθεστώτων. Ένας κατήγορος του σταλινικού καθεστώτος εγκλείεται σε ψυχιατρική κλινική ως "έχοντας ψευδαισθήσεις επικίνδυνες για το κοινωνικό σύνολο". Συγκρατούμενός του ένας σχιζοφρενής, που εχει την εμμονή ότι μια ορχήστρα τον περιβάλλει. Και η ορχήστρα είανι εκεί, πάνω στη σκηνή, σχολιάζει μουσικά τις σκέψεις των πρωταγωνιστών. Και συμμετέχει. Συγκλονιστική η σκηνή που τα μέλη της ορχήστρας υποβάλλονται σε βασανιστήρια από τους καθεστωτικούς. Ένα έργο-σπουδή στην (εσωτερική) ελευθερία και στις θυσίες που αυτή απαιτεί.

The power of Yes: Μόλις εχτές είδα το εξαιρετικό αυτό έργο του David Hare. Ο συγγαφέας συνδιαλέγεται με το κοινό και προσπαθεί να καταλάβει τι ακριβώς μας οδήγησε σε αυτή την οικονομική κρίση-και ποιο είναι το πραγματικό μέγεθός της. Στην προσπάθειά του να γράψει ενα θεατρικό για την κρίση, συμβουλεύεται μεγάλες προσωπικότητες της διεθνούς οικονομικής σκέψης που παρελαύνουν στη σκηνή και μας αναλύουν το ιστορικό αυτής της κατάστασης. Από τα μέσα της δεκαετίας του '90, με την απότομη ανάπτυξη των χρηματαγορών (και κυρίως του Λονδίνου), μέχρι τα μέσα των '00, με την ανεξέλεγκτη απληστία που οδήγησε τον τομέα σε απερισκεψίες, και μέχρι τα τελευταια 2-3 χρόνια, με την κατάρρευση τνω τραπεζών και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Εξαιρετικά επίκαιρο, ειδωμένο από την πλευρά ενός ανθρωπου που δεν καταλαβαίνει καλα το σύστημα (όπως και πολλοί από εμάς), είναι σίγουρο ότι θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον σας. (NdN μην τολμήσεις να το χάσεις!!!!)

Waiting for Godot: Ήθελα να το δω πέρσυ, αλλά δυστυχώς δεν ήμουν όσο οργανωμένος θα έπρεπε, και όταν αποφάσισα να ψάξω για εισητήρια δεν είχε μείνει ούτε σκαμπό. Ευτυχώς το ανέβασαν ξανα φέτος πάντα με τον λατρεμένο Ian McKellen αλλά με τον Rogert Rees να αντικαθιστά τον Patrick Stewart. Δύσκολο έργο, και το ήξερα πριν πάω γιατί είχα ξεκινήσει να το διαβάζω. Η πρώτη πράξη μοιάζει ασύνδετη χωρίς νοήμα, σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιος ακριβώς είναι ο σκοπός αυτού του έργου. Δύο γεροντάκια τσακώνονται, φιλοσοφούν και περιμένουν έναν κάποιο Godot. Και μετά;

Με τη δεύτερη πράξη το έργο αποκτά νόημα, τουλάχιστον για εμένα. Δεν θα επεκταθώ γιατί μπορεί κάποιοι να θέλετε να το δείτε. Αν πάντως ο σκοπός του θεάτρου είναι να σε κάνει να σκεφτείς, να προβληματιστείς για το νόημα της ζωής και την αξία των πραγμάτων, τότε έχουν δίκιο όσοι λένε ότι ο Μπέκετ είναι σπουδαίος δραματουργός. Από την άλλη, μπορεί να το ερμήνευσα εγώ λάθος-μάλλον, όπως ήθελα εγώ να το ερμηνεύσω. Μα αυτή δεν είναι η μαγεία της τέχνης...;

Εξαιρετικός ο Ian McKellen στο ρόλο του γκρινιάρη Estragon. Δείτε αποσπάσματα εδώ

Προσεχώς:

Κείμενο του Alan Bennett (The History Boys) με πρωταγωνιστή τον Richard Griffiths? Μόνο καλό μπορεί να είναι! Ραντεβού τον Απρίλη!

Πρέπει να κλείσω τη δόση μου από Tenesse Williams φέτος, και το αυτό το ανέβασμα της Λυσσασμένης Γάτας θεωρείται πολλά υποσχόμενο. Έχει πάει κανείς; Να κλείσω;

Τον Simon Russell Beale τον είδα πέρσυ στο Βυσσινόκηπο και ήταν πολύ καλός. Επίσης δε συγχώρησα στον εαυτό μου ότι έχασα τη Mother Courage της Fiona Shaw πέρσυ, όπότε να μια καλή ευκαιρία να εξιλεωθώ! Ένα πολύ "Αγγλικό" έργο, που φαίνετια θα παρασυρθώ!

Για όλες τις παραγωγές του Natinal Theatre δείτε εδώ

10+1 αγαπημένες θεατρικές παραστάσεις

Σε αυτό το blog έχουμε ασχοληθεί επανειλημμένα με το θέατρο στο Λονδίνο. Ίσως είναι επειδή μαζί το Broadway στη Νέα Υόρκη, το West End εδώ κρατάνε τα σκήπτρα για το τι γίνεται στη θεατρική σκηνή. Επίσης, σε αυτές τις δύο περιοχές συγκεντρώνονται τα καλύτερα ταλέντα, με αποτέλεσμα ακόμα και μικρομεσαίες παραστάσεις να προσφέρουν εξαιρετικού επιπέδου διασκέδαση.

Έχοντας παρακολουθήσει αρκετές παραστάσεις, είπα να ετοιμάσω μια λίστα με ένα καθαρά υποκειμενικό top 10. Είναι παραστάσεις που έχει τύχει να δω σε διάφορες πόλεις τα τελευταία χρόνια (Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες, Λας Βέγκας κτλ), με τις παραγωγές είναι πρακτικά ίδιες (πλην μερικών εξαιρέσεων). Η λίστα περιέχει μετά το top 10 κάποια άλλα έργα που δεν παίζονται απαραίτητα αυτή τη στιγμή αλλά για λόγους πληρότητας τα παραθέτω εδώ με την ελπίδα ότι μπορεί να επιστρέψουν στο μέλλον.

Όσον αφορά το στυλ των παραστάσεων στη λίστα: πρόκειται στην πλειοψηφία τους για musicals και μεγάλες παραγωγές, δηλαδή το αντίστοιχο των blockbusters του Hollywood. Οπότε τα έργα εδώ δεν διακρίνονται για την φοβερή υποκριτική ικανότητα των ηθοποιών ή τα βαθύτερα νοήματα της παράστασης. Πρόκειται πιο πολύ για καθαρή και ευχάριστη διασκέδαση με ωραία τραγούδια, πολύπλοκα σκηνικά κτλ.

Οι παραστάσεις είναι χωρισμένες σε 3 γκρουπ (μεγάλοι, μεσαίοι, μικροί), ανάλογα με το μέγεθος της παραγωγής (αριθμός ατόμων, πλήθος και ποιότητα σκηνικών, φήμη κτλ). Αυτό δε σημαίνει πως οι "μικρές" παραστάσεις υστερούν σε ποιότητα και διασκέδαση - κάθε άλλο. Απλώς είναι για να έχει κανείς μια ιδέα του τι να περιμένει από θέμα στυλ και μεγέθους. Για παράδειγμα, στους "μεγάλους" τα σκηνικά θα αλλάζουν κάθε 5 λεπτά, ενώ στους "μικρούς" έχουν συνήθως ένα ψιλο-σταθερό σκηνικό που αλλάζει ελάχιστα, και δίνεται περισσότερο βάρος στην υπόθεση και τα τραγούδια.



Group 1: Οι "μεγάλοι"



Les Miserables



Η ιστορία του Ουγκώ είναι ίσως η πιο πλήρης παράσταση που έχω παρακολουθήσει στο Λονδίνο. Εξαιρετικά τραγούδια, φοβερά και πανέξυπνα σκηνικά, δράση, και μια ιστορία που αποδίδεται σωστά (πολύ καλύτερα από αντίστοιχες ταινίες). Οι 3 ώρες του έργου περνάνε πολύ ευχάριστα. Μαζί με το Phantom of the Opera, ίσως είναι η παράσταση με τα πιο γνωστά τραγούδια σε θέατρο (I dream a dream κτλ).



The Phantom of the Opera



To Phantom, μαζί με του Les Mis παραπάνω, είναι τα δύο μεγάλα "πυροβολικά" της θεατρικής σκηνής καθώς παίζονται για περίπου 20 χρόνια το καθένα και έχουν γίνει κλασικά, συνεχίζοντας να προσελκύουν κόσμο. Ειδικά στο Phantom, ο τρόπος που χρησιμοποιούνται τα σκηνικά είναι πρωτότυπος και τολμώ να πω πως ακόμα και σύγχρονες παραστάσεις δεν το έχουν ξεπεράσει. Ίσως είναι η πρώτη παράσταση που βλέπουν οι περισσότεροι "αμύητοι" στο θέατρο καθώς η φήμη της έχει πάρει σχεδόν μυθικές διαστάσεις. Άλλωστε, από όλα τα έργα διασκέδασης (ταινίες, βιβλία, μουσική, θέατρα κτλ) στην ιστορία, το Phantom κατέχει την πρώτη θέση σε έσοδα με πάνω από $3 δις εισπράξεις τον καιρό που παίζεται.

Όσον αφορά το έργο, βρήκα την ιστορία λίγο βαρετή και να τραβάει πολύ σε διάρκεια (στις 2.5 ώρες), οπότε δεν είναι και ότι καλύτερο έχω δει από αυτή την άποψη. O Loyd Webber έφτιαξε πριν 5 χρόνια μια νέα 90λεπτη έκδοση του Phantom που παίζει στο Las Vegas και είναι πολύ πιο ευχάριστη, κρατώντας όλα τα τραγούδια και σκηνικά και κόβοντας τα περιττά κομμάτια. (Έχοντας δει και τις δύο, η τελευταία βλέπεται πολύ πιο εύκολα αν ποτέ έχετε την επιλογή).



The Lion King



Στο Lion King είχα μπει με ελάχιστες προσδοκίες, περιμένοντας μια παιδική παράσταση. Αντίθετα, είναι ίσως το πιο άρτιο καλλιτεχνικά έργο που υπάρχει, σχεδόν ονειρικό. Εξαιρετικά σκηνικά και κοστούμια, που παρουσιάζουν μισούς ανθρώπους - μισά ζώα με έναν εντελώς φυσικό τρόπο. Τα χορευτικά είναι σε τρία κατακόρυφα επίπεδα (στο έδαφος, στα δέντρα, και στον ουρανό ψηλά πάνω από τη σκηνή). Η ιστορία φυσικά δεν είναι κάτι ιδιαίτερο αλλά η εκτέλεση είναι απλώς μοναδική.



Wicked



Το Wicked είναι το πιο πρόσφατο από τα 3 έργα εδώ, αλλά έχει την πιο ενδιαφέρουσα υπόθεση. Έχει να κάνει με την ιστορία του Μάγου του Οζ (καλό είναι να δείτε την ταινία πριν το σόου), αλλά από την πλευρά της "κακιάς" πράσινης μάγισσας. Η Ντόροθυ δεν παίζει καθόλου στην παράσταση, αλλά οι ιστορίες τους (της παράστασης και της ταινίας) συνδέονται σε κάποια σημεία με πανέξυπνο τρόπο. Τα τραγούδια είναι κάπως generic (δε σου μένει κάτι στο τέλος) αλλά το όλο θέαμα είναι χορταστικό.



Group 2: Οι "μεσαίοι"



Billy Elliot



Αυτή η παραγωγή είναι πιο Βρεταννική, μια και η ιστορία του μικρού αγοριού που θέλει να γίνει χορευτής λαμβάνει χώρα στη Βρετανία. Εντυπωσιακή ιστορία, ωραία τραγούδια, και πολύ καλή υπόθεση. Έχοντας δει τη γνωστή ταινία, η παράσταση μου άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις καθώς όλα τα επιμέρους λειτουργούν αρμονικά.



Chicago



Πάλι μπήκα σε αυτή την παράσταση έχοντας δει την ταινία πριν μερικά χρόνια, και έμεινα άφωνος. Ωραία τραγούδια, πολύ καλές ερμηνείες. Το καλύτερο όλων βέβαια είναι η πρωτότυπη σκηνοθεσία που σε μερικά acts είναι σχεδόν μαγική και καθαρά θεατρική, με τρόπο που δεν μπορεί να περάσει στον κινηματογράφο. Τα σκηνικά είναι σχετικά απλά αλλά δένουν φοβερά με τους ηθοποιούς και απλώς σε βάζουν όσο χρειάζεται στην ιστορία.



Jersey Boys



Το Jersey Boys είναι πολύ παρόμοιο με το Chicago, υπό την έννοια ότι χρησιμοποιεί πολύ καλά τραγούδια και μόνο τα απαραίτητα σκηνικά για να σε βάλει στην υπόθεση. Είναι η ιστορία του ροκ γκρουπ 4 Seasons από τη δεκαετία του 60, δοσμένη σχεδόν σαν ντοκυμαντέρ. Η ιστορία ξεδιπλώνεται πολύ αρμονικά, το ένα τραγούδι μετά το άλλο, και στο τέλος σου αφήνει μια πολύ όμορφη γεύση. Είναι σχετικά καινούργια και μοντέρνα παράσταση μια και άνοιξε μόλις το 2005 στο Broadway και πρόπερσι στο Λονδίνο.




Group 3: Οι "μικροί"



Avenue Q



Αυτό είναι η καλύτερη κωμική παράσταση που έχω παρακολουθήσει, με έναν νέο που μόλις έχει αποφοιτήσει και ψάχνει για δουλειά. Αφού βλέπει με τη σειρά τις Avenue A, B,... κτλ, καταλήγει ότι πρέπει να φτάσει στην.. Q για να βρει φτηνό σπίτι με ενοίκιο που να μπορεί να μείνει. Επιπλέον, την πρώτη μέρα στη δουλειά του... απολύεται!

Το έργο είναι με μισούς κανονικούς ηθοποιούς και μισούς... μαριονέτες (στυλ Muppet Show) που τις κρατάνε άλλοι ηθοποιοί (αλλά ο χαρακτήρας είναι η μαριονέτα). Αυτό και μόνο κάνει την παράσταση πολύ πρωτότυπη καθώς δεν υπάρχει κάτι ανάλογο. Επιπλέον, διαθέτει ένα από τα πιο γνωστά κωμικά τραγούδια στο θέατρο, το Internet is for Porn :-)



Mamma Mia



Για το Mamma Mia τα πολλά σχόλια είναι περιττά. Η ιστορία που διαδραματίζεται σε ελληνικό νησί είναι (μετά την ταινία) πια πασίγνωστη. Παρότι τα σκηνικά εδώ είναι σχετικά ελάχιστα, τα τραγούδια των Abba δένουν φοβερά με το σενάριο, δημιουργώντας ίσως την πιο feel-good παράσταση που υπάρχει. Συνιστάται ανεπιφύλακτα, ακόμα και αν έχετε δει την ταινία.



39 Steps



Το 39 Steps είναι ασυνήθιστη παράσταση. Πρόκειται για remake του κλασικού θρίλερ του Χίτσκοκ από το 1939, αλλά σε.. κωμωδία. Το προτώτυπο εδώ είναι πως υπάρχουν μονάχα 4 ηθοποιοί, οι οποίοι παίζουν τους δεκάδες χαρακτήρες που υπάρχουν στην ιστορία! Σε μια σκηνή μάλιστα, ένα ηθοποιός υποδύεται 2 χαρακτήρες ταυτόχρονα, ντυμένος διαφορετικά στο αριστερό και το δεξί μισό του, και στρέφοντας προς το κοινό κάθε φορά την εκάστοτε εμφάνιση.



Special mention: The Mousetrap

Το Mousetrap είναι το κλασικό θεατρικό έργο μυστηρίου της Agatha Christie. Δεν είναι μιούζικαλ ούτε έχει τραγούδια, είναι καθαρά ένα πρόβλημα του "ποιος το έκανε". Ταυτόχρονα είναι το πιο παλιό έργο στον κόσμο μια και παίζεται συνεχώς από το 1952(!) με πάνω από 24.000 παραστάσεις μέχρι τώρα. Αν είστε φαν έργων μυστηρίου, αυτή η παράσταση είναι must.



Κλείνοντας, το τι έργο θέλει να δει κανείς εξαρτάται από το γούστο του. Παρότι και τα 10 έργα που παρουσιάζονται εδώ είναι πολύ υψηλών προδιαγραφών και δεν υπάρχει περίπτωση να πέσετε σε φόλα, αν έπρεπε να επιλέξω ένα από κάθε κατηγορία θα διάλεγα τα Les Mis, Billy Elliot και Avenue Q, καθώς είναι καλό δείγμα και εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους.

Τέλος, για εισιτήρια, έχω χρησιμοποιήσει 3 τρόπους να αγοράσω. Ο πρώτος, κατευθείαν από το site της εκάστοτε παράστασης (συνήθως μέσω του ticketmaster). Αυτό συνήθως δεν θα έχει discounts αλλά εξασφαλίζετε σίγουρες και προεπιλεγμένες θέσεις, ειδικά αν σχεδιάζετε ταξίδι από το εξωτερικό και θέλετε σίγουρα να δείτε κάτι. Ο δεύτερος τρόπος είναι από το lastminute.com, όπου συχνά-πυκνά έχει εκπτώσεις για συγκεκριμένες παραστάσεις σε συγκεκριμένες μέρες. Ο τρίτος είναι να πάτε στη Leicester Square και να βρείτε το booth του TKTS. Εκεί κάθε μέρα μοιράζουν σε μισή τιμή περίπου (ή με μεγάλη έκπτωση) εναπομείναντα εισιτήρια από τις παραστάσεις (προσοχή: δεν έχει καμία σχέση με τα ανεπίσημα μαγαζάκια που υπάρχουν γύρω-γύρω από την πλατεία). Για παραστάσεις που παίζονται χρόνια, εκεί τουλάχιστον τις καθημερινές υπάρχουν σχεδόν πάντα εξαιρετικές θέσεις σε πολύ καλές τιμές.

Καλή διασκέδαση!

Τα θέατρα του καλοκαιριού

Βάλθηκαν να μας τρελάνουν τα θέατρα. Πληθώρα αξιόλογων παραστάσεων με κορυφαίους συντελεστές. Άντε να διαλέξεις. Για να δούμε τι θα δούμε (πιθανότατα)με δύο λόγια...

Ξεκινώ με μια παράσταση που μάλλoν θα χάσω (αν και έτσι νόμιζα και για τη Madame de Sade και να η έκπληξη που λέγαμε)

Hamlet @ Wyndham's theatre



O Jude Law παίρνει τη σκυτάλη από τη Judi Dench στο Wyndham's για να ανεβάσει Shakespeare. Ενδιαφέρουσα πρόταση αλλά και μεγάλη πρόκληση για τον Jude φαντάζομαι, που τον έχουμε συνηθίσει σε αλλους ρόλους. Τα εισιτήρια έχουν ήδη εξαντληθεί. Ας προκύψει κάποια ακύρωση πάλι, ΠΛΙΙΙΙΖΖΖΖ


Waiting for Godot @ Haymarket Theatre Royal



Οι Ian McKellen και Patrick Stewart πρωταγωνιστούν στο περίεργο έργο του Beckett, στο οποίο "δεν συμβαίνει τίποτα". Η παραγωγή έχει λάβει μέτριες κριτικές προς το παρόν (Time out, Guardian), οι οποίες θεωρούν το ανέβασμα πιο "χαρούμενο" απο ό,τι θα έπρεπε να είναι. Θα κοιτάξω να πάω για να έχω ιδία γνώμη. Εξάλλου, μου αρέσει πολύ ο Ian McKellen (The DaVinci Code, Lord of the Rings), και σαν ηθοποιός και σαν gay activist (με τον τρόπο του, είναι και 70 χρονών).

The Cherry Orchard @ The Old Vic


Αφού από βλακεία έχασα το "Dancing in Luhnasa" (γμτ,γμτ,γμτ) πρέπει να δράσω άμεσα για τις υπόλοιπες παραγωγές του Old Vic. Ο Βυσσινόκηπος ξεκινάει τον άλλο μήνα με σκηνοθέτη τον Sam Mendes (American Beauty) και με τη δεύτερη έπληξη του καλοκαιριού: τον Ethan Hawke να παίζει Chekhov! Ειλικρινά δεν ξέρω τι να περιμένω, αλλά κάτι μου λέει ότι αυτό είναι λιγότερο ριψοκίνδυνο από τον Shakespeare του Law. Ίδωμεν.

ΥΓ: Να υπενθυμίσω στους Λονδρέζους γειτόνους ότι όσοι είμαστε δημότες Lambeth ή Southwark δικαιούμαστε εισιτήρια των £5 για Τετάρτες απόγευμα!

A winter's tale @ The Old Vic


Δεύτερη παραγωγή του Old Vic, με τον ίδιο σκηνοθέτη αλλά δυστυχώς δεν είμαι σίγουρος για το καστ, το οποίο στο website είναι βλακωδώς ανακατεμένο με το καστ της απο πάνω παράστασης. Τέσπα, λίγος Shakespeare ποτέ δεν έβλαψε κανένα, και για πέντε λίρες θα του κάνω τη χάρη, παρόλο που δεν είμαι φαν.

A doll's house @ Donmar Warehouse

Το εξαιρετικο Donmar Warehouse ανεβάζει αγαπημένο Ίψεν. Καλά μέχρι εδώ; Καλά. Ποια πάιζει τη Νόρα λες; Όχι μάντεψε...



Κι επειδη δεν θα το βρεις, αυτη:


Ποια είναι αυτή; Τι δεν την αναγνώρισες; Η πράκτωρ Σκάλλυ σου λέει τίποτα;

Η τρίτη κουλαμάρα του καλοκαιριού λοιπόν, η Gillian Anderson το γυρνάει στην ποιότητα και πρωταγωνιστεί στο Κουκλόσπιτο. Αυτό κι αν έχω περιέργεια να το δω...

Phèdre @ The National Theatre

H Helen Mirren ενσαρκώνει τη Φαίδρα του Ρακίνα, σε μια παράσταση που θα παρουσιαστεί και στην Επίδαυρο το καλοκαίρι. Επίσης πολύ ενδιαφερουσα πρόταση, αλλά μάλλον έχουν ήδη εξαντληθεί τα εισιτήρια...


Αυτά προς το παρόν... (μα που έχω βάλει την πιστωτική μου;;;)

Madame de Sade, Wyndham's Theatre

Το ευχάριστο γεγονός της εβδομάδας (θα έλεγα και του μήνα, αλλά μόλις άρχισε!) ήταν οτι την τελευταία στιγμή (μόλις προχτες) ενημερώθηκα ότι λόγω ακύρωσης υπήρχαν διαθέσιμα εισιτήρια για την παράσταση Madame de Sade, με πρωταγωνίστριες μεταξύ άλλων τη Judi Dench και τη Rosamund Pike. Και φυσικά έσπευσα να τα κλείσω, ήθελα να δω αυτή την παράσταση από πέρσυ που ανακοινώθηκε, αλλά τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί ταχύτατα.

Η ιστορία λοιπόν του Μαρκησίου ντε Σαντ ξετυλίγεται μπροστά μας μέσα από τις αφηγήσεις τεσσάρων γυναικών που τον είχαν ζήσει, μεταξύ των οποίων και η σύζυγός του (Rosamund Pike) , η οποία παρά την κακή φήμη και τα σκάνδαλα που σχετίζονταν με το Μαρκήσιο εξακολουθούσε να του είναι πιστη, προς απογοήτευση της μητέρας της (Judi Dench). Όσο προχωράει το έργο, ενδιαφέροντα ερωτήματα γεννιούνται: ως που μπορεί να φτάσει η αφοσίωση ενός συντρόφου, τι τελικά είναι θεμιτό και τι δεν είναι, ποια είναι τα όρια του ανθρώπου όσον αφορά τη σαρκική απόλαυση, πόσο αυθεντικός είναι τελικά ο άνθρωπος όταν συμμορφώνεται με τις κοινωνικές νόρμες σχετικά με το τι είναι ηθικό, τι είναι επιτρεπτο, ακόμα και το τι είναι ωραίο και τι άσχημο. Ομολογώ ότι το πρώτο κομμάτι του έργου δε με είχε προιδεάσει για όλα αυτά τα ζητουμενα που θα έθετε. Δεν σας λέω περισσότερα, βρείτε το βιβλίο, κι εγώ αυτό θα κάνω!

Από πλευράς ερμηνειών, άλλη μια έκπληξη: παρόλο που πήγαμε προιδεασμένοι να εντυπωσιαστούμε από το παίξιμο της Judi Dench, ομολογουμένως δεν έκλεψε την παράσταση. Ίσως ήταν ο ρόλος της καθωσπρέπει αριστοκράτισσας μητέρας που δεν επέτρεπε ιδιαίτερες εξάρσεις. Ήταν η Rosamund Pike που μας άφησε άφωνους με το πάθος και το βάθος της ερμηνείας της, ιδιάιτερα στην τελευταία σκηνή, όπου η ένταησ την οποία έβγαζε ήταν τόσο πηγαία και αυθεντική, που το πρόσωπο και η φωνή της αλλοιώθηκαν.Εξαιρετική.





Περισσότερες πληροφορίες εδώ

complicit

Μια φίλη έκλεισε εισητηρια να δούμε θέατρο στο Old Vic. Παρόλο που δεν είχα ιδέα τι θα έβλεπα, είχα πει ναι αφού γενικά τρελαίνομαι να πηγαίνω στο θέατρο. Όπως και στο σινεμά, όπως και σε συναυλίες, όπως και σε εκθέσεις... Γενικά όπου θέαμα κι εγώ. 

Πριν μπούμε μου είπε ότι το έργο που θα βλέπαμε λεγόταν "Complicit". Εκτός από αυτό, δεν είχα ιδέα περι τείνος πρόκειται.

Πριν πω για το τι είναι το έργο θέλω να κάνω ένα σχόλιο για την σκηνή. Είχαν αλλάξει το που ήταν οι καρέκλες και είχαν βάλει μια σκηνή στο κέντρο της αίθουσας. Εμείς, φυσικά είχαμε σχεδόν τα πιο φτηνά εισητήρια (£14.5), έτσι ήμασταν στον δεύτερο όροφο, σχεδόν από πάνω από τη σκηνή. Αλλά επειδή ήμασταν σχεδόν από πάνω οι θέσεις μας ήταν πραγματικά φανταστικές. Σαν να είμαστε πάνω στην σκηνή. Να η θέα μου:

Το έργο άρχισε λοιπόν. Τρεις ηθοποιοί. Ένα αντρόγυνο (ο Ben και η Judith) και ο δικηγόρος του άντρα (o Roger). Ο Ben είναι δημοσιογράφος και έγραψε ένα άρθρο opinion στο οποίο έλεγε πράγματα που δεν άρεσαν και στους γύρω του αλλά και στην κυβέρνηση η οποία τον έβαλε να δικαστεί. Ίσως ήταν καλύτερο ότι δεν ήξερα την υπόθεση του έργου, ειδικά το τι είχε πει ο Ben στο άρθρο αυτό, γιατί είχε πιο suspense. Αλλά μπορείτε να το διαβάσετε παντού το τι έλεγε στο άρθρο έτσι λέω να σας το πω. Αν δεν θέλετε να ξέρετε, μην διαβάσετε την επόμενη παράγραφο. :-)

Έγραψε μετα το 9/11 ότι δεν είναι σωστό η Αμερικάνικη κυβέρνηση να χρησιμοποιεί το ίδιο σκληρά βασανιστήρια με τον "εχθρό" έτσι ώστε να αποσπάσει πληροφορίες από τον "εχθρό" για τον "εχθρό". Αυτό μέσα στην τρέλα του πατριωτισμού που έπεσε στην Αμερική με το 9/11 θεωρήθηκε απαίσια γνώμη και αυτός κατηγορείτο είτε για treason εναντίον της ίδιας του της πατρίδας είτε ως spy του εχθρού και μπορεί να έκανε μέχρι και 20 χρόνια φυλακή.

Το έργο κάνει deal με πολλά ζητήματα: για την ελευθερία του λόγου, για το σωστό και το λάθος, για το θεό, για το πόσο κανείς πρέπει να κρατάει τα πιστεύω του όταν απειλεται όλη του η ζωή, για τα βασανιστήρια που γίνονται την σήμερον ημέρα, για τον πατριωτισμό και πότε καταλαβαίνουμε ότι αυτός ξεφεύγει, για τις διαφορές ανάμεσα στην αμερική και τον εχθρό κτλ κτλ

Στο διάλειμμα συνεπαρμένη από το έργο (επειδή ήταν όλοι αμερικάνοι καταλάβαινα ΌΛΑ όσα λέγανε το οποίο ήταν φοβερή ανακούφιση) πήγα και πήρα το  πρόγραμμα (£4 - δεν ξέρω τι με έχει πιάσει και βάζω παντού τις τιμές - αν σας ενοχλέι πείτε το μου). Και έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Γιατί κατάλαβα γιατί αυτή η παγκόσμια πρεμιέρα ήταν τόσο φοβερής ποιότητας:

σκηνοθέτης: Kevin Spacey: 2 oscars για The Usual Suspects (1995) και American Beauty (1999) - δεν νομίζω να χρειάζονται περισσότερες συστάσεις. 

δημοσιογράφος: Richard Dreyfuss: 1 oscar για το The Goodbye Girl (1977), αλλά έγινε γνωστός από το Jaws (1975) και το Close Encounters of the Third Kind (1977). 

δικηγόρος: David Suchet: αυτός δεν έχει πάρει Oscars αλλά δεν είναι άλλος από τον γνωστό σε όλους Agatha Christie's suave Belgian super-sleuth Hercule Poirot. Ναι πήγα στο θέατρο και έπαιζε ο Poirot!!! 

συγγραφέας: Joe Sutton η προηγούμενη δουλειά του οποίου ήταν nominated για Pulitzer Prize.

Oscars, Pulitzers... φυσικά και ήταν καλό το έργο. Και όχι μόνο ήταν καλό αλλά σε έβαζε και σε σκέψεις μετά. Τι θα έκανες εσύ στη θέση του δημοσιογράφου; Τι είναι για σένα το σωστό και το λάθος στην συγκεκριμένη περίπτωση; Υπάρχει ελευθερία του λόγου ή απλά νομίζουμε ότι υπάρχει; κτλ κτλ Είχαμε πολύ ενδιαφέρον συζητήσεις μετά το έργο με τα παιδιά.

Αν θέλετε να πάτε πρέπει να βιαστείτε γιατί τελειώνει στις 21 φεβρουαρίου. Εισητήρια θα βρείτε εδώ.

Μια συνέντευξη του Kevin Spacey και του Richard Dreyfuss στο BBC και να και μερικά reviews: guardian, independent, telegraph

Το post δημοσιεύθηκε στο liomenoxamogelo.blogspot.com.