Μια μυσταγωγική βραδιά ζήσαμε πρόσφατα στο Royal Opera House του Λονδίνου, όπου παρακολουθήσαμε το Βασιλικό Μπαλέτο να παρουσιάζει το μπαλέτο «Σύλβια» σε τρεις πράξεις.
Τη μουσική έχει συνθέσει ο Leo Delibes, ενώ τη χορογραφία επιμελήθηκε ο Frederick Ashton. Την ορχήστρα διηύθυνε ο Boris Gruzin. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους κράτησαν επάξια οι παρακάτω εξαίρετοι χορευτές: Lauren Cuthbertson (Σύλβια), Sergei Polunin (Αμύντας), Thomas Whitehead (Ωρίων), Johannes Stepanek (Έρως), Itziar Mendizabal (Άρτεμις).
Τα σκηνικά και τα κοστούμια ήταν εξαίρετα, πολύχρωμα και ιδιαίτερα χαρούμενα. Το πολυπληθέστατο και πολυπολιτισμικό κοινό ήταν πολύ ενθουσιώδες, παρακολουθούσε προσεκτικά και χειροκροτούσε συνεχώς τη μουσική και το μπαλέτο.
Aξίζει να τονίσουμε με έμφαση ότι είναι ιδιαίτερα κολακευτικό για εμάς τους Έλληνες να βλέπουμε να χρησιμοποιούνται από την διεθνή μουσική και χορευτική σκηνή στοιχεία της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας αλλά και Ιστορίας.
H πλοκή του μπαλέτου εξετάζει τη Σύλβια, μια από τις νύμφες της Αρτέμιδος, η οποία ερωτεύεται παράνομα τον ποιμένα Αμύντα, ενώ είχε υποσχεθεί εγκράτεια και παρθενία στην Άρτεμη. Ο κυνηγός Ωρίων κυριευμένος από ερωτικό πάθος για την Σύλβια την απαγάγει και την φυλακίζει σε σπήλαιο.
Ο θεός Έρως βοηθά τη Σύλβια να δραπετεύσει και την οδηγεί στον αγαπημένο της Αμύντα. Ο Ωρίων έρχεται να διεκδικήσει τη Σύλβια, αλλά η Άρτεμις τον σκοτώνει. Τελικά η Άρτεμις δίνει την άδειά της για την ένωση των δύο ερωτευμένων.
Η ομάδα KITE Music - Μουσικός Χαρταετός, σε συνεργασία με το Greek Parents Association (GPA), διοργανώνουν δωρεάν εκπαιδευτικά σεμινάρια κυπριακής και ελληνικής μουσικής για παιδιά και νέους της Ελληνικής Παροικίας στο Λονδίνο. Σκοπός των σεμιναρίων είναι η γνωριμία με τη μουσική παράδοση και κουλτούρα της Κύπρου και της Ελλάδας. Πιστεύεται ότι η επαφή αυτή θα βοηθήσει στην ενδυνάμωση του Κυπριακού και Ελληνικού Πολιτισμού στην Ομογένεια. Τα σεμινάρια θα γίνονται στη ελληνική και αγγλική γλώσσα. Οι ομιλητές είναι καταξιωμένοι μουσικοί και εκπαιδευτικοί που εργάζονται στη Κύπρο, Ελλάδα και Αγγλία ο καθένας στο είδος του. Τα σεμινάρια θα πραγματοποιηθούν σε τέσσερεις Κυριακές (14:00 - 19:00), στο Cypriot Community Centre, Earlham Grove, Wood Green, London N22 5HJ.
H τελική συναυλία θα πραγματοποιηθεί στις 17 Μαϊου στο Greek Parents Association 39 Winkfield Road, Wood Green, London N22 5RP. Κάθε Κυριακή εκτός των παραπάνω σεμιναρίων θα πραγματοποιούνται μουσικά εργαστήρια στα οποία τα παιδιά θα δουλέψουν ομαδικά για την προετοιμασία ρεπερτορίου που θα παρουσιαστεί στην τελική εκδήλωση στις 17 Μαϊου. Κάθε μαθητής θα λάβει δίπλωμα συμμετοχής στα σεμινάρια και αντίγραφο της βιντεοσκόπησης των μουσικών εργαστηρίων και της τελικής εκδήλωσης.
Προχθές Κυριακή το βράδυ ο εξαίρετος Έλληνας καλλιτέχνης Γιάννης Πλούταρχος έδωσε συναυλία στην Αρένα του Wembley στο ΒΔ Λονδίνο.
Τη συναυλία οργάνωσαν με άρτιο τρόπο οι φίλοι μας Άγγελος Χρηστίδης και Παναγιώτης Αργυρού.
Όπως καταλαβαίνετε είχαμε κι εμείς την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε, ως φιλοξενούμενοι, την όμορφη αυτή μουσική εορτή, που μεταμόρφωσε το χώρο σε ευχάριστο ελληνικό πανηγύρι.
Σε προσωπικό επίπεδο είχα τη χαρά να δω και να μιλήσω -μετά από πολλές δεκαετίες- με τον παλιό μου συμμαθητή από το Ναύπλιο Δημήτρη Κορδατζή.
Ο Δημήτρης ήταν βασικό μέλος της ορχήστρας, αφού είναι σπουδαίος και διακεκριμένος οργανοπαίχτης (στο μπουζούκι), ο οποίος είναι αχώριστος φίλος και συνεργάτης του Πλούταρχου τα τελευταία 4 χρόνια.
Στο πρόγραμμα έλαβε μέρος και η γνωστή από ελληνική τηλεοπτική εκπομπή ταλέντων Αναστασία, η οποία με την υπέροχη φωνή της τραγούδησε ελληνικά αλλά και κλασικά τραγούδια. Επίσης, τραγούδησε και μια άλλη νεαρή τραγουδίστρια, της οποίας όμως δεν γνωρίζω το όνομα.
Οπωσδήποτε όμως το αστέρι της εκδήλωσης ήταν αναμφισβήτητα ο Γιάννης Πλούταρχος, ο οποίος με την γλυκύτατη φωνή του, τα υπέροχα και ποιοτικά τραγούδια του και με την καλλιτεχνική εμπειρία του κατάφερε να φέρει σε πέρας ένα απαιτητικό μουσικό πρόγραμμα και να ευχαριστήσει όλους τους παρευρεθέντες (περίπου 3000 Έλληνες και ξένους).
Θερμά συγχαρητήρια αξίζουν σε όλους τους συντελεστές της εκδήλωσης για την σκληρή δουλειά και το θαυμάσιο αποτέλεσμα που πέτυχαν.
Φάνηκε δε καθαρά πως ο Ελληνισμός του Λονδίνου διψά για τέτοιες ωραίες μουσικές εκδηλώσεις. Και εις άλλα τέτοια, με υγεία!
Οι Αυστραλοί Temper Trap επισκέπτονται το Λονδινάκι. Δυστυχώς το γιουτούμπι είναι down λόγω συντήρησης οπότε δε μπορώ αυτή τη στιγμή να σας δώσω link για τραγούδια τους. Μελωδικό rock παίζουν. Τους ανακάλυψα πολύ πρόσφατα και με έχουν ενθουσιάσει πρέπει να ομολογήσω.
Την επόμενη Κυριακή 12 Ιουλίου εμφανίζονται στο αγαπημένο Roundhouse, στα πλαίσια του i-tunes London Music Festival. Τα εισιτήρια για αυτό το φεστιβάλ διατίθενται μόνο δωρεάν και κατόπιν κλήρωσης στην οποία κάποιος μπορεί να συμμετάσχει μέσω της σελίδας του φεστιβάλ στο facebook. Εκτός όμως από αυτή την εμφάνιση θα παίξουν και στο ICA bar.
(παράπονο δεν πρέπει να έχετε, σας κρατάω τακτικότατα ενημερωμένους για τα live στο Heaven :) )
Βραδυά του gay pride το περασμενο Σάββατο και το αφεντικό του G-A-Y αποφάσισε να φέρει την Lady Gaga ως το καταλληλότερο πρόσωπο για να τιμήσει τη γιορτή. Και είχε δίκιο. Ο κόσμος συνέρρευσε για να δει την ομολογουμένως πιο επιτυχημένη πρωτοεμφανιζόμενη της χρονιας που πέρασε. Η ουρά για την είσοδο έφτανε στη Strand από τις 11 κιόλας. Απορώ άραγε πόσοι να έμειναν έξω τελικά.
Ιδιαίτερη περίπτωση η Gaga. Αναβιώνει επιτυχημένα το glam rock/disco σε μια πιο μοντέρνα εκδοχή, αλλά στην πραγματικότητα νομίζω ότι απλά κάνει την τρέλα της. Ξέρει ότι έχει ταλέντο, και μάλλον ξέρει ότι δεν είναι όμορφη, και καταφέρνει στα 22 της να ξεπεράσει πολλούς αναγνωρισμένους καλλιτέχνες σε πωλήσεις και σε αναγνωρισιμότητα. Είναι εκκεντρική, αλλά δεν πάβει να είναι μια πιτσιρίκα που εκμεταλλεύεται στο έπακρο της ξαφνική επιτυχία της. Και καλά κάνει εδώ που τα λέμε.
Στην εμφάνιση τώρα. Παρ'όλο που βγήκε στις 2 και μας εκνεύρισε ελαφρώς γιατί ήμασταν σαν τις σαρδέλες εκεί μέσα, ομολογουμένως η εμφάνιση και το όλο show άξιζε και με το παραπάνω τις £13 της εισόδου, καθώς μάλιστα μας τραγούδισε όλο το άλμπουμ. Φανταχτερά κουστούμια, ζωντανό τραγούδι και κυρίως απίστευτη ενέργεια, και από την ίδια και από τους χορευτές της. Κορυφαία στιγμή ίσως η jazz/accoustic εκτέλεση του Poker Face, που ήταν μια ευχάριστη έκπληξη (για ένα δείγμα πηγαίντε εδω).
Και όπως πάντα, ιδού και μερικά βιντεάκια από τη βραδυά, (τα οποία όπως πάντα τράβηξαν άλλοι!). Tο Poker Face δεν μπόρεσα να το βρω πουθενα δυστυχώς...
Έξω από το Ο2, όπου ήταν προγραμματισμένο να δώσει τις περίφημες συναυλίες του την επόμενη εβδομάδα, ο χώρος έχει γεμίσει από λουλούδια, γράμματα και εκδηλώσεις αγάπης από τους θαυμαστές του. Χωρίς πολλά λόγια.
Αντιλαμβάνομαι ότι είμαστε ίσως οι μόνοι άνθρωποι επί γης που μετά από την όπερα ρίχνουμε κι ένα κλαμπάκι να στανιάρουμε (και αυτή ήταν η δεύτερη φορά), αλλά είδικα εχτές εμανιζόταν στο αγαπημένο G-A-Y η ακόμα πιο αγαπημένη Sophie Ellis-Bextor, και δεν υπήρχε περίπτωση να το χάσω αυτό.
Ένα έχω να πω: I'm in love! Μια από τις πιο όμορφες και πιο σέξυ γυναίκες στον πλανήτη μας μάγεψε με το στυλ της και τη φωνή της. Παρόλο που τα τραγούδια ήταν playback, το Σοφάκι έκανε voiceover στα περισσότερα από αυτά. Και μας είπε όλες τις επιτυχίες της. Δείτε και το παρακάτω βιντεάκι από τη χτεσινή βραδιά. Heartbreak make me a dancer και Murder on the dancefloor, από το πιο άξιο προϊόν της Βρετανικής pop σκηνής.
Πάντα μου άρεσε η ιδέα να χρησιμοποιούνται φυσικοί χώροι σαν σκηνικά σε ταινίες η βιντεοκλιπ. Και ειδικά οι πόλεις έχουν μια ιδιαίτερη δυναμική, που αποτυπώνεται όμορφα στα 3-4 γρήγορα λεπτά ενός βιντεοκλιπ.
Το Λονδίνο έχει χρησιμοποιηθεί σαν καμβάς για πολλές παραγωγές, ειδικά ταινίες αλλά και βιντεοκλιπς. Και επειδή αν αρχίσω με τη λιστα των ταινιών δεν θα τελειώσω ποτέ (αλλά θα το κάνω κάποια στιγμή!), πάμε να δούμε μερικά από τα πιο γνωστά βιντεοκλιπς και τις γειτονιές που απεικονίζουν.
Roisin Murphy-Movie star
Για να παινέψω και τη γειτονιά μου, ξεκινάω με το βιντεοκλιπ το οποίο γυρίστηκε στο Kennington, δύο στενά πιο κάτω από το σπίτι μου (λατρεύω όταν φαίνονται οι πινακίδες των οδών!). Αυτό ισχύει για τις πρωινές λήψεις. Το club που βλέπετε στη συνέχεια είναι (ή μάλλον ήταν, έχει αλλάξει πια) το Soho Revue Bar (τέως Too 2 Much), γνωστό gay bar στο Soho. Τα βραδυνά πλάνα δεν ξέρω από που είναι, δεν αποκλείεται από εδώ γύρω πάλι.
Lily Allen- LDN
Η Lilly καβαλάει το ποδήλατο και βγαίνει βόλτα μια (σπάνια) ηλιόλουστη μέρα. Δεν ξέρω από που ξεκινάει, ξέρω όμως ότι μπαίνει στη Soho square απο την Oxford street, κατεβαίνει την Greek Street και κάθεται για καφέ και πάστα στο Maison Bertaux, αγαπημένο μέρος με υπέροχα γλυκά και έναν γάλλο παππού που σου μιλάει για τα γλυκά του και νομίζεις ότι του τρέχουν τα σάλια. Στη συνέχεια τη βρίσκουμε στο Hamstead Heath να λιάζεται. Μετρό από το Hammersmith station για το Ladbroke Grove, και να την πάλι σε ένα παρκο, ιδέα δεν έχω ποιο είναι. Ξαφνικά, και τελείως στο άσχετο, τη βρίσκουμε στη Mall να κατευθύνεται προς το Buckingham palace, για να δώσει τα σέβη της στη Λίζα προφανώς. Trafalgar Square στη συνέχεια, μπροστά στο National Gallery με το άγαλμα "Alison Lapper Pregnant" του Marc Quinn στον Τέταρτο Πλίνθο, πράγμα που μας επιτρέπει να υπολογίσουμε ότι το βίντεο γυρίστηκε κάπου μεταξύ 2006-2007. Καταλήγουμε με ολίγη από Τάμεση, στη βόρεια όχθη του για την ακρίβεια, από Westminster προς Embankment.
και για να συμφωνήσω με τη φιλενάδα Lilly: Sun is in the sky oh why oh why Would I wanna be anywhere else?
Sugababes- About you now
Τουρ επιπέδου Big London Bus και βάλε. Το παλικάρι ξεκινάει από το Gherkin, προχωράει δυτικά προς St Paul's Cathedral, από εκεί διασχίζει την Millennium Bridge και βρίσκεται στην Tate Modern. Στη συνέχεια(και ενώ οι Sugababes χαριεντίζονται στις κολόνες κάπου κάτω από τη Hayward Gallery) φτάνει στο South Bank complex. Το μόνο που μένει είναι να αποφασίσει αν θα κατσει στο Wagamama ή στο Giraffe που βρίσκονται εκεί (εγώ στο Giraffe θα πήγαινα!)
Fergie- London Bridge
Φριχτό τραγούδι, φριχτό βίντεο. Όταν είχε βγει θυμάμαι είχαν γεμίσει το σταθμό του London Bridge με τη μουτσούνα της Fergie. Μόνο London Bridge δεν βλέπουμε στο βίντεο, κάτι γειτονιές αγνώστων λοιπών στοιχείων, ένα Belgravia Gentlemen's Club μέσα στα δάση και στη φύση, και είναι να απορείς που το βρήκαν το δάσος στο κέντρο του Λονδίνου, και μια δόση από Tower Bridge στο τέλος, λάθος γέφυρα αλλά πιο τουριστικιά και μπουγιαδόρικια. Χάλια χάλια χάλια.
Roisin Murphy- Overpowered
Σταθερή στις περιπλανήσεις της στο Λονδίνο, η Roisin εδώ τελειώνει τη συναυλία και πάει σπίτι, αφού χτυπάει και ένα κεμπάπ από τον Τούρκο στη γωνία. Από τον αριθμό του λεωφορείου υποθέτω ότι η δράση τοποθετείται δυτικά, κάπου στο Hammersmith, αλλά δεν έχω άλλα στοιχεια.
Βλέπουμε κατα σειρά εμφάνισης: Την υπόγεια διάβαση στο London Bridge station, το σταθμό του st Pancras, με σκαλωσιές ακόμα, πριν μεταφέρουν εκεί το Eurostar, άρα πριν από ενάμιση χρόνο τουλάχιστον, London Bridge πάλι, το National Theatre στο South Bank (το κτίριο με τα πολύχρωμα φώτα, και την Waterloo Bridge, Την οποία διασχίζει ο τραγουδιστής. Κάπου διάβασα ότι φαίνεται και η Old Compton Street, αλλά όσο κι αν έψαξα δεν την εντόπισα
Nina & Kim Wilde
Οι μεσόκοπες πλέον stars των 80's ανταλλάζουν δίγλωσσους όρκους αίωνιας φιλίας κάπου πίσω από το Bank of England
Καίτη Γαρμπή- Εσένα μόνο
Και κάτι από την εγχώρια παραγωγή. Από τους θυρεούς στα κολονακια μπορώ με ασφάλεια να πώ ότι αυτό το βίντεο είναι γυρισμένο στο City. Δεν έχω άλλα στοιχεία δυστυχώς. Μπορει κανένας ντόπιος να με βοηθήσει;
Αυτά! Άμα έχετε κανένα άλλο υπόψη πείτε μου, μπορεί να ετοιμάσω και παρτ βου!
Θέλω να κάνω διάφορα posts για διάφορες εξόδους και βόλτες των τελευταίων ημερών αλλά δεν προλαβαίνω καθόλου. Γι' αυτό ένα μόνο σύντομο post από τη βόλτα που έκανα στη Spittafields Market. Πολύ μου άρεσε!!! Ωραία αγορά, ωραία μαγαζιά, ωραία graffities στους τοίχους και το κυριότερο αυτόν τον τύπο στο παρακάτω video που τράβηξα.
Ο τοίχος του Paul Frank, I guess...
Κι ένας πιο funky τοίχος... Αφού λοιπόν πήγαμε για μερικές Guiness στο Vibe Bar (ελπίζω να μην ξεχάσω να σας πω γι' αυτό κάποια άλλη στιγμή) βγήκα έξω όπου και συνάντησα τον ξάδερφο του Jimmy Hendrix, που προσωπικά με κατενθουσίασε! Enjoy:
Είχαν έρθει κάτι φίλοι το σαββατοκύριακο για να πάνε να δούν τον Trentemoller (δανός DJ) στο matter το club του O2 arena. Μπορεί να έχω πάει σε φεστιβάλ και φεστιβάλ, σε δεκάδες (μην πω εκατοντάδες) συναυλίες και σε club πολλών διαφορετικών μεγεθών στην ζωή μου, αλλά σε ένα τέτοιο είδους club που παίζει μόνο "ηλεκτρονική" μουσική (το βάζω σε quotes το ηλεκτρονική γιατί είμαι σίγουρη ότι αν δεν το έβαζα οι πολύ πιο ειδικοί σε αυτή τη μουσική μπορεί να θύμωναν) δεν είχα ξαναπάει. Έτσι παρόλο που δεν είχα ιδέα τι ήταν αυτός ο DJ, παρόλο που δεν είναι αυτό το είδος μουσικής το αγαπημένο μου, πήγα και για να είμαι με τους φίλους μου αλλά και γιατί πίστευα ότι, από την στιγμή που μόνο στο Λονδίνο και άλλες τέτοιες τεράστιες πόλεις μπορεί κανείς να πάει σε κάτι τέτοιο, έπρεπε να έχω και αυτή την εμπειρία. Αυτό το post λοιπόν θα είναι μια περιγραφή της βραδιάς από ένα άτομο χωρίς εμπειρίες σε τέτοια μαγαζιά - έτσι αν μιλήσω για τα obvious πράγματα μην με παρεξηγήσετε.
Το μέρος είναι γύρω στα 15 λεπτά περπάτημα από το North Greenwich station - ένας από τους φίλους μου είχε ξαναπάει και ήξερε που ήταν και πάλι καλά γιατί αν ήμουν μόνη μου δεν θα είχα ιδέα που να πάω. Δεν πρόσεξα και πολύ αλλά δεν είδα και πάρα πολλές ταμπέλες.
(την φωτογραφία αυτή την πήρα εγώ από κάπου για το οποίο θα μιλήσω σε ένα άλλο post - η κόκκινη βούλα είναι εκεί που ΝΟΜΙΖΩ ότι είναι το club και η μπλε διαδρομή είναι η διαδρομή που ΝΟΜΙΖΩ ότι κάνει κανείς - και τονίζω το νομίζω γιατί είναι τόσο αχανές το μέρος εκεί που χάνεις τον προσανατολισμό σου)
Η διαδρομή είναι ιδιαίτερη γιατί από κάποια στιγμή και πέρα περπατάς δίπλα στο ποτάμι. Και επειδή δεν πας και πάρα πολύ νωρίς στο club (για αγγλικά standards να αρχίσεις την βραδινή σου έξοδο στις 11 είναι αργά - όχι όπως στην Ελλάδα που πηγαίνεις στις 11 για καφέ), όταν κανεις αυτή τη μικρή διαδρομή είναι πίσα σκοτάδι έξω, αν εξαιρέσεις τα φώτακάτι μακρινών των κτηρίων. Λίγο το ότι ήμασταν ακριβώς δίπλα στο ποτάμι το οποίο μέσα στο σκοτάδι έμοιαζε για θάλασσα, λίγο τα φώτα των κτηρίων από μακριά, βρήκα αυτό το λίγο περπάτημα ονειρικό.
Για να μπούμε στο club έπρεπε να μας ψάξουνε. Και δεν μιλάμε για ψάξιμο σε στυλ αεροδρόμιο. Μιλάμε για κανονικό ψάξιμο. Όλους τους άντρες τους ψάχνανε από κάτω μέχρι πάνω με τα χέρια αφού είχαν περάσει από την "πόρτα" σαν αυτή των αεροδρομίων. Εμένα δεν μου κάναν body search αλλά μου ψάξανε την τσάντα. Μου έβγαλε όλα τα πράγματα από μέσα, κοίταξε ακόμα και μέσα στο πορτοφόλι. Μου πέταξε και τις τσίχλες (μμμ τώρα που το σκέφτομαι δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί). Δεν μου πολυάρεσε το γεγονός ότι το ψάξιμο ήταν τόσο εξονυχιστικό. Βλέποντας όλα τα πράγματα της τσάντας μου, τα πράγματά ΜΟΥ, πάνω στο τραπέζι να τα κοιτάει μια άγνωστη, αισθάνθηκα μεγάλο invasion of privacy (μήπως γίνομαι πολύ αγγλίδα ή είναι φυσιολογικό;).
Αφού πληρώνουμε (15 λίρες το μαλλί) βάζουμε τα πράγματα στην γκαρνταρόμπα και μπαίνουμε μέσα σε ένα club μα τι club παρόμοιο δεν έχω ξαναδεί. Εντελώς futuristic. Τα χρώματα ήταν όλα γκρι, μαύρα, άσπρα και μπλε. Δεν είμαι πολύ καλή στις περιγραφές γι'αυτό δεν θα επιχειρήσω να σας περιγράψω ακριβώς πως ήταν. Θα πω μόνο ότι είχε 3 ορόφους.
Στον κάτω όροφο είναι το Room 1 που είναι και το μεγαλύτερο. Μια φωτογραφία από ψηλά είναι αυτή:
(εκτός από να σας δείξω με τι μοιάζει το Room 1 υπάρχει και ένας άλλος λόγος που βάζω αυτή τη φωτογραφία - είμαι και εγώ μέσα. Αντί βρείτε τον Wally, βρείτε την greekgirlinlondon χαχαχα - δεν είναι και τόσο αστείο).
Στο ισόγειο είναι και το μεγαλύτερο bar και το smoking area το οποίο είναι σαν ένα μαντρί έξω από το club: περνώντας την πόρτα με την ταμπέλα "smoking area" βγαίνεις έξω από το club σε έναν περιφραγμένο χώρο. Συν: η θέα είναι απίστευτη, αναπνέεις καθαρό αέρα. Πλυν: δεν επιτρέπεται να πάρεις μαζί το ποτό σου, κάνει ψωφόκρυο ιδιαίτερα επειδή είσαι δίπλα στο ποτάμι.
Το ένα κομμάτι του δεύτερου ορόφου είναι το μπαλκόνι το οποίο σου επιτρέπει να κοιτάς κάτω αυτούς που χορεύουν (από εκεί πήρε κάποιος την από πάνω φωτογραφία). Εκεί περάσαμε το μεγαλύτερο κομμάτι της βραδιάς γιατί κάτω γινόταν τέτοιος πανζουρλισμός που όχι μόνο δεν μπορούσες να χορέψεις αλλά σου σπάγαν και τα νεύρα μετά από 3 λεπτά με όλον αυτόν τον κόσμο να σπρώχνει για να περάσει. Και για να μην μου πείτε ότι φταίει το ότι μεγάλωσα - είμαι πια 26 χρονών τρομάρα μου - θα σας πω ότι μερικά από τα άτομα που ήμουν μαζί ήταν 19 και αυτά τα πήραν με το σπρώξιμο. Άρα δεν είναι θέμα ηλικίας...
Το αστείο είναι ότι όταν ήμασταν κάτω (τότε ήταν που μας πήραν την απο πάνω φωτογραφία) κάτι μου θύμιζε όλο αυτό το σπρώξιμο αλλά δεν θυμόμουν εκείνη την στιγμή. Μετά όμως θυμήθηκα! Μου θύμιζε Αθήνα! Τόσα χρόνια εδώ πάνω (στην Αγγλία) είχα ξεχάσει τι είναι να είσαι στριμωγμένος σαν στρείδι σε ένα bar/club στην Αθήνα. Εκεί όλα τα μέρη είναι τόσο μικρά που πάντα γίνεται κάτι τέτοιο. Εκεί το θεωρείς δεδομένο ότι θα πέσεις πάνω σε κάποιον καθώς χορεύεις. Και είναι ΟΚ. Μπορεί να σε ενοχλεί λίγο καμιά φορά - εξαρτάται και ποιος είναι αυτός που πέφτει πάνω σου ;-) - αλλά είναι ΟΚ γιατί έτσι είναι παντού. Εδώ έχεις συνηθίσει να έχεις τον χώρο σου έτσι όταν κάποιος τον κάνει invade τα παίρνεις. Ίσως έχω γίνει πολύ αγγλίδα τώρα που το σκέφτομαι.
Συνεχίζω όμως. Το υπόλοιπο κομμάτι του ορόφου αυτού είναι το Room 2 το οποίο θα μπορούσε μόνο του να είναι ένα club - αν και πιο μικρό είχε ένα μεγάλο dance floor. Για ελληνικά δεδομένα αυτό θα θεωρείτο μεγάλο club ίσως. Και πριν τελειώσω με αυτόν τον όροφο πρέπει να πω κάτι για τις τουαλέτες και κάτι για το νερό.
Οι τουαλέτες είναι μικτές - ήταν ένας ενιαίος χώρος σαν ανάποδο Τ. Έχω την εντύπωση ότι αριστερά ήταν για τις κοπέλες και δεξιά για τους άντρες - το τι είχε ευθεία δεν έχω ιδέα. Βασικά είδα τα cubicles στα αριστερά μου και πήγα κατευθείαν εκεί. Από την άλλη γινόταν χαμός και δεν κοίταξα ούτε την μία φορά ούτε την άλλη. Να πω την αλήθεια αισθάνθηκα λίγο άβολα να κοιτάξω. Επίσης αν και δεν είμαι από αυτές τις κοπέλες που κάθονται με τις ώρες στον καθρέφτη να βάζουν μακιγιάζ, επειδή ήμουν έξω από τις 3 το μεσημέρι ήθελα να δω με τι μοιάζουν τα μούτρα μου μετά από τόσες ώρες, το οποίο ήταν δύσκολο στις συγκεκριμένες τουαλέτες αφού υπήρχε μόνο ένας μικρός σχετικά καθρέφτης. Πρέπει να πω όμως ότι όσες φορές και να πήγα στην τουαλέτα, οι τουαλέτες παρά τον χαμό ήταν καθαρότατες.
Και όσον αφορά το νερό, αν ζητούσες νερό της βρύσης σου δίναν sparkling water που εγώ το μισώ και οι άλλοι παραπονέθηκαν ότι δεν τους ξεδίψασε. Και αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε αν είναι conspriracy για να μας βάλουν να αγοράσουμε είτε νερό σε μπουκάλι είτε αλκοόλ αντι να πίνουμε νερό. Κάπως πρέπει να βγάλουν και αυτοί τα λεφτά τους I guess. Είδαμε (ή μάλλον άκουσα) τι έγινε με το Hacienda του Manchester....
Για τον πάνω πάνω όροφο δεν ξέρω να σας πω γιατί εκεί είναι το VIP κομμάτι - ένας φίλος που είχε πάει μια φορά εκεί μου είπε ότι έχει δικό του dancefloor και bar και ότι είναι πολύ πιο άνετα. Αλλά όταν κοιτούσες πάνω ο χώρος μου φαινόταν εμένα σαν κελί και ήταν πολύ ψηλά για να βλέπεις καθαρά κάτω. Δεν ξέρω - καλύτερα εκεί που ήμασταν εμείς νομίζω.
Τώρα θα μιλήσω για την μουσική. Δύο DJ θυμάμαι και τους θυμάμαι γιατί μου άρεσαν. Τον
και φυσικά το όνομα της βραδιάς τον Trentemoller:
Να σας πω την αλήθεια φοβόμουν πριν πάω στο club γιατί επειδή δεν ακούω τέτοια μουσική (ακούω indie/rock/electro-pop) δεν ήξερα πως θα άντεχα αν δεν μου άρεσε. Επίσης ήξερα ότι οι περισσότεροι που πηγαίνουν να ακούσουν αυτή τη μουσική παίρνουν χάπια και εγώ δεν θα έπαιρνα και δεν ήξερα κατα πόσο θα ήμουν αρκετά μεθυσμένη για να μπορέσω να κάνω follow αυτή τη μουσική. Και λέω αρκετά μεθυσμένη γιατί αισθάνομαι λιγάκι άβολα να χορεύω αυτή τη μουσική έτσι όπως την χορεύουν. Αισθάνομαι fake για κάποιο λόγο. Σαν να προσποιούμαι ότι είμαι κάτι που δεν είμαι.
Αλλά ήμουν τυχερή για δύο λόγους. Ο βασικός λόγος ήταν ότι μου άρεσε η μουσική. Ήταν γρήγορη, με ωραίο beat και πολλά από τα τραγούδια ήταν "remix" τραγουδιών που ήξερα μερικά από τα οποία μου αρέσουν πολύ. Έτσι πραγματικά μου άρεσε η μουσική. Έκανε και το πάτωμα τόσο vibrate που ήθελες δεν ήθελες έπρεπε να κουνιέσαι γιατί να μην είσαι σε δόνηση. Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι μέθυσα λιγάκι - όχι πολύ - καμία σχέση. Μέθυσα με τον καλύτερο τρόπο που θα μπορούσα να μεθύσω. Λίγο, για να χαλαρώσω αρκετά να μην αισθάνομαι άβολα να χορεύω με έναν τρόπο που δεν έχω συνηθίσει, άλλα όχι πολύ, για να μπορώ να ακούω την μουσική και να ξέρω τι μου γίνεται. Ήμουν πάρα πολύ τυχερή! Αποτέλεσμα; Τέτοιο χορό έχω καιρό να ρίξω. Από τα μεσάνυχτα μέχρι τις 6 που έφυγα χόρευα όλη την ώρα. Ειλικρινά τέτοιο χορό έχω καιρόόόόό να ρίξω. Και όχι μόνο χόρευα αλλά μου άρεσε τόσο πολύ που χόρευα. Ευχαριστήθηκα χορό. Ήταν και καλή άσκηση! χαχαχαχα
Πριν κλείσω θα ήθελα να μιλήσω και για τον κόσμο που ήταν εκεί γιατί μου έκανε πολύ εντύπωση. Εγώ το περίμενα να είναι σαν ένα skins πάρτυ με λίγο πιο μεγάλα άτομα (18-23 χρονών) - ντυμένοι όλοι με new rave ρούχα, με electric χρώματα που λαμπιρίζουν στα φώτα.κάτι τέτοιο δηλαδή:
Αλλά δεν βρήκα αυτό. Ο περισσότερος κόσμος θα μπορούσε να μπει σε τρεις ισομέγεθεςκατηγορίες. 1) κυρίες 30-35 με το τακουνι manolo και το φουστάνι D&G και κύριοι με κουστούμι armani χωρίς γραβάτα βέβαια, 2) essex crowd τους οποίους επειδή δεν ξέρω πω να τους μεταφράσω βάζω φωτογραφίες:
είτε 3) άτομα 20-30 ντυμένα σχεδόν με αθλητικό τρόπο με μουντά χρώματα τα οποία δεν θα περίμενες να τα βρεις εκεί. Εγώ φαντάζομαι ήμουν στην τελευταία κατηγορία. Ενώ οι κατηγορίες δύο και τρία δεν με εξέπληξαν τόσο, η πρώτη κατηγορία με εξέπληξε. Για να το πω χοντρά "Τι κάνεις κυρία μου με τα τρία στρώματα μακιγιάζ, το μίνι φορεματάκι gucci και το τακουνάκι με το λεπτό λουράκι σε αυτό το club, που το πάτωμα κολάει από τα ποτά, ο κόσμος χτυπιέται στον χορό και μόνο με αθλητικά την βγάζεις ζωντανός?".
Επίσης δεν μπορώ παρά να κάνω ένα σχόλιο για το πόσα άτομα φορούσαν γυαλιά ηλίου μέσα στο μέρος. Ξέρω γιατί τα φοράγανε - γιατί είχαν πάρει χάπια και είναι πιο εύκολο για τις μεγαλωμένες κόρες των ματιών τους με τα γυαλιά ηλίου. Έχουν πρακτική δικαιολογία. Αλλά αναρωτιέμαι, δεν τους ενδιαφέρει καθόλου μα καθόλου το γεγονός ότι όλοι εκεί μέσα ξέρουν ότι έχουν πάρει χάπια; Και αν το κάνουν για να πουλήσουν μούρη πόσο ανώριμοι μπορεί να είναι; Πάντως τόσους πολλούς με γυαλιά ηλίου σε club δεν έχω ξαναδεί στην ζωή μου.
Κατά τις 6 λοιπόν έφυγα. Περπάτησα πάλι μέχρι τον σταθμό και άλλη μια φορά μου άρεσε πολύ αυτή η διαδρομή. Είναι το κάτι άλλο να βγαίνεις από το club και να βλέπεις το ποτάμι. Αν ήταν θάλασσα θα ήταν ακόμα καλύτερα αλλά απο το τίποτα καλή και η παναγιώταινα που λένε.
Αν και δεν περίμενα πάρα πολύ για το λεωφορείο - ούτε για το πρώτο ούτε για το δεύτερο - και αν και μένω σχετικά στο κεντρικό Λονδίνο (στα σύνορα με zone 1), μου πήρε 2 ώρες να γυρίσω πίσω. Λόγω απόστασης. Είναι στου διάολου την μάνα αυτό το μέρος. Είχα ξεμυθίσει και ξυπνήσει μέχρι εκείνη την στιγμή, έτσι ήταν ΟΚ. Δεν έχω ιδέα τι κάνανε όλοι αυτοί που τους σέρνανε έξω από το club όταν εγώ έφευγα. Ειλικρινά να είσαι τύφλα σε εκείνο το μέρος είναι ότι χειρότερο. Είτε για σένα είτε για το πορτοφόλι σου γιατί για να πάρεις minicab από εκεί θα ήθελες μια περιουσία.
Είχα καιρό να πάρω nightbus. Τον τελευταιο καιρό επειδή βγαίνουμε με τους συγκατοικους παίρνουμε όλοι μαζί ταξί να γυρίσουμε γιατί βγαίνει φτηνό. Έτσι είχα ξεχάσει το πως είναι τα nightbuses. H ερώτησή μου είναι εξής: αφού όλα αυτά τα άτομα που ήταν στο λεωφορείο ήταν άτομα που είχαν περάσει την νύχτα στο club που ήμουν, άρα είχαν πιει, είχαν γελάσει, είχαν χορέψει, είχαν μιλήσει, είχαν περάσει όλη την νύχτα διασκεδάζοντας ρε παιδί μου. Δεν θα έπρεπε να είναι σε good mood; Ή τουλάχιστον σε sleepy mood; Γιατί τότε με το που μπήκαμε στο λεωφορείο αρχίσαν να τσακώνονται, να απειλούν ο ένας τον άλλο ότι θα πλακωθούνε και να ουρλιάζουν; Λυπήθηκα τον καημένο τον οδηγό ειλικρινά. Ο άνθρωπος δουλεύει όλη νύχτα - όσο αυτοί διασκεδάζανε - και αντί αυτός να τα έχει πάρει που δουλεύει όλη νύχτα, τα έχουν πάρει αυτοί που διασκεδάζανε όλη νύχτα. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω που βρίσκουν όλον αυτό το θυμό.
Ένα καλό είχε αυτή η μεγάλη διαδρομή. Μετά από 5μιση χρόνια στο Λονδίνο είδα το Λονδίνο να ξυπνάει. Από το σπίτι μου και στην γειτονιά μου το έχω δει. Αλλά ποτέ δεν έχω δει το κεντρικό Λονδίνο. Έτυχε και περάσαμε από το Waterloo bridge την ώρα που ξημέρωνε. Ο Τάμεσης, ο Άγιος Παύλος, το South Bank, όλη αυτή τη περιοχή γύρω από τον τάμεση ανάμεσα στο westminster και στο London Bridge που εγώ θεωρώ Λονδίνο, ήταν όλα μια ροζ οπτασία. Ναι.... Μετά από 5μιση χρόνια στο Λονδίνο είδα το Λονδίνο να ξυπνάει. Και μόνο γι'αυτό άξιζε το ότι μου πήρε 2 ώρες να γυρίσω σπίτι.
Summary: Πηγαίνετε!!! Είναι εμπειρία αυτό το μέρος! Και αν φοβάστε ότι δεν είναι του στυλ σας, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ακόμα και εγώ, ένα άτομο το οποίο δεν είναι πολύ μέσα σε αυτή τη μουσική, και που αισθάνεται άβολα λίγο να χορεύει σαν "Eminem", και που όχι μόνο δεν πήρα χάπια αλλά ήπια μόνο 2 μπουκάλια μπύρα και ένα σφινάκι (ενδεικτικά £4 το μπουκάλι Stella και £4 το σφινάκι sambucca), πέρασα απίστευτα! :-) Είναι μια εμπειρία που πρέπει κάποιος να την πάρει από το Λονδίνο.
.jpg)
