«Σύλβια»

Μια μυσταγωγική βραδιά ζήσαμε πρόσφατα στο Royal Opera House του Λονδίνου, όπου παρακολουθήσαμε το Βασιλικό Μπαλέτο να παρουσιάζει το μπαλέτο «Σύλβια» σε τρεις πράξεις.

Τη μουσική έχει συνθέσει ο Leo Delibes, ενώ τη χορογραφία επιμελήθηκε ο Frederick Ashton. Την ορχήστρα διηύθυνε ο Boris Gruzin. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους κράτησαν επάξια οι παρακάτω εξαίρετοι χορευτές: Lauren Cuthbertson (Σύλβια), Sergei Polunin (Αμύντας), Thomas Whitehead (Ωρίων), Johannes Stepanek (Έρως), Itziar Mendizabal (Άρτεμις).

Τα σκηνικά και τα κοστούμια ήταν εξαίρετα, πολύχρωμα και ιδιαίτερα χαρούμενα. Το πολυπληθέστατο και πολυπολιτισμικό κοινό ήταν πολύ ενθουσιώδες, παρακολουθούσε προσεκτικά και χειροκροτούσε συνεχώς τη μουσική και το μπαλέτο.

Aξίζει να τονίσουμε με έμφαση ότι είναι ιδιαίτερα κολακευτικό για εμάς τους Έλληνες να βλέπουμε να χρησιμοποιούνται από την διεθνή μουσική και χορευτική σκηνή στοιχεία της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας αλλά και Ιστορίας.

H πλοκή του μπαλέτου εξετάζει τη Σύλβια, μια από τις νύμφες της Αρτέμιδος, η οποία ερωτεύεται παράνομα τον ποιμένα Αμύντα, ενώ είχε υποσχεθεί εγκράτεια και παρθενία στην Άρτεμη. Ο κυνηγός Ωρίων κυριευμένος από ερωτικό πάθος για την Σύλβια την απαγάγει και την φυλακίζει σε σπήλαιο.

Ο θεός Έρως βοηθά τη Σύλβια να δραπετεύσει και την οδηγεί στον αγαπημένο της Αμύντα. Ο Ωρίων έρχεται να διεκδικήσει τη Σύλβια, αλλά η Άρτεμις τον σκοτώνει. Τελικά η Άρτεμις δίνει την άδειά της για την ένωση των δύο ερωτευμένων.

PRISCILLA QUEEN OF THE DESERT

Πολύ ασχοληθήκαμε με τις εκλογές και μου έπεσε βαρύ το «φαγητό». Ευτυχώς είχαμε καλό κρασί (Μπουτάρης) που δεν φέρνει πονοκέφαλο το επόμενο πρωί. Ας επιστρέψουμε όμως στην καθημερινότητα μας και ας μιλήσουμε για κάτι πιο κουλτουριάρικο. Παρακολούθησα ακόμα ένα musical στο West End του Λονδίνου.

Το Priscilla Queen of the Desert - the Musical είναι βασισμένο στην Αυστραλιανή ταινία του 1994 The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert που περιγράφει το ταξίδι τριών τρανσεξουαλς (drag queens) από το Σίδνευ στην πόλη Αλις. Το λεωφορείο που χρησιμοποιούσανε ονομαζότανε "Priscilla". Το δε "queen" προέρχεται από την Αγγλική αργκό καθώς έτσι ονομάζονται οι ομοφυλόφιλοι. Το musical έκανε πρεμιέρα στο Σιδνευ το 2006 και το 2009 μετακόμισε στο West End του Λονδίνου με τους κεντρικούς ρόλους να παίζονται από τους Jason Donovan ('Tick'), Tony Sheldon (Bernadette) και Oliver Thornton (Felicia).

Η υπόθεση έχει ως εξης. Ο Anthony "Tick" Belrose που εργάζεται ως drag queen και χρησιμοποιεί το ψευδόνυμο Mitzi Del Bra δέχεται μία προσφορά για εργασία σε ένα ξενοδοχείο στο Alice Springs, μία απομονωμένη πόλη στην κεντρική Αυστραλία. Την αποδέχεται και ξεκινούν για το ταξίδι με τις φίλες του και συνεργάτιδες την Bernadette και την Felicia (που ονομάζεται Adam) με ένα λεωφορείο που έχει την επιγραφή "Priscilla, Queen of the Desert". Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού συναντούν ανθρώπους με πολύ διαφορετικό χαρακτήρα, ανθρώπους που τους αποδέχονται και αγκαλιάζουν τις παραστάσεις τους, αλλά και περιπτώσεις που δέχονται ρατσιστικές επιθέσεις και βανδαλισμούς. Στην ιστορία μπλέκεται και ένας μηχανικός αυτοκινήτων που ακολουθεί την παρέα μέχρι το τέλος του ταξιδιού μετά από ένα ατύχημα που είχαν με το λεωφορειάκι τους. Το τέλος της ιστορίας βρίσκει τον Tick να ανακαλύπτει ότι έχει ένα γιο από τον γάμο που έκανε χρόνια πριν και τον straight μηχανικό αυτοκινητων να αποφασίζει να μείνει με την Bernadette.

Το musical δίνει αρχικά την εντύπωση ότι θα είναι μία ακόμα απλά ιστορία με θέμα τους ομοφυλόφιλους, τις drag queens κτλ, αλλά επίσης είναι εμφανής η προσπάθεια να επικεντρωθεί η ιστορία στην ζωή ενός ανθρώπου μέσης ηλικίας που δεν είναι ευτυχισμένος με τη ζωή του και δεν διστάζει να κάνει αλλαγές.

Οι κριτικές που έλαβε το musical ήταν εξαιρετικές. Δεν μπορώ να πω, είχε εντυπωσιακά σκηνικά και κουστούμια και οι φωνές των ηθοποιών ήταν σχετικά καλές, αλλά δεν ενθουσιάστηκα. Εχω δει πολύ καλύτερα και δεν θα το πρότεινα σε κάποιον που έρχεται στο Λονδίνο για μερικές μέρες και θέλει να δει μόνο μία παράσταση. Για όσους μένουν στο Λονδίνο και τους αρέσουν τα musicals θα έλεγα επίσης να μην το βάλουν πρώτο στη λίστα αυτών που θέλουν να παρακολουθήσουν. Δεν θέλω να αδικήσω τους ηθοποιούς, αλλά μου φάνηκε υποδεέστερο από άλλα musicals που έχω παρακολουθήσει. Ισως τα ήταν τα πάρα πολλά πουπουλα που στόλιζαν τα κουστούμια, ίσως η χορογραφία που σε κάποια κομμάτια της μου θύμιζε τις χορεύτριες στα κόμιξ του Lucky Luke, ίσως η μουσική disco ή πιθανότατα όλα αυτά μαζί. Το ζήτημα είναι ότι θεώρησα ότι θα μπορούσα να είχα κάνει καλύτερη επιλογή.

Περισσότερα για το musical καθώς και κριτικές οι οποίες το συνόδευσαν μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

39 STEPS

Το έργο The 39 Steps είναι ένα μυθιστόρημα του Σκωτσέζου συγγραφέα John Buchan. Λέγεται ότι το έργο πήρε το όνομα του από τον αριθμό των σκαλοπατιών της κλινικής στην οποία νοσηλευότανε ο Buchan όταν έγραφε το βιβλίο.

Εγινε γνωστό από την ταινία του Alfred Hitchcock το 1935, αλλά και από αυτές που ακολούθησαν το 1959 και το 1978. Προσωπικά έχω δει την ταινία του Hitchcock και αυτή του 1978 που σκηνοθέτησε ο Don Sharp και πρωταγωνιστούσε ο Robert Powell. Πρόσφατα πήγα να δω και το θεατρικό έργο που παίζεται εδώ και τέσσερα χρόνια στο θέατρο Criterion το οποίο είναι πάνω στο Piccadilly Circus, ένα από τα πιο γνωστά σημεία του Λονδίνου.

Το έργο έχει και ελληνικό ενδιαφέρον. Διαδραματίζεται το1914 και ξεκινάει με την συνάντηση δύο κατασκόπων, του Richard Hannay και του Franklin P. Scudder ο οποίος αποκαλύπτει ότι υπάρχει ένα σχέδιο των γερμανών να δολοφονήσουν τον Ελληνα Πρωθυπουργο. Οταν ο Hannay βρίσκει τον Scudder δολοφονημένο στο σπίτι του βρίσκεται σε αδιεξοδο. Αν πάει στην αστυνομία πιστεύει ότι θα συλληφθεί για φόνο και αποφασίζει να ακολουθήσει την έρευνα του Hannay ώντας σίγουρος ότι θα οδηγηθεί στους δολοφόνους του. Καταφέρνει να ξεφύγει από τους Γερμανούς που παρακολουθούν το σπίτι του φορώντας τη στολή του γαλατά και η καταδίωξη αρχίζει. Μετά από αρκετές περιπτώσεις που ο ήρωας την γλιτώνει την τελευταία στιγμή, βρίσκει βοήθεια στον Sir Harry που είναι πολιτικός και που πιστεύει την ιστορία του και αποφασίζει να τον βοηθήσει γνωρίζοντας του τον Sir Walter του Foreign Office. Η καταδίωξη συνεχίζεται, αλλά ο Hannay στέκεται και πάλι πιο ικανός από τους διώκτες του (οπως αναμενότανε άλλωστε). Κάπου εκεί ο Ελληνας Πρωθυπουργός Καρολίδης δολοφονείται. Πολυτιμες πληροφορίες που αφορούν θέσεις Βρετανικών στρατευμάτων κλέβονται από το σπίτι του Sir Walter και η έρευνα που διεξάγει ο Sir Walter και ο Hannay τους οδηγεί στο συμπέρασμα πως η φράση "the thirty-nine steps" αναφ’ερεται στο σημείο της Αγγλίας από το οποίο θα προσπαθήσουν να διαφύγουν οι Γερμανοί κατάσκοποι. Πράγματι υπάρχει μία περιοχή στο Kent που η το μονοπάτιο που οδηγεί στην θάλασσα έχει 39 σκαλοπάτια. Οι Γερμανοί αλλά και κάποιοι Αγγλοι βοηθοί τους συλλαμβάνονται στην προκυμαία. Ετσι η Μεγάλη Βρετανία μπάινει στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο έχοντας διατηρήσει τα πολεμικά της μυστικά.

Πάμε στην κριτική. Οι ηθοποιοί έκαναν ότι μπορούσαν, αλλά το έργο δεν είναι καλό. Δεν είναι ευκολο να ανέβει σε θεατρικό. Για παράδειγμα όταν ο Hannay καταδιωκότανε από τους διώκτες του και πήγαινε στη Σκωτία, έπεσε σκηνή ένα λευκό τεντώπανο και σαν σε θέατρο σκιών περνούσαν πίσω τρένα, βουνά κτλ. Επίσης υπήρχαν πολύ γρηγορες αλλαγές στα ρούχα, αλλά και σκηνικά πολύ λιτά και χωρίς φαντασία που το μόνο που προκαλούσαν ήταν γέλιο. Για παράδειγμα οι κατάσκοποι που παρακολουθούσαν το σπίτι του Sir Walter εμφανίστηκαν στη σκηνή κρατώντας τον στύλο με την λάμπα. Σε αυτό βοηθάει ότι όλους τους ρόλους πλην του Hannay και της γυναίκας. Τον παίζουν οι ίδιοι δύο ηθοποιοί. Είναι αστείο να τους βλέπεις την μία ως κατασκοπους και την άλλη ως γαλατάδες. Νομίζω όμως ότι δεν θα το συνιστούσα σε κάποιον που έρχεται ως τουρίστας στο Λονδίνο και θέλει να δει μια ή δύο θεατρικές παραστάσεις. Για να μην αδικώ το έργο, πρέπει να πω ότι έχει πετυχημένες ατάκες, αλλά ως εκεί.

Οι κριτικοί όπως άλλωστε αναμενότανε δεν συμφωνούν μαζί μου. Εχω βάλει links με κριτικές από το 2006 μέχρι και τον Μαιο του 2010 που όλες μιλάνε για μία καταπληκτική παράσταση. Περισσότερα μπορείτε να βρείτε εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

H ανάρτηση έχει ανέβει και εδώ.

Ένας ασυνήθιστα θεατρικός μήνας! (+τι προκειται να δω)

Ομολογώ ότι τον περασμένο μήνα το παράκανα ελαφρώς. Εϊδα τέσσερις παραστάσεις ήδη, έχω κλείσει άλλη μια και έχω βάλει στο μάτι κανα-δυό ακόμα. Τι να κάνεις, πολύ ενδιαφέρων ο φετινός θεατρικός χειμώνας (σε αντίθεση με τον χλυαρό περσινό). Άσε που είχα καιρό να πάω και έπρεπε να βγάλω τα σπασμένα :) . Για να δούμε λοιπόν:

Ξεκινάω με τις παραγωγές του λατρεμένου Εθνικού, που ποτέ δε με έχει απογοητεύσει- το οποίο επίσης παρέχει και τα εισιτήρια των £10 για τις εξαιρετικές παραγωγές του. Είναι να μη γίνεις τακτικός θαμώνας;

Το πρώτο έργο που είδα, και αυτό καθαρά από περιέργεια, ήταν το Nation. Η ιστορία του Mau, του γιου του αρχηγού ενός μικρού εξωτικού νησιού, και τις Daphne, μιας αγγλιδούλας που διέσχιζε τον Ατλαντικό για να συναντήσει τον πατέρα της. Τα δύο παιδιά συναντώνται εξαιτίας ενός φοβερού γεγονότος; ενός τεράστιου κύματος, που πνίγει τους συμπατριώτες του Mau και τους συνταξιδιώτες της Daphne. Τα δυο παιδιά επιβιώνουν σε ένα έρημο νησί, και παρόλο που αρχικά δεν μπορούν να συνεννοηθούν, καταφέρνουν να χτίσουν ένα καινούργιο έθνος, μαζί με αλλα θύματα του κύματος που καταφτάνουν στο νησί. Ένα πολύ όμορφο παραμύθι που προφανώς απευθύνεται σε οικογένειες, με πολύ καλή σκηνοθεσία και ερμηνείες, και εκπληκτική σκηνογραφία και φωτισμό. Συστήνω ανεπιφύλακτα αν ανεβεί ξανα!

Every good boy deserves a favour: Ένα ιδιόμορφο και σκληρό έργο σχετικά με την καταπίεση των αυταρχικών καθεστώτων. Ένας κατήγορος του σταλινικού καθεστώτος εγκλείεται σε ψυχιατρική κλινική ως "έχοντας ψευδαισθήσεις επικίνδυνες για το κοινωνικό σύνολο". Συγκρατούμενός του ένας σχιζοφρενής, που εχει την εμμονή ότι μια ορχήστρα τον περιβάλλει. Και η ορχήστρα είανι εκεί, πάνω στη σκηνή, σχολιάζει μουσικά τις σκέψεις των πρωταγωνιστών. Και συμμετέχει. Συγκλονιστική η σκηνή που τα μέλη της ορχήστρας υποβάλλονται σε βασανιστήρια από τους καθεστωτικούς. Ένα έργο-σπουδή στην (εσωτερική) ελευθερία και στις θυσίες που αυτή απαιτεί.

The power of Yes: Μόλις εχτές είδα το εξαιρετικό αυτό έργο του David Hare. Ο συγγαφέας συνδιαλέγεται με το κοινό και προσπαθεί να καταλάβει τι ακριβώς μας οδήγησε σε αυτή την οικονομική κρίση-και ποιο είναι το πραγματικό μέγεθός της. Στην προσπάθειά του να γράψει ενα θεατρικό για την κρίση, συμβουλεύεται μεγάλες προσωπικότητες της διεθνούς οικονομικής σκέψης που παρελαύνουν στη σκηνή και μας αναλύουν το ιστορικό αυτής της κατάστασης. Από τα μέσα της δεκαετίας του '90, με την απότομη ανάπτυξη των χρηματαγορών (και κυρίως του Λονδίνου), μέχρι τα μέσα των '00, με την ανεξέλεγκτη απληστία που οδήγησε τον τομέα σε απερισκεψίες, και μέχρι τα τελευταια 2-3 χρόνια, με την κατάρρευση τνω τραπεζών και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Εξαιρετικά επίκαιρο, ειδωμένο από την πλευρά ενός ανθρωπου που δεν καταλαβαίνει καλα το σύστημα (όπως και πολλοί από εμάς), είναι σίγουρο ότι θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον σας. (NdN μην τολμήσεις να το χάσεις!!!!)

Waiting for Godot: Ήθελα να το δω πέρσυ, αλλά δυστυχώς δεν ήμουν όσο οργανωμένος θα έπρεπε, και όταν αποφάσισα να ψάξω για εισητήρια δεν είχε μείνει ούτε σκαμπό. Ευτυχώς το ανέβασαν ξανα φέτος πάντα με τον λατρεμένο Ian McKellen αλλά με τον Rogert Rees να αντικαθιστά τον Patrick Stewart. Δύσκολο έργο, και το ήξερα πριν πάω γιατί είχα ξεκινήσει να το διαβάζω. Η πρώτη πράξη μοιάζει ασύνδετη χωρίς νοήμα, σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιος ακριβώς είναι ο σκοπός αυτού του έργου. Δύο γεροντάκια τσακώνονται, φιλοσοφούν και περιμένουν έναν κάποιο Godot. Και μετά;

Με τη δεύτερη πράξη το έργο αποκτά νόημα, τουλάχιστον για εμένα. Δεν θα επεκταθώ γιατί μπορεί κάποιοι να θέλετε να το δείτε. Αν πάντως ο σκοπός του θεάτρου είναι να σε κάνει να σκεφτείς, να προβληματιστείς για το νόημα της ζωής και την αξία των πραγμάτων, τότε έχουν δίκιο όσοι λένε ότι ο Μπέκετ είναι σπουδαίος δραματουργός. Από την άλλη, μπορεί να το ερμήνευσα εγώ λάθος-μάλλον, όπως ήθελα εγώ να το ερμηνεύσω. Μα αυτή δεν είναι η μαγεία της τέχνης...;

Εξαιρετικός ο Ian McKellen στο ρόλο του γκρινιάρη Estragon. Δείτε αποσπάσματα εδώ

Προσεχώς:

Κείμενο του Alan Bennett (The History Boys) με πρωταγωνιστή τον Richard Griffiths? Μόνο καλό μπορεί να είναι! Ραντεβού τον Απρίλη!

Πρέπει να κλείσω τη δόση μου από Tenesse Williams φέτος, και το αυτό το ανέβασμα της Λυσσασμένης Γάτας θεωρείται πολλά υποσχόμενο. Έχει πάει κανείς; Να κλείσω;

Τον Simon Russell Beale τον είδα πέρσυ στο Βυσσινόκηπο και ήταν πολύ καλός. Επίσης δε συγχώρησα στον εαυτό μου ότι έχασα τη Mother Courage της Fiona Shaw πέρσυ, όπότε να μια καλή ευκαιρία να εξιλεωθώ! Ένα πολύ "Αγγλικό" έργο, που φαίνετια θα παρασυρθώ!

Για όλες τις παραγωγές του Natinal Theatre δείτε εδώ

SISTER ACT

Το Sister Act είναι ένα musical που βασίζεται στην ταινία που έκανε πρεμιέρα το 1992 και που ακολουθεί την πλοκή της. Προσωπικά είχα δει την ταινία και έτσι η κατανόηση του musical ήταν πολύ εύκολη.

Η πλοκή διαδρματίζεται το 1978 στη Philadelphia. Η Deloris Van Cartier είναι ταργουδίστρια σε ένα μικρό νυχτερινό μαγαζί και ταυτόχρονα έχει σχέση με έναν τύπο του υποκόσμου, τον Curtis Shank. Οταν πλέον καταλαβαίνει ότι τα όνειρα της δεν μπορούν να εκπληρωθούν σε αυτή την πόλην ψηλά, αποφασίζει να χωρίσει και να φύγει. Τη στιγμή όμως που πάει να του το ανακοινώσει, γίνεται μάρτυρας μίας δολοφονίας από τον Curtis και την συμμορία του. Οπως είναι φυσικό η Deloris το σκάει φοβισμένη, ενώ ο Curtis ζητάει από τα πρωτοπαλίκαρα του να την φέρουν πίσω ώστε να αποφύγει την τυχόν κατάδοση του στην αστυνομία. Η Deloris ζητά προστασία σε ένα αστυνομικό τμήμα, όπου συναντά τον Eddie, φίλο της από το σχολείο. Ο Eddie τη συμβουλεύει να μπει στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων και την στέλνει σε ένα μέρος που ο Curtis δεν πρόκειται να υποψιαστεί ποτέ. Το μοναστήρι “The Holy Order of the Little Sisters of Our Mother of Perpetual Faith”. Μολονότι η Deloris έχει τις αμφιβολίες της για το περιβάλλον του μοναστηριού, τελικά πείθεται μπροστά στον κίνδυνο που αντιμετωπίζει. Στο μοναστήρι συμβαίνουν διάφορα ευτράπελα...

Μετά από πολλές αψιμαχίες η Deloris υπόσχεται να παίξει τον ρόλο της καλόγριας και να σέβεται τις υποχρεώσεις της και ταυτόχρονα πηγαίνει στη χορωδία του μοναστηριού την οποία αποφασίζει να εκπαιδεύσει. Από την πρώτη κιόλας Κυριακή η χορωδία αλλάζει όψη και γίνεται πόλος έλξης για πιστούς οι οποίοι μαζί τους φέρνουν και τις ανάλογες δωρεές. Η Ηγουμένη έχει τις ενστάσεις της που ξεπερνιούνται καθώς τα χρήματα που μαζεύονται πληρώνουν για την αναστήλωση του μοναστηριού και η φήμη της χορωδιας εξαπλώνεται τραβώντας την προσοχή των Μέσων Μαζική Ενημέρωσης αλλά και του ίδιου του Πάπα ο οποίος ζητά να την παρακολουθήσει να τραγουδάει. Οπως ήταν φυσικό και ο Curtis έμαθε οτι η Deloris κρύβεται στο μοναστήρι και στέλνει εκεί τους μπράβους του για να την σκοτώσουν, αλλά η Deloris φυγαδεύεται στο σπίτι του Eddie. Την επόμενη μέρα η Deloris θα έδινε κατάθεση στο δικαστήριο και τα πάντα θα τελείωναν. Η τελευταία απόπειρα του Curtis είναι να ντυθεί καλόγρια και να μπει στο μανστήρι για να βρει και να σκοτώσει την Deloris. Οταν επιτέλους την βρίσκει οι καλόγριες μπαίνουν μπροστά για να την σώσουν και ο Eddie καταφέρνει και τον αφοπλίζει συλλαμβάνοντας τον πριν ανοίξει πυρ εναντίον τους. Στο τέλος ο Eddie κερδίζει την Deloris και η χορωδία τραγουδά μπροστά στον Πάπα.

To musical ήταν καταπληκτικό. Στο τέλος το κοινό χειροκροτούσε όρθιο για 5 λεπτά. Μολονότι οι κριτικές δεν το είχαν δει και με τόσο καλό μάτι, εμένα μου άρεσε πολύ. Η 24χρονη Patina Miller που έπαιζε την Deloris έχει καταπληκτική φωνή, όπως και η Katie Rowley Jones που έπαιζε την Sister Mary Robert. Ειδικά η πρώτη είναι η καλύτερη τραγουδίστρια που έχω δει ως σήμερα σε musical. Μπορεί για κάποιον που έρχεται στο Λονδίνο και θέλει να δει ένα musical να προτείνω πρώτη επιλογή το Oliver!, αλλά και το Sister’s Act αν παρακολουθήσετε δεν θα βγείτε χαμένοι.

Reviews για το έργο μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

Παρακάτω βάζω κάποια βίντεο από το youtube. Το πρώτο είναι το trailer του musical και το δεύτερο ένα mix από τα τραγούδια.

10+1 αγαπημένες θεατρικές παραστάσεις

Σε αυτό το blog έχουμε ασχοληθεί επανειλημμένα με το θέατρο στο Λονδίνο. Ίσως είναι επειδή μαζί το Broadway στη Νέα Υόρκη, το West End εδώ κρατάνε τα σκήπτρα για το τι γίνεται στη θεατρική σκηνή. Επίσης, σε αυτές τις δύο περιοχές συγκεντρώνονται τα καλύτερα ταλέντα, με αποτέλεσμα ακόμα και μικρομεσαίες παραστάσεις να προσφέρουν εξαιρετικού επιπέδου διασκέδαση.

Έχοντας παρακολουθήσει αρκετές παραστάσεις, είπα να ετοιμάσω μια λίστα με ένα καθαρά υποκειμενικό top 10. Είναι παραστάσεις που έχει τύχει να δω σε διάφορες πόλεις τα τελευταία χρόνια (Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες, Λας Βέγκας κτλ), με τις παραγωγές είναι πρακτικά ίδιες (πλην μερικών εξαιρέσεων). Η λίστα περιέχει μετά το top 10 κάποια άλλα έργα που δεν παίζονται απαραίτητα αυτή τη στιγμή αλλά για λόγους πληρότητας τα παραθέτω εδώ με την ελπίδα ότι μπορεί να επιστρέψουν στο μέλλον.

Όσον αφορά το στυλ των παραστάσεων στη λίστα: πρόκειται στην πλειοψηφία τους για musicals και μεγάλες παραγωγές, δηλαδή το αντίστοιχο των blockbusters του Hollywood. Οπότε τα έργα εδώ δεν διακρίνονται για την φοβερή υποκριτική ικανότητα των ηθοποιών ή τα βαθύτερα νοήματα της παράστασης. Πρόκειται πιο πολύ για καθαρή και ευχάριστη διασκέδαση με ωραία τραγούδια, πολύπλοκα σκηνικά κτλ.

Οι παραστάσεις είναι χωρισμένες σε 3 γκρουπ (μεγάλοι, μεσαίοι, μικροί), ανάλογα με το μέγεθος της παραγωγής (αριθμός ατόμων, πλήθος και ποιότητα σκηνικών, φήμη κτλ). Αυτό δε σημαίνει πως οι "μικρές" παραστάσεις υστερούν σε ποιότητα και διασκέδαση - κάθε άλλο. Απλώς είναι για να έχει κανείς μια ιδέα του τι να περιμένει από θέμα στυλ και μεγέθους. Για παράδειγμα, στους "μεγάλους" τα σκηνικά θα αλλάζουν κάθε 5 λεπτά, ενώ στους "μικρούς" έχουν συνήθως ένα ψιλο-σταθερό σκηνικό που αλλάζει ελάχιστα, και δίνεται περισσότερο βάρος στην υπόθεση και τα τραγούδια.



Group 1: Οι "μεγάλοι"



Les Miserables



Η ιστορία του Ουγκώ είναι ίσως η πιο πλήρης παράσταση που έχω παρακολουθήσει στο Λονδίνο. Εξαιρετικά τραγούδια, φοβερά και πανέξυπνα σκηνικά, δράση, και μια ιστορία που αποδίδεται σωστά (πολύ καλύτερα από αντίστοιχες ταινίες). Οι 3 ώρες του έργου περνάνε πολύ ευχάριστα. Μαζί με το Phantom of the Opera, ίσως είναι η παράσταση με τα πιο γνωστά τραγούδια σε θέατρο (I dream a dream κτλ).



The Phantom of the Opera



To Phantom, μαζί με του Les Mis παραπάνω, είναι τα δύο μεγάλα "πυροβολικά" της θεατρικής σκηνής καθώς παίζονται για περίπου 20 χρόνια το καθένα και έχουν γίνει κλασικά, συνεχίζοντας να προσελκύουν κόσμο. Ειδικά στο Phantom, ο τρόπος που χρησιμοποιούνται τα σκηνικά είναι πρωτότυπος και τολμώ να πω πως ακόμα και σύγχρονες παραστάσεις δεν το έχουν ξεπεράσει. Ίσως είναι η πρώτη παράσταση που βλέπουν οι περισσότεροι "αμύητοι" στο θέατρο καθώς η φήμη της έχει πάρει σχεδόν μυθικές διαστάσεις. Άλλωστε, από όλα τα έργα διασκέδασης (ταινίες, βιβλία, μουσική, θέατρα κτλ) στην ιστορία, το Phantom κατέχει την πρώτη θέση σε έσοδα με πάνω από $3 δις εισπράξεις τον καιρό που παίζεται.

Όσον αφορά το έργο, βρήκα την ιστορία λίγο βαρετή και να τραβάει πολύ σε διάρκεια (στις 2.5 ώρες), οπότε δεν είναι και ότι καλύτερο έχω δει από αυτή την άποψη. O Loyd Webber έφτιαξε πριν 5 χρόνια μια νέα 90λεπτη έκδοση του Phantom που παίζει στο Las Vegas και είναι πολύ πιο ευχάριστη, κρατώντας όλα τα τραγούδια και σκηνικά και κόβοντας τα περιττά κομμάτια. (Έχοντας δει και τις δύο, η τελευταία βλέπεται πολύ πιο εύκολα αν ποτέ έχετε την επιλογή).



The Lion King



Στο Lion King είχα μπει με ελάχιστες προσδοκίες, περιμένοντας μια παιδική παράσταση. Αντίθετα, είναι ίσως το πιο άρτιο καλλιτεχνικά έργο που υπάρχει, σχεδόν ονειρικό. Εξαιρετικά σκηνικά και κοστούμια, που παρουσιάζουν μισούς ανθρώπους - μισά ζώα με έναν εντελώς φυσικό τρόπο. Τα χορευτικά είναι σε τρία κατακόρυφα επίπεδα (στο έδαφος, στα δέντρα, και στον ουρανό ψηλά πάνω από τη σκηνή). Η ιστορία φυσικά δεν είναι κάτι ιδιαίτερο αλλά η εκτέλεση είναι απλώς μοναδική.



Wicked



Το Wicked είναι το πιο πρόσφατο από τα 3 έργα εδώ, αλλά έχει την πιο ενδιαφέρουσα υπόθεση. Έχει να κάνει με την ιστορία του Μάγου του Οζ (καλό είναι να δείτε την ταινία πριν το σόου), αλλά από την πλευρά της "κακιάς" πράσινης μάγισσας. Η Ντόροθυ δεν παίζει καθόλου στην παράσταση, αλλά οι ιστορίες τους (της παράστασης και της ταινίας) συνδέονται σε κάποια σημεία με πανέξυπνο τρόπο. Τα τραγούδια είναι κάπως generic (δε σου μένει κάτι στο τέλος) αλλά το όλο θέαμα είναι χορταστικό.



Group 2: Οι "μεσαίοι"



Billy Elliot



Αυτή η παραγωγή είναι πιο Βρεταννική, μια και η ιστορία του μικρού αγοριού που θέλει να γίνει χορευτής λαμβάνει χώρα στη Βρετανία. Εντυπωσιακή ιστορία, ωραία τραγούδια, και πολύ καλή υπόθεση. Έχοντας δει τη γνωστή ταινία, η παράσταση μου άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις καθώς όλα τα επιμέρους λειτουργούν αρμονικά.



Chicago



Πάλι μπήκα σε αυτή την παράσταση έχοντας δει την ταινία πριν μερικά χρόνια, και έμεινα άφωνος. Ωραία τραγούδια, πολύ καλές ερμηνείες. Το καλύτερο όλων βέβαια είναι η πρωτότυπη σκηνοθεσία που σε μερικά acts είναι σχεδόν μαγική και καθαρά θεατρική, με τρόπο που δεν μπορεί να περάσει στον κινηματογράφο. Τα σκηνικά είναι σχετικά απλά αλλά δένουν φοβερά με τους ηθοποιούς και απλώς σε βάζουν όσο χρειάζεται στην ιστορία.



Jersey Boys



Το Jersey Boys είναι πολύ παρόμοιο με το Chicago, υπό την έννοια ότι χρησιμοποιεί πολύ καλά τραγούδια και μόνο τα απαραίτητα σκηνικά για να σε βάλει στην υπόθεση. Είναι η ιστορία του ροκ γκρουπ 4 Seasons από τη δεκαετία του 60, δοσμένη σχεδόν σαν ντοκυμαντέρ. Η ιστορία ξεδιπλώνεται πολύ αρμονικά, το ένα τραγούδι μετά το άλλο, και στο τέλος σου αφήνει μια πολύ όμορφη γεύση. Είναι σχετικά καινούργια και μοντέρνα παράσταση μια και άνοιξε μόλις το 2005 στο Broadway και πρόπερσι στο Λονδίνο.




Group 3: Οι "μικροί"



Avenue Q



Αυτό είναι η καλύτερη κωμική παράσταση που έχω παρακολουθήσει, με έναν νέο που μόλις έχει αποφοιτήσει και ψάχνει για δουλειά. Αφού βλέπει με τη σειρά τις Avenue A, B,... κτλ, καταλήγει ότι πρέπει να φτάσει στην.. Q για να βρει φτηνό σπίτι με ενοίκιο που να μπορεί να μείνει. Επιπλέον, την πρώτη μέρα στη δουλειά του... απολύεται!

Το έργο είναι με μισούς κανονικούς ηθοποιούς και μισούς... μαριονέτες (στυλ Muppet Show) που τις κρατάνε άλλοι ηθοποιοί (αλλά ο χαρακτήρας είναι η μαριονέτα). Αυτό και μόνο κάνει την παράσταση πολύ πρωτότυπη καθώς δεν υπάρχει κάτι ανάλογο. Επιπλέον, διαθέτει ένα από τα πιο γνωστά κωμικά τραγούδια στο θέατρο, το Internet is for Porn :-)



Mamma Mia



Για το Mamma Mia τα πολλά σχόλια είναι περιττά. Η ιστορία που διαδραματίζεται σε ελληνικό νησί είναι (μετά την ταινία) πια πασίγνωστη. Παρότι τα σκηνικά εδώ είναι σχετικά ελάχιστα, τα τραγούδια των Abba δένουν φοβερά με το σενάριο, δημιουργώντας ίσως την πιο feel-good παράσταση που υπάρχει. Συνιστάται ανεπιφύλακτα, ακόμα και αν έχετε δει την ταινία.



39 Steps



Το 39 Steps είναι ασυνήθιστη παράσταση. Πρόκειται για remake του κλασικού θρίλερ του Χίτσκοκ από το 1939, αλλά σε.. κωμωδία. Το προτώτυπο εδώ είναι πως υπάρχουν μονάχα 4 ηθοποιοί, οι οποίοι παίζουν τους δεκάδες χαρακτήρες που υπάρχουν στην ιστορία! Σε μια σκηνή μάλιστα, ένα ηθοποιός υποδύεται 2 χαρακτήρες ταυτόχρονα, ντυμένος διαφορετικά στο αριστερό και το δεξί μισό του, και στρέφοντας προς το κοινό κάθε φορά την εκάστοτε εμφάνιση.



Special mention: The Mousetrap

Το Mousetrap είναι το κλασικό θεατρικό έργο μυστηρίου της Agatha Christie. Δεν είναι μιούζικαλ ούτε έχει τραγούδια, είναι καθαρά ένα πρόβλημα του "ποιος το έκανε". Ταυτόχρονα είναι το πιο παλιό έργο στον κόσμο μια και παίζεται συνεχώς από το 1952(!) με πάνω από 24.000 παραστάσεις μέχρι τώρα. Αν είστε φαν έργων μυστηρίου, αυτή η παράσταση είναι must.



Κλείνοντας, το τι έργο θέλει να δει κανείς εξαρτάται από το γούστο του. Παρότι και τα 10 έργα που παρουσιάζονται εδώ είναι πολύ υψηλών προδιαγραφών και δεν υπάρχει περίπτωση να πέσετε σε φόλα, αν έπρεπε να επιλέξω ένα από κάθε κατηγορία θα διάλεγα τα Les Mis, Billy Elliot και Avenue Q, καθώς είναι καλό δείγμα και εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους.

Τέλος, για εισιτήρια, έχω χρησιμοποιήσει 3 τρόπους να αγοράσω. Ο πρώτος, κατευθείαν από το site της εκάστοτε παράστασης (συνήθως μέσω του ticketmaster). Αυτό συνήθως δεν θα έχει discounts αλλά εξασφαλίζετε σίγουρες και προεπιλεγμένες θέσεις, ειδικά αν σχεδιάζετε ταξίδι από το εξωτερικό και θέλετε σίγουρα να δείτε κάτι. Ο δεύτερος τρόπος είναι από το lastminute.com, όπου συχνά-πυκνά έχει εκπτώσεις για συγκεκριμένες παραστάσεις σε συγκεκριμένες μέρες. Ο τρίτος είναι να πάτε στη Leicester Square και να βρείτε το booth του TKTS. Εκεί κάθε μέρα μοιράζουν σε μισή τιμή περίπου (ή με μεγάλη έκπτωση) εναπομείναντα εισιτήρια από τις παραστάσεις (προσοχή: δεν έχει καμία σχέση με τα ανεπίσημα μαγαζάκια που υπάρχουν γύρω-γύρω από την πλατεία). Για παραστάσεις που παίζονται χρόνια, εκεί τουλάχιστον τις καθημερινές υπάρχουν σχεδόν πάντα εξαιρετικές θέσεις σε πολύ καλές τιμές.

Καλή διασκέδαση!

OLIVER!

Ολα αυτά τα χρόνια στην Αγγλία έχω δει αρκετά musicals. Μέχρι πρόσφατα το καλύτερο που είχα δει ήταν το Cats το οποίο πολλοί από εσάς ίσως είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν στην Ελλάδα. Την προηγούμενη εβδομάδα είδα το Oliver!, το musical που βασίζεται στο μυθιστόρημα του Charles Dickens. Το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι ήτανε καταπληκτικό. Αν κάποιος επισκεφτεί το Λονδίνο όσο καιρό το έργο θα παίζεται, αξίζει να κλείσει εισητήρια για να το δει.

Το Oliver! έχει γραφτεί ως musical (μουσική και στίχοι-διάλογοι) από τον Lionel Bart και έκανε πρεμιέρα στο West End το 1960. Η τωρινή παράσταση ξεκίνησε στις αρχές του 2009 με πρωταγωνιστή στον ρόλο του Fagin τον Atkinson γνωστό σε όλους μας ως Mr. Bean. Σήμερα τον ρόλο του του Fagin έχει ο Omid Djalili (Πιρατές της Καραιβικής), ο οποίος την προσεχή Δευτέρα δώσει τη θέση του στον Griff Rhys Jones. Η Jodie Prenger είναι στον ρόλο της Νάνσυ και ο Burn Gorman ως Bill Sikes. Στην παράσταση συμμετέχουν πάνω από 100 άτομα, συμπεριλαμβανομένης και της ορχήστρας. Μία υπερπαραγωγή.

Η ιστορία του Oliver Twist είναι λίγο πολύ γνωστή. Ενα παιδί που μεγαλώνει σε ένα ορφανοτροφείο αλλά πωλείται στον ιδιοκτήτη ενός γραφείου τελετών επειδή τόλμησε να ζητήσει για περισσότερο φαγητό. Προορίζεται να ακολουθεί τις κηδείες ώστε με το νεαρό της ηλικίας του και το λυπημένο βλέμμα του να προκαλεί συμπάθεια. Καταφέρει και το σκάει και μετά από μία εβδομάδα περιπλάνηση στους δρόμους συναντά ένα παιδί που δουλειά του είναι να κλέβει και αποφασίζει να τον ακολουθήσει και να ζήσει όπως και αυτός. Γνωριζει τον αρχηγό της συμμορίας τον Fagin και εκεί εκπαιδεύεται να ξαφρίζει περαστικούς ή όπως λέει το τραγούδι "You've got to Pick a Pocket or Two". Εκεί γνωρίζει και την Νάνσυ, κοπέλα του σκληρού κλέφτη Bill Sikes, που τον φροντίζει ως μητέρα του. Ο Oliver που πιστεύει ότι θα του μάθουν να φτιάχνει χαρτομάντηλα, τους ακολουθεί την επόμενη μέρα στη «δουλειά» και καθότι άπειρος συλλαμβάνεται την ώρα που η παρέα το ληστεύει ένα πλούσιο ηλικιωμένο κύριο, τον Mr. Brownlow. Ο κύριος Brownlow λυπάται το αγόρι και αποφασίζει να τον πάρει υπό την κηδεμονία του. Ετσι ο Oliver αρχίζει μια νέα ζωή στο σπίτι του Mr. Brownlow που ωστόσο δεν θα διαρκέσει πολύ καθότι ο Fagin και ο Bill τον απαγάγουν υπό τον φόβο να μιλήσει στην αστυνομία γι αυτούς. Την ίδια ώρα οι ιδιοκτήτες του ορφανοτροφείο, οι οποίοι είχαν πουλήσει τον Oliver συναντούν μία ετοιμοθάνατη κυρία η οποία τους λέει ότι η μητέρα του Oliver, η οποία πέθανε στη γέννα, είχε αφήσει ένα χρυσό μενταγιόν το οποίο υπδηλώνει ότι ο Oliver ανήκει σε πλούσια οικογένεια. Ψάχνοντας, καταλήγουν στο ότι ο Oliver είναι εγγονός του Mr. Brownlow τον οποίο επισκέπτονται και του το ανακοινωνουν έχοντας στα χέρια τους το μενταγιόν που έχει μέσα τη φωτογραφία της κόρης του. Την ίδια ώρα η Νάνσυ επισκέπτεται και αυτή τον Brownlow και του υπόσχεται ότι θα του φέρει πίσω του Oliver δίνοντας ραντεβού μαζί του τα μεσάνυχτα στην London Bridge. Ο Bill όμως ακολουθεί τη Νάνσυ, την οποία ξυλοκοπεί μέχρι θανάτου και απαγάγει εκ νέου τον Oliver. Τελικά ο Bill πέφτει νεκρός από τα πυρά αστυνομικών και ο Oliver παραδίδεται στα χέρια του Mr. Brownlow.

Παρακάτω υπάρχουν βιντεάκια από το youtube με την Jodie Prenger να τραγουδάει το “As Long As He Needs Me” καθώς και ένα ηχητικό απόσπασμα από την παράσταση με το τραγούδι "You've got to Pick a Pocket or Two". Τέλος και ένα βιντεάκι promotion του musical.







Εδώ, εδώ, εδώ και εδώ θα βρείτε και κριτικές για το έργο.

Αντε να μπαίνουμε σε Christmas Mood!

The Observer, National Theatre, London

Ας αφήσουμε για λίγο τα πολιτικά και ας μιλήσουμε για κάτι διαφορετικό. Συχνά παρακολουθώ παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου στο Λονδίνο. Συνήθως σε αυτές συμμετέχουν ηθοποιοί όχι ιδιαίτερα γνωστοί στο ευρύ κοινό και γι αυτό τον λόγο τα εισητήρια είναι αρκετά φτηνότερα από ότι σε άλλες παραστάσεις. Πριν λίγο καιρό παρακολούθησα το “The Observer” ένα έργο που σηκώνει μεγάλη συζήτηση.

Η υπόθεση του έργου έχει ως εξής. Η Fiona Russell είναι απεσταλμένη της «Επιτροπής για Δίκαιες Εκλογές» του ΟΗΕ σε μία πρώην Βρετανική αποικία, η οποία δεν κατονομάζεται, αλλά οι πολίτες της μιλάνε Igbo, γλώσσα μίας από εκ των τριών μεγαλύτερων φυλών της Νιγηρίας. Στη χώρα κυβερνάει ένας καταπιεστικός και διεφθαρμένος πρόεδρος ο οποίος όμως είναι απόλυτα βέβαιο ότι θα επανεκλεγεί καθότι εικάζεται ότι στις εκλογές θα προσέλθουν μόνο οι υποστηρικτές του.

Την Fiona σπεύδει να βοηθήσει ένας νεαρός κάτοικος της χώρας ο οποίος θέλει να ζήσει την εμπειρία των πρώτων ελεύθερων εκλογών στη χώρα του και ταυτόχρονα πιστεύει ότι η αντιπολίτευση μπορεί να κερδίσει, αν ψηφίσει το σύνολο της χώρας και ιδιαίτερα οι κάτοικοι που ζουν στις φτωχότερες αγροτικές περιοχές. Επίσης στην πλοκή του έργου συμμετάσχει ένας κυνικός ρεπόρτερ του BBC που απλά ενδιαφέρεται για οτιδήποτε θα αυξήσει την θεαματικότητα και θα τονώσει τη θέση του στο κανάλι, αλλά και ένας υπάλλληλος της Βρετανικής Πρεσβείας που παρακολουθεί τις κινήσεις, αλλά και τα τηλεφωνήματα και emails της Fiona.

Η πρώτη Κυριακή των εκλογών δεν βγάζει νικητή και η Fiona κάνει το παν για να πείσει όσο το δυνατόν περισσότερους κατοίκους να συμμετάσχουν στον δεύτερο γύρο, όχι επειδή θέλει να χάσει ο νυν Πρόεδρος, αλλά επειδή η αυξημένη συμμετοχή κάνει τις εκλογές δικαιότερες. Ωστόσο επειδή η αυξημένη συμμετοχή γέρνει την πλάστιγγα προς την αντιπολίτευση κατηγορείται για μεροληψία και παρέμβαση στα πολιτικά δρώμενα της χώρας. Αυτό ωστόσο φαίνεται να είναι αληθές, ιδιαίτερα μετά την επίσκεψη της Fiona ενός χωριού στο οποίο γίνεται μάρτυρας βιαιοπραγιών εις βάρος οπαδών της αντιπολίτευσης από οπαδούς του νυν Προέδρου. Εκεί μιλώντας στην ομάδας της αναφέρει «...People walked for six miles to vote. I’ve been doing this job for ten years and I’m telling you that for the first time in what feels like a lifetime we can do something real here».

Το τέλος του έργου βρίσκει την Fiona να μαζεύει τα πράγματα της για να επιστρέψει στην βρετανία, ενώ έξω επικρατούν ταραχές ανάμεσα σε οπαδούς του νυν και του πρώην Προέδρου.των δύο υποψήφιων. Ταυτόχρονα ο μεταφραστής, ο οποίος ήταν και αυτός που ουσιαστικά έπεισε τη Fiona, την κατηγορεί που δεν έκανε καλά τη δουλειά της και άφησε το συναίσθημα να την κυριεύσει.

Το έργο πραγματεύεται το ερώτημα «πόσο δίκαιο είναι να επεμβαίνει εξωγενής παράγοντας στα εσωτερικά ενός άλλου κράτους, ακόμα και αν έχεις τις καλύτερες προθέσεις». Αναμφισβήτητα ο νυν Πρόεδρος ήταν ένας δικτάτορας, αλλά αν δεν επενέβαινε η Fiona το πιο λογικό είναι να εκλεγόταν. Δηλαδή επί της ουσίας δεν αποφάσισαν οι κάτοικοι της χώρας, αλλά η Fiona που με τις κινήσεις της άλλαξε τους συσχετισμούς των εκλογών και τελικά επικράτησε ο υποψήφιος Πρόεδρος της αντιπολίτευσης.

Το ίδιο ερώτημα έχει τεθεί πολλάκις και για τους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Πράγματι οι μουλάδες του Αφγανιστάν ήταν από τα πιο καταπιεστικά καθεστώτα. Το ίδιο και ο ζάμπλουτος Σαντάμ Χουσείν, ο οποίος ζούσε μέσα στα λούσα ενώ ο λαός του δεν είχε να φάει. Και στις δύο χώρες οι γυναίκες ζούσαν καταπιεσμένες, δεν επιτρέπονταν να βγουν έξω από το σπίτι χωρίς τη συνοδεία αρσενικού μέλους της οικογενείας τους, τα εγκλήματα τιμής και οι κανονισμένοι γάμοι χωρίς τη συγκατάθεση των γυναικών ήταν στην ημερήσια διάταξη. Ωστόσο ήταν αυτοί ικανοί λόγοι για να εισβάλλουν οι Αμερικάνοι με πρόσχημα την «εγκατάσταση της δημοκρταίας»; (ασχετα αν όλοι γνωρίζουμε ότι ο πόλεμος έγινε για τα πετρέλαια).

Δύσκολο ερώτημα και ομολογώ πως κανείς μας δεν έχει σαφή απάντηση. Πάντως ομολογώ ότι αν ήμουν στη θέση της Fiona και έβλεπα οπαδούς του Προέδρου να βιάζουν γυναίκες και να κόβουν τα αυτιά όσων ψήφισαν τον αντίπαλο υποψήφιο δεν θα μπορούσα να μείνω απαθής.

Σε ότι αφορά το θεατρικό έργο, πιστεύω ότι ήταν αρκετά καλό. Σίγουρα άξιζε να ξοδέψει κάποιος 2 ώρες για να το παρακολουθήσει. Κάποιες κριτικές για το έργο μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

*Η φωτογραφία είναι από το google pictures.

TROILUS AND CRESSIDA @ Shakespeare’s Globe Theatre

Ηταν το πρώτο έργο του William Shakespeare που παρακολούθησα στο Shakespeare’s Globe Theatre και πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσει ολόκληρους τους διαλόγους κάποιος μη Αγγλόφωνος.

Το Troilus and Cressida είναι ένα έργο του William Shakespeare, το οποίο γράφτηκε το 1602. Θεωρείται από τα πιο «παράξενα», τα πιο δυσνόητα και ίσως το χειρότερο έργο του μεγάλου Αγγλου θεατρικού συγγραφέα. Βέβαια η παράσταση ήταν εξαιρετική. Ισως από τα καλύτερα θεατρικά έργα που έχω παρακολουθήσει στο Λονδίνο.

Πήραν μέρος 22 ηθοποιοί και 5 μουσικοί. Η κοπελιά που τραγουδούσε και υποδυόταν την Ανδρομάχη σε έναν μικρό ρόλο, είχε πραγματικά υπέροχη φωνή. Ολοι οι ηθοποιοί, αλλά ιδιαίτερα η (πολύ όμορφη) Cressida και ο Θερσίτης ήταν πολύ καλοί στο ρόλο τους.

Το Shakespeare’s Globe Theatre βρίσκεται δίπλα στον Τάμεση πολύ κοντά στην London Bridge και ακριβώς δίπλα στην Tate modern. Είναι ένα θέατρο το οποίο ανεβάζει μόνο έργα του Shakespeare και γι αυτό είναι διαμορφωμένο όπως ακριβώς τα θέατρα της εποχής. Παρακάτω έχω ανεβάσει κάποιες φωτογραφίες από τη σκηνή, αλλά και από τις κερκίδες του θεάτρου. Οπως καταλαβαίνεται εγώ είχα εισητήριο για την πλατεία στην οποία οι θεατές στέκονται όρθιοι.







Η υπόθεση του έργου έχει ως εξής. Ο Troilus γιος του βασιλιά Πρίαμου είναι ερωτευτευμένος με την Cressida κόρη του Τρώα μάντη Κάλχα ο οποίος βρίσκεται με το μέρος των Αχαιών. Η Cressida μετά από χάρη που ζήτησε ο πατέρας της από τον Αρχιστράτηγο Αγαμέμνονα, ανταλλάσεται με τον Τρώα αιχμάλωτο Αντίνοο. Ο Troilus επισκέπτεται το στρατόπεδο των Αχαιών παρέα με τον Εκτωρα προκειμένου να κανονίσουν τις λεπτομέρειες της μάχης του τελευταίου με τον Αίαντα. Εκεί ο Troilus καταφέρνει να τρυπώσει στην σκηνή του Κάλχα στην οποία φιλοξενείται η Cressida και πετυχαίνει τον Διομήδη να της κάνει ανήθικες προτάσεις.και την Cressida να μην τις απορρίπτει, παρά να δέχεται (τάχα γεμάτη τύψεις) τα φιλιά του. Από εκεί και πέρα διαδραματίζεται η γνωστή ιστορία του Τρωικού πολέμου. Ο Πάτροκλος σκοτώνεται στη μάχη και ο Αχιλλέας παίρνει εκδίκηση σκοτώνοντας των Εκτορα. Βέβαια υπάρχουν κάποιες «παρατυπίες» στην πλοκή του έργου, όπως για παράδειγμα ότι ο Εκτωρας δεν πεθαίνει από το σπαθί του Αχιλλέα, αλλά από στρατιώτες του Αχιλλέα την ώρα που πίνει νερό. Επίσης ο Αίαντας παρουσιάζεται ως ένας ηλίθιος πολεμιστής που απλά είναι πολύ γενναίος και πολύ δυνατός. Ακόμα και ο Πάτροκλος παρουσιάζεται απλά ως ένας εραστής του Αχιλλέα (“masculine whore”).

Από τις πολύ ωραίες χιουμοριστικές σκηνές του έργου ήταν όταν ο Πίνδαρος, θείος της Cressida προσπαθεί να την πείσει για τον έρωτα του Troilus, λέγοντας της πως πρόκειται για ένα πολεμιστή καλύτερο του Εκτωρα τον οποίο καλοβλέπει και η Ωραία Ελένη, η οποία μάλιστα τον ποθεί περισσότερο από τον Πάρη. Δηλαδή η Ωραία Ελένη είναι παντρεμένη με τον Μενέλαο, περνάει τις νύχτες της με τον Πάρη, αλλά ποθεί τον Troilus. Εκεί ακριβώς η Cressida αναφωνεί “Typical married Greek woman” και φυσικά οι γύρω μου που γνωρίζουν ότι είμαι Ελληνας καθότι εξηγώ το ποιος είναι ο καθένας που ανεβαίνει στη σκηνή (Διομήδης, Νέστωρα, Οδυσσέας, Κάλχας, Αινείας κτλ) γυρίζουν και με κοιτάνε χαμογελώντας. Ομως και η Cressade δεν αποδείστηκε καλύτερη μιας και κατά την άφιξη της φίλησε (τάχα με το ζόρι) όλους τους Αχαιούς αρχηγούς και αργότερα στην σκηνή δώρισε στον Διομήδη κάτι που της είχε χαρίσει ο Troilus μην παραλείποντας να σημειώσει “It was a gift from someone who loves me more than you will”.

Την ιστορία του θεατρικού έργου μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Κριτικές, οι οποίες δεν είναι ιδιαίτερα καλές (ειδικά αυτή της Daily Telegraph), μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ και εδώ.

Αν κάποιος βρεθεί στο Λονδίνο πιστεύω πως αξίζει να παρακολουθήσει μία παράσταση έργου του Shakespeare και αν αυτή είναι στο Shakespeare’s Globe Theatre είναι ακόμα καλύτερα.


* Η πρώτη φωτογραφία είναι από την Wikipedia.

** Η ανάρτηση έχει ανέβει και εδώ.

The Cherry Orchard by Chekov @ The Old Vic

Όμορφη παράσταση, εξαιρετικες ερμηνείες, ιδιαίτερα από τους Simon Russell Beale (Lopakhin) και Sinead Cusack (Liubov) στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, και φυσικά ένα πολύ δυνατό κείμενο που αντικατοπτρίζει τις κοινωνικές ανακατατάξεις στην Ρωσία των αρχών του 20ου αιώνα. Ψιλοαδιάφορη η ερμηνεία του Ethan Hawke (Petya), που πρέπει μάλλον να καλοσκεφτεί αν του ταιριάζει το κλασσικό ρεπερτόριο. To Bridge Project τελειώνει το ερχόμενο Σαββατοκύριακο-αν βρείτε εισιτήρια για το Cherry Orchard μην το χάσετε!

La Cage aux Folles

Μετά την ανάρτηση που ανέβασα για το θεατρικό έργο “Plague Over England”, ήρθε η ώρα να γράψω και για ένα musical που παρακολούθησα σχετικά πρόσφατα.

La Cage aux Folles ή αλλιώς «Το κλουβί με τις τρελές» είναι ένα musical βασισμένο στο ομώνυμο Γαλλικό έργο του 1973. Η πρώτη φορά που ανέβηκε σε musical ήταν το 1983 στο Broadway και έκτοτε έχει ανέβεις σε πολλές χώρες ανάμεσα τους και η Ελλάδα. Για την ελληνική παράσταση με τον Φασουλή και τον Μπέζο, άκουσα πολύ καλές κριτικές από φίλους που την παρακολούθησαν. Εγώ πάλι το παρακολούθησα στο Playhouse Theatre στο Λονδίνο.

Το έργο αναφέρεται σε ένα ζευγάρι gay ανδρών. Ο Georges ιδιοκτήτης του nightclub La Cage aux Folles στο Saint-Tropez συζεί με τον σύντροφο του, την εκρηκτική Albin ή Zaza, η οποία είναι και η diva του club. Τα δύσκολα αρχίζουν όταν ο γιος του George, Jean-Michel, αποτέλεσμα μίας νύχτας πάθους με την εξαφανισμένη έκτοτε Sybil, τους ανακοινώνει ότι σκοπεύει να παντρευτεί με Anne Dindon κόρη του Προέδρου του κόμματος της «Παράδοσης, Οικογένειας και Ηθικής». Φυσικά πριν το γάμο έρχεται η ώρα γνωριμίας των πεθερικών η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση μόνο εύκολη δεν είναι. Ο Jean-Michel παρακαλεί τον πατέρα του να εμφανιστεί από κοινού με την μητέρα του και επίσης την Zaza να μην είναι σπίτι εκείνη την ημέρα. Φυσικά η Zaza πληγώνεται και φεύγει από το σπίτι. Ωστόσο η Sybil δεν έρχεται στον αρραβώνα και η Zaza υποκρίνεται την μητέρα του Jean-Michel στο δείπνο που λαμβάνει χώρα στο εστιατόριο της Jacqueline φίλης του George και της Zaza. Δυστυχώς η ταυτότητα της Zaza αποκαλύπτεται, οι Dindons απαιτούν από την κόρη τους να αφήσει τον Jean-Michel, αλλά εκείνη αρνείται. Οι Dindons ετοιμάζονται να αναχωρήσουν, αλλά η δαιμόνια Jacqueline έχει προσκαλέσει δημοσιογράφους έξω από το σπίτι για να φωτογραφήσουν τον Πρόεδρο του κόμματος να εξέρχεται από το σπίτι της Zaza. Ενας τρόπος υπάρχει μόνο για να γλιτώσει ο Πρόεδρος της ταπείνωση. Να δώσει την ευχή του στην κόρη του και να φύγει από την πίσω πόρτα που ενώνει το σπίτι με το La Cage aux Folles.

Η ιστορία μου ήταν γνωστή καθότι έχω παρακολουθήσει και την ταινία του 1978, αλλά και μία μεταγενέστερη διασκευή της. Ωστόσο όταν πηγαίνεις να παρακολουθήσεις ένα musical δεν ενδιαφέρεσαι τόσο για την υπόθεση, όσο για τα τραγούδια, τις χορογραφίες, το σκηνικό και φυσικά την ηθοποιία. Νομίζω πως ήταν μία πολύ καλή παράσταση. Και οι δύο οι πρωταγωνιστές, ο Graham Norton ως Zaza και ο Steven Pacey ως George, ήταν πολλοί καλοί στις ερμηνείες τους. Ιδιαίτερα ο Norton, ο οποίος είναι και ο παρουσιαστής της Eurovision για το BBC ήταν καταπληκτικός.

Το La Cage aux Folles πήρε το βραβείο Olivier για το καλύτερο “musical revival”.Το πιο διάσημο τραγούδι του έργου είναι το “I Am What I Am” που γράφτηκε για το πρώτο musical του 1983.

Εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ μπορείτε να διαβάσετε κριτικές για το έργο. Όλες είναι θετικές κριτικές. Δυστυχώς δεν βρήκα καμία που να «έθαβε» το έργο και λέω «δυστυχώς» επειδή αυτές έχουν το πιο πολύ γέλιο.

Θα το ξαναπώ. Όποιος βρεθεί στο Λονδίνο και μιλάει ικανοποιητικά Αγγλικά, πιστεύω ότι θα πρέπει να παρακολουθήσει μία παράσταση musical ή θεάτρου.

Η ανάρτηση έχει ανέβει και εδώ.

PLAGUE OVER ENGLAND

Ενα από τα πράγματα για τα οποία φημίζεται το Λονδίνο είναι τα πολλά Θέατρικά εργα και Musicals που ανεβαίνουν στην περιοχή του West End στο κέντρο της πόλης. Προσπαθώ να πηγαίνω σε όσες περισσότερες παραστάσεις μπορώ. Οταν πρωτοήρθα στην πόλη πήγαινα συχνότερα, τώρα για λόγους που δεν έχω εντοπίσει δεν πηγαίνω τόσο συχνά. Προσπαθώ όμως και πάλι να βλέπω 6 παραστάσεις το χρόνο.

Οι τιμές των εισητηρίων του θεάτρου δεν είναι πολύ ακριβές (των musicals είναι συνήθως αρκετά ακριβότερες). Για τα έργα θα πληρώσει κάποιος γύρω στις 30 λίρες για μία σχετικά καλή θέση ενώ στα musicals η τιμή αυτή είναι γύρω στις 45 λίρες. Πάντως ενδέχεται να βρει κάποιος εισητήρια ακόμα και με 20 ή σπανιότερα και με 10 λίρες.

Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό να ανεβάσω στο blog ανάρτηση για τις παραστάσεις που είδα καθότι δεν ήξερα τι να γράψω. Είδα όμως ότι κάποια παιδιά που φτιάξαμε μαζί το blog των Ελλήνων Londoners αναβέζουν τέτοιες αναρτήσεις και σκέφτηκα να δοκιμάσω την τύχη μου. Λίγο πριν φύγω λοιπόν πήγα στην παράσταση “Plague Over England” στο Duchess Theatre.

Η υπόθεση τους έργου έχει ως εξής. Το 1953 ο διάσημος ηθοποιός John Gielgud, ο οποίος είχε προσφάτως τιμηθεί με τον τίτλο του Ιππότη, συλλαμβάνεται μέσα σε δημόσιες τουαλέττες στην περιοχή του Chelsea με την κατηγοορία της παρενόχλησης νεαρού με σκοπό της σύναψη ομοφυλοφιλικών σχέσεων (persistently importuning male persons for immoral purposes). Σκεπτόμενος τις αντιδράσεις του κόσμου αποφασίζει να σταματήσει τις παραστάσεις του στο θέατρο, αλλά με τον καιρό διαπιστώνει ότι οι θαυμαστές του τον στηρίζουν, αποδέχονατι τις σεξουαλικές του προτιμήσεις και τον τιμούν με την αγάπη τους. Η Αγγλία έχει αρχίσει να αποδέχεται το διαφορετικό στις σχέσεις.


Το έργο έχει γραφτεί από τον Nicholas de Jongh, επί χρόνια κριτικού Θεάτρου της εφημερίδας Evening Standard (καταλαβαίνεται και αντιδρασεις που δέχτηκε από ανθρώπους τους οποίους «έθαψε» με την κριτική του όλα αυτά τα χρόνια) και αποτελεί το πρώτο του μεγάλης διάρκειας έργο. Σκοπός του είναι να μας δείξει την αλλαγή στις ζωές των gay κατά τη διάρκεια των τελευταίων 50 χρόνων. Το 1953 ο τότε διοικητής της αστυνομίας Sir David Maxwell Fyffe, κύρηξε πόλεμο εναντίον των gay. Η αστυνομία κατά τη διάρκεια εκείνου του χρόνου έκανε 10,000 συλλήψεις gay χρησιμοποιώντας κυρίως νεαρούς αστυνομικούς (“pretty policeman”) ντυμένους με πολιτικά που υποκρίνονταν ότι ζητούν αντρική παρέα στα πάρκα του Λονδίνου. Ωστόσο από ότι δείχνει και το έργο, αλλά και από άλλα άρθρα που έχουν γραφτεί για εκείνη την εποχή, η πλειοψηφία του κόσμου δεν είχε κανένα πρόβλημα με τους ομοφυλοφιλους. Προμοιώδης θα μείνει η φράση του Winston Churchill, όταν άκουσε ότι ένας βουλευτής των Συντηρητικών «πιάστηκε στα πράσα» με έναν φρουρό στο St James’s Park. Ο ευφυέστατος πολιτικός αποκρίθηκε: “On one of the coldest nights of the year? Makes you proud to be British.”

Η Αγγλική κοινωνία μπορεί σε σειρά θεμάτων να είναι συντηρητική, αλλά στο θέμα του σεβασμού της διαφορετικότητας είναι αιώνες μπροστά από όλους τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Και δεν εννοώ μόνο τη σεξουαλικότητα, αλλά και τη θρησκεία, το χρώμα, τη μετανάστευση κτλ.

Ο Michael Feast είναι πάρα πολύ καλό στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Παρακάτω ο πρωταγωνιστής σε μία φωτογραφία από τους Times.




Εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, και εδώ μπορείτε να διαβάσετε κριτικές για το έργο. Επίσης διαβάστε σας παρακαλώ αυτήν την κριτική για να δείτε τι σημαίνει «βγάζω χολή».

Οποιος βρεθεί στο Λονδίνο και μιλάει ανεκτά Αγγλικά, πιστεύω ότι θα πρέπει να παρακολουθήσει μία παράσταση musical ή θεάτρου.

* Η πρώτη φωτογραφία είναι από την wikipedia

Αυτή η ανάρτηση υπάρχει και εδώ