Σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες

Με την ευκαιρία της φετινής διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Λονδίνο, το Ελληνικό Κέντρο Λονδίνου (The Hellenic Centre, 16-18 Paddington Street, London W1U 5AS, Tel. 020 - 7487 5060) άνοιξε μια μοναδική έκθεση, με τίτλο: «Οι Πρώτοι Σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες, Αθήνα 1896»!

Ο Σπύρος Λούης, νικητής του Πρώτου Σύγχρονου Μαραθωνίου Δρόμου, φορώντας το μετάλιό του, 1896

Φωτογραφία: Ιωάννη Λαμπάκη, © Οικογενειακό Αρχείο Λαμπάκη

Πρόκειται για μια έκθεση με σπάνιες φωτογραφίες από τα Αρχεία του Μουσείου Μπενάκη και του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου Αθηνών, που απεικονίζουν τους Πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μοντέρνας Εποχής, που έλαβαν χώρα στην Αθήνα το 1896.

Αυτές οι σπάνιες φωτογραφίες απεικονίζουν τους Αγώνες, από την αποκατάσταση του Σταδίου μέχρι την Παρέλαση των Νικητών κατά τη διάρκεια της Τελετής Απονομής των Βραβείων μέχρι και τη Λήξη των Αγώνων.

Η έκθεση άνοιξε προχθές και θα είναι ανοικτή καθημερινά (4.00-6.00 μ.μ.) μέχρι τις 12 Αυγούστου. Χορηγός είναι το Hellenic Foundation.

Dickens και Λονδίνο

Εορτάζοντας την επέτειο 200 ετών από τη γέννηση του Charles Dickens, του μεγαλύτερου Άγγλου συγγραφέα της Βικτωριανής περιόδου, το Μουσείο του Λονδίνου  (Museum of London, 150 London Wall, London EC2Y 5HN) έχει οργανώσει μια ενδιαφέρουσα έκθεση, με σκοπό να τιμήσει το έργο του.

Την έκθεση έχουν διοργανώσει τρεις Έλληνες: η Ελπινίκη Ψάλτη, η Ελένη Γανιάρη και ο Νίκος Γόγολος.

Είναι αλήθεια πως το Λονδίνο ήταν για τον Dickens το μαγικό του φανάρι. Στην πόλη αυτή αναπτύχθηκε η έμπνευσή του που τον βοήθησε να παράγει κάποια από τα μεγαλύτερα έργα του.

This atmospheric and multi-sensory exhibition explores his love/hate relationship with the city and examines London life through his words and the contemporary social issues he threw under the spotlight. It includes manuscripts of some of his most famous novels, his writing desk and chair, artefacts, paintings and audiovisual effects to create an immersive and exciting journey through Dickens’ imagination.

Η έκθεση θα παραμείνει ανοικτή μέχρι την Κυριακή 10 Ιουνίου 2012.

«Ο κόσμος της Ζωής»

Ανοίγει τις πύλες της σήμερα μια ενδιαφέρουσα Έκθεση Ζωγραφικής της Ζωής Κακολύρη. Η Έκθεση πραγματοποιείται στην Αίθουσα των Φίλων του Ελληνικού Κέντρου Λονδίνου (16-18 Paddington Street, London W1U 5AS) και θα διαρκέσει μέχρι τις 27 Μαρτίου. Θα παραμένει ανοικτή καθημερινά 10.00 π.μ. - 6.00 μ.μ.

Η τριανταδυάχρονη Ζωή είναι άτομο με ειδικές δεξιότητες. Δημιουργεί πίνακες με ένα δικό της απλό ύφος, γεμάτο από χαμόγελο και φιλικότητα. Θεωρείται ότι η Ζωή έχει ένα αποκλειστικά ιδιαίτερο ύφος και είδος ζωγραφικής, που δεν ανήκει σε κανένα άλλο καλλιτεχνικό κίνημα. Ο τρόπος απεικόνισης προσώπων και πραγμάτων έχει ένα χιούμορ, μια ζέση και φυσικό ρυθμό.

Η Ζωή έχει λάβει μέρος σε αρκετές Εκθέσεις Ζωγραφικής και το έργο της έχει παρουσιασθεί από την Ελληνική Τηλεόραση και το BBC. Έχει επίσης επισκεφθεί και το Παλάτι του Buckingham όπου προσέφερε ένα πίνακά της στην Πριγκίπισσα Άννα, σε αναγνώριση του έργου της για τον Εθνικό Αυτιστικό Οργανισμό.

ΤΗ 2058

Είχα καιρό να πάω στην Tate Modern γιατί δεν μου άρεσε πολύ ο καλλιτέχνης της προηγούμενης έκθεσης (Rothko). Περι ορέξεως κολοκυθόπιτα.

Πήγα λοιπόν μετά από μερικούς μήνες για βόλτα από εκεί και για μια στιγμή νόμιζα ότι γύρισα πίσω στο 2000, στην πρώτη μου χρονιά στην Αγγλία, που ο 17χρονος εαυτός μου έφτασε σε αυτό το παράξενο τεράστιο μουσείο να δει μοντέρνα τέχνη χωρίς να ξέρει τι να περιμένει. Και τι είδε; Μια τεράστια αράχνη:

Αν προσπαθούσε η καλλιτέχνης (Louise Bourgeois) να με κάνει να μείνω με ανοιχτό το στόμα το κατέφερε. Ήταν ένα τέρας αυτό το ακίνητο έντομο στο Turnbine hall της Tate Modern. Δεν καταλάβαινα τι ήθελε να πει η καλλιτέχνιδα αλλά ήταν από τα πιο απίστευτα πράγματα που είχα δει ποτέ μου.

Flash forward τώρα, 8 και κάτι χρόνια μετά. Ο 26-χρονος εαυτός μου κοιτάει πάλι το Turnbine hall. Και τι βλέπει;

Πάλι μια τεράστια κατασκευή η οποία περιέχει εκτός από την ίδια την αράχνη, μια futuristic ρέπλικά της. Το deva vu με κοκάλωσε. Όταν επιτέλους το μυαλό μου τελείωσε ένα έκτατο ταξίδι στο χρόνο (το που ήμουν, το που είμαι, το τι πέρασε, τι άλλαξε, τι έμεινε το ίδιο, μπλα, μπλα, μπλα), είδα ότι η εγκατάσταση ως σύνολο είναι σαν από το μέλλον. Συγκεκριμένα, 50 χρόνια μετά, αντί για 8 και κάτι χρόνια πριν.

ΤΗ.2058

Ο καλλιτέχνης Dominique Gonzalez-Foerster κοιτάει στο μέλλον, οταν 50 χρόνια από τώρα οι κάτοικοι του Λονδίνου βρίσκουν καταφύγιο στο Turbine Hall από την ατέλειωτη βροχή.

Η αίθουσα είναι γεμάτη με κρεβάτια κουκέτες,

το καθένα από τα οποία έχει και ένα βιβλίο.

τεράστια φοβιστικά ζώα,

παράξενα αγάλματα εμπνευσμένα από αγάλματα γνωστών καλλιτεχνών,

και μια τεράστια οθόνη LED που παίζει κομμάτια από ταινίες επιστημονικής φαντασίας και του πειραματικού κινηματογράφου.

Και αυτή η εγκατάσταση είχε το wow factor. Επειδή η ιδέα με τα βιβλία μου άρεσε, κάθισα σε ένα από τα - πολύ άβολα - κρεβάτια και άρχισα να διαβάζω ένα από τα βιβλία για μερικά λεπτά. Και αφού τέλειωσα την τρίτη σελίδα, κοίταξα πάνω και γέμισα φόβο και τρόμο για το απαίσιο μέλλον που μας περιμένει. Είχα μπει μέσα στο έργο - ήμουν κομμάτι του.

Δεν θέλω να είναι έτσι το μέλλον. Θέλω να είναι καλύτερο από το παρόν, όχι χειρότερο. Οι περισσότερες ταινίες για το μέλλον (π.χ. 28 days later κτλ κτλ κτλ κτλ) και τα παρόμοια βιβλία είναι όλα μαύρα. Δεν θέλει κανείς να είναι έτσι όπως το λένε αυτοί όμως. Έχει ακόμα την αισιοδοξία να πιστεύει ότι όλα θα πάνε καλά. Ότι δεν θα γίνει η κλιματική καταστροφή (γι'αυτό και κλείνει τα φώτα όταν δεν είναι σπίτι, κάνει ανακύκλωση, αποφεύγει να παίρνει αεροπλάνα, δεν χρησιμοποιεί αυτοκίνητο, κτλ κτλ), ότι δεν θα υπάρξει παγκόσμια πείνα, ούτε, ούτε, ούτε...

Όντας εκεί μέσα όμως σου φεύγει αυτή η αισιοδοξία, όσοι τρελοί τουρίστες και να είναι δίπλα σου, όσα παιδάκια να ουρλιάζουν γύρω σου, όσο και να λες στον εαυτό σου ότι αυτό είναι απλά μια έκθεση.

Και μετά επιστροφή στο παρόν...

Το post δημοσιεύτηκε στο liomenoxamelo.blogspot.com.

«Δι’ εσόπτρου, εν αινίγματι»

Μια σημαντική καλλιτεχνική έκθεση ανοίγει τις πύλες της απόψε. Είναι η έκθεση πινάκων με γυαλί του Ελληνοκύπριου δημιουργού Γιώργου Παπαδόπουλου, η οποία θα είναι ανοικτή καθημερινά (10.00 π.μ. – 6.00 μ.μ.) από σήμερα μέχρι τις 27 Φεβρουαρίου στην «12 Star Gallery», 8 Storey’s Gate, London SW1P 3AT.

Τίτλος της έκθεσης είναι το «Δι’ εσόπτρου, εν αινίγματι» (“….Through a glass, darkly” στα Αγγλικά), το οποίο έχει ληφθεί από την Α’ προς Κορινθίους Επιστολή του Απ. Παύλου, κεφ. 13, στίχ. 12.

Όπως μας ενημερώνει η βασική οργανώτρια της έκθεσης αυτής Δρ. Νίκη Κατσαούνη, Κριτικός Τέχνης και Μορφωτική Σύμβουλος της Κυπριακής Ύπατης Αρμοστείας στο Λονδίνο: «Η έμπνευση για τα έργα αυτά ήλθε στον καλλιτέχνη από μια επίσκεψή του στο Άγιον Όρος, όπου μελέτησε τις εικόνες και σχημάτισε την άποψη ότι θα μπορούσαν να παραχθούν σήμερα και με άλλους τρόπους και υλικά, όπως π.χ. με γυαλί. Έχοντας υπ’ όψιν ότι η ουσία της βυζαντινής αγιογραφίας είναι η αποτύπωση του θείου, θεώρησε πως το γυαλί, με το χαρακτηριστικό της διαφάνειας που το διακρίνει, μπορεί να αποκαλύπτει αλλά και να αποκρύπτει μέσα του την εικονιζόμενη φιγούρα».

Αξίζει να παραθέσουμε και μερικές σκέψεις του ίδιου του δημιουργού: «Like most Greeks, I was raised in two visual traditions: a Western one, where novelty was at a premium; and an Orthodox tradition, which valued conformity above everything. To succeed as an artist in the non-Orthodox world, you had to come up with a new visual vocabulary. To be an Orthodox icon-maker, you had to learn a pictorial language handed down from artist to artist, unchanged, since the start of time. The question for me, as for many Greeks, is how to reconcile these two things: to make icons which are modern, but which respect the traditions of iconography. Icons aren't just images of holiness. They are holy, sometimes even acheiropoieton - made by saints, untouched by human hand. As one historian puts it, “the icon is a hole in the dyke separating the visible world from the divine, and through this hole ooze precious drops from the great sea of God's mercy.” The search for a new iconography is not something to be undertaken lightly. It struck me, on a retreat to Mount Athos a few years ago, that glass was the ideal medium for conducting this search. Icons have always been seen as windows between the human and divine worlds: glass is both transparent and capable of bearing an image, a revelation and a mystery. Abstraction -seeing reality in a non-realist way- is part of the iconic tradition. (Icon-makers have never gone in for perspective, or for naturalistic portraiture). After a lot of thought, I have set to work on a series of icons of mainly the Madonna and child which will, I hope, place Orthodox traditions in a modern context -see miracles in new technology, signs of God's genius in materials like fluorescent paint. The Virgin is both the Mother of God and a woman. She is eternal, but also mortal; unchanging, but capable of change».

Babylon

Στο μοναδικό σε εκθέματα και έκτακτες εκθέσεις Βρετανικό Μουσείο μπορεί κανείς να δει αυτό τον καιρό την έκθεση για την Βαβυλώνα. Καταπληκτική!

Ο επίσημος τίτλος της έκθεσης είναι: «Βαβυλώνα - Μύθος και Πραγματικότητα».

Έχει οργανωθεί με την σύμπραξη και άλλων μεγάλων και σπουδαίων Μουσείων, όπως του Λούβρου και του Μουσείου Staatliche του Βερολίνου.

Ξεκίνησε στις 13 Νοεμβρίου 2008 και θα τελειώσει στις 15 Μαρτίου 2009.

Η όλη οργάνωση είναι αυτή η γνωστή του Βρετανικού Μουσείου, με την υψηλή ποιότητα, την τάξη και την σε μεγάλο βαθμό αντικειμενικότητα.

Αξίζει να αναφέρω ότι στην έξοδο μπορεί ο επισκέπτης να δει ένα φιλμάκι για τις καταστροφές που έκαναν στον αρχαιολογικό χώρο της Βαβυλώνας (που βρίσκεται νότια της Βαγδάτης στο Ιράκ) τα Αμερικανο-Αγγλικά στρατεύματα. Μάλιστα ονομάζει την όλη στρατιωτική δραστηριότητα στην περιοχή ως «εισβολή»!!!

Είναι ενδιαφέρουσα και η αναφορά ότι η Βαβυλώνα, με τους μύθους αλλά και την καταγεγραμμένη ιστορία της, έχει επηρεάσει αρκετά και τη σύγχρονη τέχνη (ζωγραφική, μουσική, κινηματογράφο), όπως επίσης και τις επιστήμες.

Πάντως, η έκθεση αυτή κάνει απόλυτα σαφές ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός: ότι ένας μεγάλος πολιτισμός δεν πεθαίνει ποτέ.

.

Έκθεση για το Βυζάντιο

Η Royal Academy of Arts, που βρίσκεται στο κεντρικό Λονδίνο, έχει αυτή την εποχή μια Έκθεση που είναι αφιερωμένη στο «Βυζάντιο 330-1453».

Είναι μια καταπληκτική Έκθεση. Η όλη παρουσίαση των θεμάτων έχει γίνει με εξαιρετικά επαγγελματικό και αριστοτεχνικό τρόπο, έτσι ώστε να αναδειχθούν όλες οι πλευρές της ζωής και της προσφοράς του Βυζαντίου.

Η Τέχνη είναι ένα από τα κυρίαρχα στοιχεία της προσφοράς του Βυζαντίου στην παγκόσμια κληρονομιά. Η Έκθεση αναδεικνύει βασικά τη Βυζαντινή Τέχνη. Οι εικόνες, τα ψηφιδωτά, τα κεντήματα, τα κοσμήματα, η μεταλλοτεχνία, τα κεραμικά, τα νομίσματα, τα χειρόγραφα, είναι όλα εκεί.

Οι τομείς που η θαυμάσια αυτή Έκθεση καλύπτει είναι οι εξής: Μέγας Κωνσταντίνος, Μέγας Ιουστινιανός, Εικονομαχία, Το Παλάτι, Βυζαντινή Οικία, Βυζαντινός Ναός, Εικόνες, Βυζάντιο και Δύση, Πέρα από το Βυζάντιο, Σινά.

«Πλουσιότατη και πλήρης» η Έκθεση. Αυτή είναι η κοινή αίσθηση των επισκεπτών, Ελλήνων και ξένων. Δεν γνωρίζω τις μέχρι τώρα στατιστικές επισκεψιμότητας. Όμως από την παρατήρηση που έκανα, όση ώρα ήμουν εκεί, διαπίστωσα πως σε όλες τις αίθουσες υπήρχε το αδιαχώρητο. Φαίνεται πως η επιτυχία της διοργάνωσης (και από οικονομικής πλευράς) θα είναι τεράστια.

Αξίζει οπωσδήποτε να τονίσουμε με έμφαση το γεγονός ότι για την πραγμάτωση της Έκθεσης αυτής, η οποία ούτως ή άλλως αναδεικνύει τον Ελληνορθόδοξο Πολιτισμό μας, συγκεντρώθηκαν πάρα πολλά έργα τέχνης από πολλές και διάφορες χώρες, περιοχές του πλανήτη και Μουσεία. Στοιχείο και αυτό (από τα καλά φυσικά) της παγκοσμιοποίησης.

H Έκθεση θα παραμείνει ανοικτή μέχρι τις 22 Μαρτίου 2009. Την συστήνω ανεπιφύλακτα.