Πριν δυο βδομάδες είχε μια όμορφη μέρα και βγήκα να την εκμεταλλευτώ. Η επόμενη ήταν και αυτή όμορφη. Και η μεθεπόμενη. Και αυτό συνεχίζεται εδώ και δυο βδομάδες περίπου. Κάθε μέρα προσπαθεί κανείς να αρπάξει όσο πιο πολύ ήλιο μπορεί. Γιατί εδώ πέρα στην αγαπημένη μας Γηραιά Αλβιώνα ποτέ δεν ξέρεις πως θα ξημερώσει η επόμενη μέρα. Είσαι πάντα on your toes γιατί ξέρεις ότι μπορεί σε λιγότερο από μισή ώρα ο καιρός να αλλάξει εντελώς.
Γι'αυτό μου αρέσουν οι ηλιόλουστες μέρες στην Αγγλία περισσότερο από την Ελλάδα. Στην Ελλάδα τις έχουμε σίγουρες. Αν δεν αρχίσει το καλοκαίρι τον Ιούνιο θα αρχίσει τον Ιούλιο. Κάποια στιγμή θα έρθει. Δύο από όλα αυτά τα χρονια που είμαι εδώ δεν είχαν καλοκαίρι. Είχαμε 2 βδομάδες λιακάδας συνολικά και αυτές οι 14 μέρες δεν ήταν συνεχόμενες. Στην Αγγλία το καλοκαίρι και η λιακάδα δεν είναι ποτέ σίγουρα.
Όταν λοιπόν αυτά συμβαίνουν ξαφνικά αλλάζει η πόλη. Βγαίνουν όλοι έξω από τις κρυψώνες τους για να απορροφήσουν όσο πιο πολύ ήλιο μπορούν και αυτοί. Βλέπεις χαμόγελα, ακούς γέλια. Όταν βγαίνει ήλιος, εδώ όλοι κάνουν σαν μικρά παιδιά.
Κάνουν κανό ή παίρνουν τα πλοία τα οποία αρχίσαν να ξαναδουλευουν
βγάζουν τα παιδιά και τα σκυλιά τους έξω (αυτός ίσως είναι ο μεγαλύτερος σκύλος που έχω δει ποτέ στην ζωή μου παρεπιπτόντως)
Πηγαίνουν να φάνε το φαγητό τους δίπλα στο ποτάμι
Αράζουν στα πάρκα μετά την δουλειά
Βγάζουν την φαντασία τους στην άμμο
Η γράφουν μηνύματα αγάπης (?) στο τσιμέντο
Όπως τα λουλούδια ανθίζουν και γυρίζουν να κοιτάξουν τον ήλιο
Πάντα μου άρεσε η ιδέα να χρησιμοποιούνται φυσικοί χώροι σαν σκηνικά σε ταινίες η βιντεοκλιπ. Και ειδικά οι πόλεις έχουν μια ιδιαίτερη δυναμική, που αποτυπώνεται όμορφα στα 3-4 γρήγορα λεπτά ενός βιντεοκλιπ.
Το Λονδίνο έχει χρησιμοποιηθεί σαν καμβάς για πολλές παραγωγές, ειδικά ταινίες αλλά και βιντεοκλιπς. Και επειδή αν αρχίσω με τη λιστα των ταινιών δεν θα τελειώσω ποτέ (αλλά θα το κάνω κάποια στιγμή!), πάμε να δούμε μερικά από τα πιο γνωστά βιντεοκλιπς και τις γειτονιές που απεικονίζουν.
Roisin Murphy-Movie star
Για να παινέψω και τη γειτονιά μου, ξεκινάω με το βιντεοκλιπ το οποίο γυρίστηκε στο Kennington, δύο στενά πιο κάτω από το σπίτι μου (λατρεύω όταν φαίνονται οι πινακίδες των οδών!). Αυτό ισχύει για τις πρωινές λήψεις. Το club που βλέπετε στη συνέχεια είναι (ή μάλλον ήταν, έχει αλλάξει πια) το Soho Revue Bar (τέως Too 2 Much), γνωστό gay bar στο Soho. Τα βραδυνά πλάνα δεν ξέρω από που είναι, δεν αποκλείεται από εδώ γύρω πάλι.
Lily Allen- LDN
Η Lilly καβαλάει το ποδήλατο και βγαίνει βόλτα μια (σπάνια) ηλιόλουστη μέρα. Δεν ξέρω από που ξεκινάει, ξέρω όμως ότι μπαίνει στη Soho square απο την Oxford street, κατεβαίνει την Greek Street και κάθεται για καφέ και πάστα στο Maison Bertaux, αγαπημένο μέρος με υπέροχα γλυκά και έναν γάλλο παππού που σου μιλάει για τα γλυκά του και νομίζεις ότι του τρέχουν τα σάλια. Στη συνέχεια τη βρίσκουμε στο Hamstead Heath να λιάζεται. Μετρό από το Hammersmith station για το Ladbroke Grove, και να την πάλι σε ένα παρκο, ιδέα δεν έχω ποιο είναι. Ξαφνικά, και τελείως στο άσχετο, τη βρίσκουμε στη Mall να κατευθύνεται προς το Buckingham palace, για να δώσει τα σέβη της στη Λίζα προφανώς. Trafalgar Square στη συνέχεια, μπροστά στο National Gallery με το άγαλμα "Alison Lapper Pregnant" του Marc Quinn στον Τέταρτο Πλίνθο, πράγμα που μας επιτρέπει να υπολογίσουμε ότι το βίντεο γυρίστηκε κάπου μεταξύ 2006-2007. Καταλήγουμε με ολίγη από Τάμεση, στη βόρεια όχθη του για την ακρίβεια, από Westminster προς Embankment.
και για να συμφωνήσω με τη φιλενάδα Lilly: Sun is in the sky oh why oh why Would I wanna be anywhere else?
Sugababes- About you now
Τουρ επιπέδου Big London Bus και βάλε. Το παλικάρι ξεκινάει από το Gherkin, προχωράει δυτικά προς St Paul's Cathedral, από εκεί διασχίζει την Millennium Bridge και βρίσκεται στην Tate Modern. Στη συνέχεια(και ενώ οι Sugababes χαριεντίζονται στις κολόνες κάπου κάτω από τη Hayward Gallery) φτάνει στο South Bank complex. Το μόνο που μένει είναι να αποφασίσει αν θα κατσει στο Wagamama ή στο Giraffe που βρίσκονται εκεί (εγώ στο Giraffe θα πήγαινα!)
Fergie- London Bridge
Φριχτό τραγούδι, φριχτό βίντεο. Όταν είχε βγει θυμάμαι είχαν γεμίσει το σταθμό του London Bridge με τη μουτσούνα της Fergie. Μόνο London Bridge δεν βλέπουμε στο βίντεο, κάτι γειτονιές αγνώστων λοιπών στοιχείων, ένα Belgravia Gentlemen's Club μέσα στα δάση και στη φύση, και είναι να απορείς που το βρήκαν το δάσος στο κέντρο του Λονδίνου, και μια δόση από Tower Bridge στο τέλος, λάθος γέφυρα αλλά πιο τουριστικιά και μπουγιαδόρικια. Χάλια χάλια χάλια.
Roisin Murphy- Overpowered
Σταθερή στις περιπλανήσεις της στο Λονδίνο, η Roisin εδώ τελειώνει τη συναυλία και πάει σπίτι, αφού χτυπάει και ένα κεμπάπ από τον Τούρκο στη γωνία. Από τον αριθμό του λεωφορείου υποθέτω ότι η δράση τοποθετείται δυτικά, κάπου στο Hammersmith, αλλά δεν έχω άλλα στοιχεια.
Βλέπουμε κατα σειρά εμφάνισης: Την υπόγεια διάβαση στο London Bridge station, το σταθμό του st Pancras, με σκαλωσιές ακόμα, πριν μεταφέρουν εκεί το Eurostar, άρα πριν από ενάμιση χρόνο τουλάχιστον, London Bridge πάλι, το National Theatre στο South Bank (το κτίριο με τα πολύχρωμα φώτα, και την Waterloo Bridge, Την οποία διασχίζει ο τραγουδιστής. Κάπου διάβασα ότι φαίνεται και η Old Compton Street, αλλά όσο κι αν έψαξα δεν την εντόπισα
Nina & Kim Wilde
Οι μεσόκοπες πλέον stars των 80's ανταλλάζουν δίγλωσσους όρκους αίωνιας φιλίας κάπου πίσω από το Bank of England
Καίτη Γαρμπή- Εσένα μόνο
Και κάτι από την εγχώρια παραγωγή. Από τους θυρεούς στα κολονακια μπορώ με ασφάλεια να πώ ότι αυτό το βίντεο είναι γυρισμένο στο City. Δεν έχω άλλα στοιχεία δυστυχώς. Μπορει κανένας ντόπιος να με βοηθήσει;
Αυτά! Άμα έχετε κανένα άλλο υπόψη πείτε μου, μπορεί να ετοιμάσω και παρτ βου!
Σχεδόν απέναντι από την κεντρική είσοδο του Βρετανικού Μουσείου στο κεντρικό Λονδίνο βρίσκεται ένα κατάστημα με την ονομασία «It’s All Greek». Δεν γνωρίζω σε ποιόν ανήκει, ούτε αν είναι Έλληνας ή ξένος ο ιδιοκτήτης.
Ο λόγος που το αναφέρω είναι ότι είναι μάλλον κολακευτικό να βρίσκεται στο κέντρο της Βρετανικής πρωτεύουσας ένα κατάστημα που πωλεί αντικείμενα ελληνικού πολιτισμού (κεραμικά, χρυσά και ασημένια κοσμήματα, αγαλματίδια, αντίγραφα αρχαίων νομισμάτων, κάρτες με ελληνικά τοπία) διαφημίζοντας ταυτόχρονα την ελληνική τέχνη και παράδοση.
Το εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι πως αυτό γίνεται ακριβώς απέναντι από το Βρετανικό Μουσείο, εκεί όπου «φυλάσσονται» τα γλυπτά του Παρθενώνα. Υπενθυμίζω πως η διεύθυνση του Μουσείου αρνείται ακόμα πεισματικά να τα παραδώσει στους νόμιμους κατόχους τους, που είναι βέβαια το Ελληνικό Έθνος.
Well, η έμφυτη αναβλητικότητά μου και διάφορες άλλες υποχρεώσεις δεν με άφησαν να γράψω νωρίτερα αλλά είπα να έλθω τώρα (και καλώς ήλθα).
Για όσους δεν το ξέρουν, από τις 25 Φεβρουαρίου η National Gallery διοργανώνει έκθεση για τον Picasso (με μια σχετική καθυστέρηση αφού η τελευταία φορά που κάτι τέτοιο έγινε στη Βρεταννία ήταν πριν από 40 χρόνια). Το πρόβλημα με την έκθεση είναι ότι δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία ούτε στον ίδιο τον δημιουργό ούτε σε αυτούς από τους οποίους επηρεάστηκε (εντόνως σε ορισμένες περιπτώσεις).
Σε άλλες εκθέσεις που είχα δει (κυρίως στο Παρίσι, που έχει ιδιαίτερη αγάπη στον Picasso) οι πίνακές του παρουσιάζονταν μαζί με τους πίνακες άλλων ζωγράφων τους οποίους ο Picasso χρησιμοποίησε σαν αρχή για τους δικούς του πίνακες. Αυτό δεν ισχύει εδώ (βέβαια, δεν είναι απαραίτητα κακό αλλά κάπως πρέπει να δικαιολογήσεις και τον τίτλο 'Challenging the past').
Από την άλλη είναι πάντα καλό να έχεις πρόσβαση σε έργα του και να μπορείς να τα βλέπεις εδώ μιας και δεν μπορείς απαραίτητα να τα δεις εκεί που εκτίθενται υπό κανονικές συνθήκες αλλά κάποια κομμάτια, όπως παραλλαγές στις Las Meninas, δεν λειτουργούν χωρίς το αντίστοιχο έργο του Velasquez. Αντίστοιχα όμως, το κομμάτι με τα πορτραίτα των ερωμένων του είναι αρκετά ενδιαφέρον (ειδικά αν αναλογιστείς ότι με κάθε νέα γυναίκα ανακάλυπτε και ένα νεό στυλ).
Γενικά είναι κάπως άνιση σαν έκθεση, σε κάνει να πιστεύεις ότι θα λειτουργούσε καλύτερα σε σύγκριση με τους ζωγράφους που ακολούθησε ο Picasso αλλά ομολογώ ότι είναι αρκετά καλή έκθεση αν την δεις απλά σαν μια ευκαιρία να δεις έργα του Picasso που δεν θα δεις εύκολα αλλιώς.
...και στέφθηκε με επιτυχία (αν και ο αριθμός των συμμετεχόντων θα μπορούσε να είναι και μεγαλύτερος!) . Κάπως έτσι λοιπόν οι william, dot.hakers, konstantinos, panos, greekgirlinlondon και η αφεντιά μου μαζευτήκαμε, ήπιαμε τις μπυρίτσες μας (φάγαμε και το ιταλικό μας μερικοί :-) ) και δώσαμε ραντεβού για περισσότερες συναντήσεις στο μέλλον! Αναμένουμε και τους υπόλοιπους από εσας!
Ανοίγει τις πύλες της σήμερα μια ενδιαφέρουσα Έκθεση Ζωγραφικής της Ζωής Κακολύρη. Η Έκθεση πραγματοποιείται στην Αίθουσα των Φίλων του Ελληνικού Κέντρου Λονδίνου (16-18 Paddington Street, London W1U 5AS) και θα διαρκέσει μέχρι τις 27 Μαρτίου. Θα παραμένει ανοικτή καθημερινά 10.00 π.μ. - 6.00 μ.μ.
Η τριανταδυάχρονη Ζωή είναι άτομο με ειδικές δεξιότητες. Δημιουργεί πίνακες με ένα δικό της απλό ύφος, γεμάτο από χαμόγελο και φιλικότητα. Θεωρείται ότι η Ζωή έχει ένα αποκλειστικά ιδιαίτερο ύφος και είδος ζωγραφικής, που δεν ανήκει σε κανένα άλλο καλλιτεχνικό κίνημα. Ο τρόπος απεικόνισης προσώπων και πραγμάτων έχει ένα χιούμορ, μια ζέση και φυσικό ρυθμό.
Η Ζωή έχει λάβει μέρος σε αρκετές Εκθέσεις Ζωγραφικής και το έργο της έχει παρουσιασθεί από την Ελληνική Τηλεόραση και το BBC. Έχει επίσης επισκεφθεί και το Παλάτι του Buckingham όπου προσέφερε ένα πίνακά της στην Πριγκίπισσα Άννα, σε αναγνώριση του έργου της για τον Εθνικό Αυτιστικό Οργανισμό.
Αν επισκεφτήκατε σήμερα, 1η Μαρτίου, τη βρετανική ιστοσελίδα του Γούγλη, θα είδατε την παρακάτω εικόνα.
Το πράσο που έχει προσγειωθεί πάνω στο πρώτο O του Google είναι προς τιμήν της ημέρας του Αγίου Δαυίδ, που είναι προστάτης της Ουαλίας.
Tη μέρα αυτή οι Ουαλοί φοράνε στο πέτο μικρούς νάρκισσους ή πράσα. Δεν σας κάνω πλάκα: αυτά είναι τα εθνικά σύμβολα της χώρας.
Να πω επίσης για όσους δεν ξέρουν, ότι η Ουαλία είναι ημι-αυτόνομη χώρα της Μεγάλης Βρετανίας, με πρωτεύουσα το Cardiff. Οι Ουαλοί μιλάνε Cymraeg, δηλαδή ουαλικά, παίζουν καλό ράγκμπυ (εθνικό σπορ γαρ) και δεν συμπαθούν τους Άγγλους. Η σημαία τους δεν έχει καμία σχέση με τη βρετανική που ξέρουμε, και τα εθνικά τους σύμβολα είναι ο κόκκινος δράκος (Y Ddraig Goch στα ουαλικά), τα πράσα (μα την αλήθεια!) και οι νάρκισσοι.
Στην Ουαλία βρίσκεται το χωριό με το όνομα Llanfairpwllgwyngyll, το οποίο είναι συντομευμένη μορφή του πραγματικού ονόματος Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch. Όπως διαπιστώνετε, τα ουαλικά δεν μοιάζουν καθόλου με τα αγγλικά και επίσης κάνουν φοβερή οικονομία στα φωνήεντα. Περιττό να σας πω ότι το χωριό αυτό έχει το μακρύτερο και πιο δυσπρόφερτο όνομα σε ολόκληρη τη Βρετανία.
Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να πάτε στην ιστοσελίδα του Γούγλη και να πατήστε πάνω στο λογόγραμμα. Όσοι είσαστε στο Λονδίνο, δείτε εδώ πώς μπορείτε να γιορτάσετε τη μέρα αυτή πίνοντας μπύρες σε ουαλέζικες παμπ.
Καλημέρα και καλό μήνα να έχουμε, με ασπρο-κόκκινα βραχιολάκια (Μάρτης γδάρτης μπαίνει άλλωστε), πράσα, νάρκισσους, μασκαρέματα, καρναβάλια ή όπως αλλιώς γιορτάζει ο καθένας!
