Ένας ασυνήθιστα θεατρικός μήνας! (+τι προκειται να δω)

Ομολογώ ότι τον περασμένο μήνα το παράκανα ελαφρώς. Εϊδα τέσσερις παραστάσεις ήδη, έχω κλείσει άλλη μια και έχω βάλει στο μάτι κανα-δυό ακόμα. Τι να κάνεις, πολύ ενδιαφέρων ο φετινός θεατρικός χειμώνας (σε αντίθεση με τον χλυαρό περσινό). Άσε που είχα καιρό να πάω και έπρεπε να βγάλω τα σπασμένα :) . Για να δούμε λοιπόν:

Ξεκινάω με τις παραγωγές του λατρεμένου Εθνικού, που ποτέ δε με έχει απογοητεύσει- το οποίο επίσης παρέχει και τα εισιτήρια των £10 για τις εξαιρετικές παραγωγές του. Είναι να μη γίνεις τακτικός θαμώνας;

Το πρώτο έργο που είδα, και αυτό καθαρά από περιέργεια, ήταν το Nation. Η ιστορία του Mau, του γιου του αρχηγού ενός μικρού εξωτικού νησιού, και τις Daphne, μιας αγγλιδούλας που διέσχιζε τον Ατλαντικό για να συναντήσει τον πατέρα της. Τα δύο παιδιά συναντώνται εξαιτίας ενός φοβερού γεγονότος; ενός τεράστιου κύματος, που πνίγει τους συμπατριώτες του Mau και τους συνταξιδιώτες της Daphne. Τα δυο παιδιά επιβιώνουν σε ένα έρημο νησί, και παρόλο που αρχικά δεν μπορούν να συνεννοηθούν, καταφέρνουν να χτίσουν ένα καινούργιο έθνος, μαζί με αλλα θύματα του κύματος που καταφτάνουν στο νησί. Ένα πολύ όμορφο παραμύθι που προφανώς απευθύνεται σε οικογένειες, με πολύ καλή σκηνοθεσία και ερμηνείες, και εκπληκτική σκηνογραφία και φωτισμό. Συστήνω ανεπιφύλακτα αν ανεβεί ξανα!

Every good boy deserves a favour: Ένα ιδιόμορφο και σκληρό έργο σχετικά με την καταπίεση των αυταρχικών καθεστώτων. Ένας κατήγορος του σταλινικού καθεστώτος εγκλείεται σε ψυχιατρική κλινική ως "έχοντας ψευδαισθήσεις επικίνδυνες για το κοινωνικό σύνολο". Συγκρατούμενός του ένας σχιζοφρενής, που εχει την εμμονή ότι μια ορχήστρα τον περιβάλλει. Και η ορχήστρα είανι εκεί, πάνω στη σκηνή, σχολιάζει μουσικά τις σκέψεις των πρωταγωνιστών. Και συμμετέχει. Συγκλονιστική η σκηνή που τα μέλη της ορχήστρας υποβάλλονται σε βασανιστήρια από τους καθεστωτικούς. Ένα έργο-σπουδή στην (εσωτερική) ελευθερία και στις θυσίες που αυτή απαιτεί.

The power of Yes: Μόλις εχτές είδα το εξαιρετικό αυτό έργο του David Hare. Ο συγγαφέας συνδιαλέγεται με το κοινό και προσπαθεί να καταλάβει τι ακριβώς μας οδήγησε σε αυτή την οικονομική κρίση-και ποιο είναι το πραγματικό μέγεθός της. Στην προσπάθειά του να γράψει ενα θεατρικό για την κρίση, συμβουλεύεται μεγάλες προσωπικότητες της διεθνούς οικονομικής σκέψης που παρελαύνουν στη σκηνή και μας αναλύουν το ιστορικό αυτής της κατάστασης. Από τα μέσα της δεκαετίας του '90, με την απότομη ανάπτυξη των χρηματαγορών (και κυρίως του Λονδίνου), μέχρι τα μέσα των '00, με την ανεξέλεγκτη απληστία που οδήγησε τον τομέα σε απερισκεψίες, και μέχρι τα τελευταια 2-3 χρόνια, με την κατάρρευση τνω τραπεζών και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Εξαιρετικά επίκαιρο, ειδωμένο από την πλευρά ενός ανθρωπου που δεν καταλαβαίνει καλα το σύστημα (όπως και πολλοί από εμάς), είναι σίγουρο ότι θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον σας. (NdN μην τολμήσεις να το χάσεις!!!!)

Waiting for Godot: Ήθελα να το δω πέρσυ, αλλά δυστυχώς δεν ήμουν όσο οργανωμένος θα έπρεπε, και όταν αποφάσισα να ψάξω για εισητήρια δεν είχε μείνει ούτε σκαμπό. Ευτυχώς το ανέβασαν ξανα φέτος πάντα με τον λατρεμένο Ian McKellen αλλά με τον Rogert Rees να αντικαθιστά τον Patrick Stewart. Δύσκολο έργο, και το ήξερα πριν πάω γιατί είχα ξεκινήσει να το διαβάζω. Η πρώτη πράξη μοιάζει ασύνδετη χωρίς νοήμα, σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιος ακριβώς είναι ο σκοπός αυτού του έργου. Δύο γεροντάκια τσακώνονται, φιλοσοφούν και περιμένουν έναν κάποιο Godot. Και μετά;

Με τη δεύτερη πράξη το έργο αποκτά νόημα, τουλάχιστον για εμένα. Δεν θα επεκταθώ γιατί μπορεί κάποιοι να θέλετε να το δείτε. Αν πάντως ο σκοπός του θεάτρου είναι να σε κάνει να σκεφτείς, να προβληματιστείς για το νόημα της ζωής και την αξία των πραγμάτων, τότε έχουν δίκιο όσοι λένε ότι ο Μπέκετ είναι σπουδαίος δραματουργός. Από την άλλη, μπορεί να το ερμήνευσα εγώ λάθος-μάλλον, όπως ήθελα εγώ να το ερμηνεύσω. Μα αυτή δεν είναι η μαγεία της τέχνης...;

Εξαιρετικός ο Ian McKellen στο ρόλο του γκρινιάρη Estragon. Δείτε αποσπάσματα εδώ

Προσεχώς:

Κείμενο του Alan Bennett (The History Boys) με πρωταγωνιστή τον Richard Griffiths? Μόνο καλό μπορεί να είναι! Ραντεβού τον Απρίλη!

Πρέπει να κλείσω τη δόση μου από Tenesse Williams φέτος, και το αυτό το ανέβασμα της Λυσσασμένης Γάτας θεωρείται πολλά υποσχόμενο. Έχει πάει κανείς; Να κλείσω;

Τον Simon Russell Beale τον είδα πέρσυ στο Βυσσινόκηπο και ήταν πολύ καλός. Επίσης δε συγχώρησα στον εαυτό μου ότι έχασα τη Mother Courage της Fiona Shaw πέρσυ, όπότε να μια καλή ευκαιρία να εξιλεωθώ! Ένα πολύ "Αγγλικό" έργο, που φαίνετια θα παρασυρθώ!

Για όλες τις παραγωγές του Natinal Theatre δείτε εδώ

Τμήμα Ελληνικών Σπουδών Πανεπιστημίου Λονδίνου

Μια δυσάρεστη είδηση έκανε χθες το γύρο του διαδικτύου. Έχει να κάνει με τη διάλυση του Τμήματος των Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών στο Βασιλικό Κολέγιο του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Μια πραγματικά θλιβερή εξέλιξη στα σύγχρονα ακαδημαϊκά δεδομένα της πολιτισμένης Αγγλίας.

Στο διαδίκτυο διενεργείται μια μεγάλη εκστρατεία συλλογής υπογραφών με σκοπό την διάσωση του εν λόγω Πανεπιστημιακού Τμήματος, που οπωσδήποτε τιμά την Πατρίδα και τον Πολιτισμό μας. Aξίζει να σημειωθεί ότι το Τμήμα αυτό ξεκίνησε τη λειτουργία του ταυτόχρονα με την ίδρυση της Έδρας Κοραή το 1919. Όποιος θέλει μπορεί να υποστηρίξει υπογράφοντας εδώ.

Το κείμενο της διαμαρτυρίας, το οποίο απευθύνεται προς τον Καθ. Richard Trainor, Πρύτανη του King’s College London, συντάχθηκε από τον Βυζαντινολόγο Καθ. Marc D. Lauxtermann, Καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, και έχει ως εξής:

We would like to express our deep concerns over the projected dismemberment of the Department of Byzantine and Modern Greek Studies at King’s College London. Although we recognise the need for King’s to make savings, we fail to understand what long-term purpose is served by dismantling a department and allocating its members to two or more different units. Experience teaches that, when a subject area is dispersed around departments and faculties, it never gets priority and in the end loses its capacity and influence. It is only too likely that the university sector will experience further cuts and in such circumstances isolated specialities would be particularly vulnerable. The great strength of King’s has always been that it is the only university in the UK to offer a combined programme in Byzantine and Modern Greek Studies, thereby emphasising the importance of continuity through the centuries. The ideal of Hellenism in its broadest sense, for which King’s stands, is reflected in its Centre for Hellenic Studies and in the Koraes chair. As dismantling the Department of Byzantine and Modern Greek Studies would mean the end of a long and rich tradition, we urge you, in the strongest possible terms, to reconsider your plans.

SISTER ACT

Το Sister Act είναι ένα musical που βασίζεται στην ταινία που έκανε πρεμιέρα το 1992 και που ακολουθεί την πλοκή της. Προσωπικά είχα δει την ταινία και έτσι η κατανόηση του musical ήταν πολύ εύκολη.

Η πλοκή διαδρματίζεται το 1978 στη Philadelphia. Η Deloris Van Cartier είναι ταργουδίστρια σε ένα μικρό νυχτερινό μαγαζί και ταυτόχρονα έχει σχέση με έναν τύπο του υποκόσμου, τον Curtis Shank. Οταν πλέον καταλαβαίνει ότι τα όνειρα της δεν μπορούν να εκπληρωθούν σε αυτή την πόλην ψηλά, αποφασίζει να χωρίσει και να φύγει. Τη στιγμή όμως που πάει να του το ανακοινώσει, γίνεται μάρτυρας μίας δολοφονίας από τον Curtis και την συμμορία του. Οπως είναι φυσικό η Deloris το σκάει φοβισμένη, ενώ ο Curtis ζητάει από τα πρωτοπαλίκαρα του να την φέρουν πίσω ώστε να αποφύγει την τυχόν κατάδοση του στην αστυνομία. Η Deloris ζητά προστασία σε ένα αστυνομικό τμήμα, όπου συναντά τον Eddie, φίλο της από το σχολείο. Ο Eddie τη συμβουλεύει να μπει στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων και την στέλνει σε ένα μέρος που ο Curtis δεν πρόκειται να υποψιαστεί ποτέ. Το μοναστήρι “The Holy Order of the Little Sisters of Our Mother of Perpetual Faith”. Μολονότι η Deloris έχει τις αμφιβολίες της για το περιβάλλον του μοναστηριού, τελικά πείθεται μπροστά στον κίνδυνο που αντιμετωπίζει. Στο μοναστήρι συμβαίνουν διάφορα ευτράπελα...

Μετά από πολλές αψιμαχίες η Deloris υπόσχεται να παίξει τον ρόλο της καλόγριας και να σέβεται τις υποχρεώσεις της και ταυτόχρονα πηγαίνει στη χορωδία του μοναστηριού την οποία αποφασίζει να εκπαιδεύσει. Από την πρώτη κιόλας Κυριακή η χορωδία αλλάζει όψη και γίνεται πόλος έλξης για πιστούς οι οποίοι μαζί τους φέρνουν και τις ανάλογες δωρεές. Η Ηγουμένη έχει τις ενστάσεις της που ξεπερνιούνται καθώς τα χρήματα που μαζεύονται πληρώνουν για την αναστήλωση του μοναστηριού και η φήμη της χορωδιας εξαπλώνεται τραβώντας την προσοχή των Μέσων Μαζική Ενημέρωσης αλλά και του ίδιου του Πάπα ο οποίος ζητά να την παρακολουθήσει να τραγουδάει. Οπως ήταν φυσικό και ο Curtis έμαθε οτι η Deloris κρύβεται στο μοναστήρι και στέλνει εκεί τους μπράβους του για να την σκοτώσουν, αλλά η Deloris φυγαδεύεται στο σπίτι του Eddie. Την επόμενη μέρα η Deloris θα έδινε κατάθεση στο δικαστήριο και τα πάντα θα τελείωναν. Η τελευταία απόπειρα του Curtis είναι να ντυθεί καλόγρια και να μπει στο μανστήρι για να βρει και να σκοτώσει την Deloris. Οταν επιτέλους την βρίσκει οι καλόγριες μπαίνουν μπροστά για να την σώσουν και ο Eddie καταφέρνει και τον αφοπλίζει συλλαμβάνοντας τον πριν ανοίξει πυρ εναντίον τους. Στο τέλος ο Eddie κερδίζει την Deloris και η χορωδία τραγουδά μπροστά στον Πάπα.

To musical ήταν καταπληκτικό. Στο τέλος το κοινό χειροκροτούσε όρθιο για 5 λεπτά. Μολονότι οι κριτικές δεν το είχαν δει και με τόσο καλό μάτι, εμένα μου άρεσε πολύ. Η 24χρονη Patina Miller που έπαιζε την Deloris έχει καταπληκτική φωνή, όπως και η Katie Rowley Jones που έπαιζε την Sister Mary Robert. Ειδικά η πρώτη είναι η καλύτερη τραγουδίστρια που έχω δει ως σήμερα σε musical. Μπορεί για κάποιον που έρχεται στο Λονδίνο και θέλει να δει ένα musical να προτείνω πρώτη επιλογή το Oliver!, αλλά και το Sister’s Act αν παρακολουθήσετε δεν θα βγείτε χαμένοι.

Reviews για το έργο μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

Παρακάτω βάζω κάποια βίντεο από το youtube. Το πρώτο είναι το trailer του musical και το δεύτερο ένα mix από τα τραγούδια.

Pancake Day

Σας θυμίζω ότι αύριο είναι η μέρα της κρέπας. Όσοι είσαστε στο Λονδίνο και ενδιαφέρεστε να παρακολουθήσετε κάποια από τις κρεποδρομίες ή να φάτε σε εστιατόριο που προσφέρει ειδικό μενού, μπορείτε να ενημερωθείτε σχετικά από το View London και το Time Out.

Αν προτιμάτε να φτιάξετε κρέπες στο σπίτι, σας προτείνω τη συνταγή της Delia Smith. Καλοφάγωτες!

«Γεύση Ελλάδας» στο Λονδίνο

Ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού πρωτοστατεί και πάλι, φέρνοντας τη «Γεύση Ελλάδας» στην Αγγλία. Οι γνωστοί και βραβευμένοι chefs, Χριστόφορος Πεσκίας και Στέλιος Παρλιάρος, όπως επίσης και ο μάστερ των κοκτέϊλς Αριστοτέλης Παπαδόπουλος, θα βρίσκονται σήμερα για μία ημέρα επίδειξης και εκπαίδευσης στο Λονδίνο (Cookbook cafe, 1 Hamilton Place, London, W1J 7QY) με σκοπό να δείξουν στους chefs του Ην. Βασιλείου μυστικά της αυθεντικής Ελληνικής Κουζίνας.

Γνωστά εστιατόρια της Αγγλίας έχουν κληθεί να φιλοξενήσουν τη «Γεύση Ελλάδας», στη διάρκεια της περιόδου Φεβρουαρίου - Δεκεμβρίου 2010.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι εκείνο που κάνει την παραδοσιακή Ελληνική Κουζίνα να διαφέρει από άλλες είναι η χρήση των καλύτερων υλικών, η επική Ελληνική Φιλοσοφία αναφορικά με το φαγητό, αλλά και η γενικά μοναδική, άνετη, ανεπίσημη και σεμνή ατμόσφαιρα της Ελληνικής Ταβέρνας.

Ο Αθήναιος στους Δειπνοσοφιστές (1.5b, III.101B, VII.320f) μας τονίζει πως: «Δεν υπάρχει καμμία διαφορά μεταξύ ενός ποιητή κι ενός μάγειρα, αφού και των δύο τα μυαλά παράγουν τέχνη».

Όπως και οι άνθρωποι, η Ελληνική Κουζίνα είναι δυνατή και ζωηρή, μια πραγματική γαστρονομική εμπειρία...

10+1 αγαπημένες θεατρικές παραστάσεις

Σε αυτό το blog έχουμε ασχοληθεί επανειλημμένα με το θέατρο στο Λονδίνο. Ίσως είναι επειδή μαζί το Broadway στη Νέα Υόρκη, το West End εδώ κρατάνε τα σκήπτρα για το τι γίνεται στη θεατρική σκηνή. Επίσης, σε αυτές τις δύο περιοχές συγκεντρώνονται τα καλύτερα ταλέντα, με αποτέλεσμα ακόμα και μικρομεσαίες παραστάσεις να προσφέρουν εξαιρετικού επιπέδου διασκέδαση.

Έχοντας παρακολουθήσει αρκετές παραστάσεις, είπα να ετοιμάσω μια λίστα με ένα καθαρά υποκειμενικό top 10. Είναι παραστάσεις που έχει τύχει να δω σε διάφορες πόλεις τα τελευταία χρόνια (Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες, Λας Βέγκας κτλ), με τις παραγωγές είναι πρακτικά ίδιες (πλην μερικών εξαιρέσεων). Η λίστα περιέχει μετά το top 10 κάποια άλλα έργα που δεν παίζονται απαραίτητα αυτή τη στιγμή αλλά για λόγους πληρότητας τα παραθέτω εδώ με την ελπίδα ότι μπορεί να επιστρέψουν στο μέλλον.

Όσον αφορά το στυλ των παραστάσεων στη λίστα: πρόκειται στην πλειοψηφία τους για musicals και μεγάλες παραγωγές, δηλαδή το αντίστοιχο των blockbusters του Hollywood. Οπότε τα έργα εδώ δεν διακρίνονται για την φοβερή υποκριτική ικανότητα των ηθοποιών ή τα βαθύτερα νοήματα της παράστασης. Πρόκειται πιο πολύ για καθαρή και ευχάριστη διασκέδαση με ωραία τραγούδια, πολύπλοκα σκηνικά κτλ.

Οι παραστάσεις είναι χωρισμένες σε 3 γκρουπ (μεγάλοι, μεσαίοι, μικροί), ανάλογα με το μέγεθος της παραγωγής (αριθμός ατόμων, πλήθος και ποιότητα σκηνικών, φήμη κτλ). Αυτό δε σημαίνει πως οι "μικρές" παραστάσεις υστερούν σε ποιότητα και διασκέδαση - κάθε άλλο. Απλώς είναι για να έχει κανείς μια ιδέα του τι να περιμένει από θέμα στυλ και μεγέθους. Για παράδειγμα, στους "μεγάλους" τα σκηνικά θα αλλάζουν κάθε 5 λεπτά, ενώ στους "μικρούς" έχουν συνήθως ένα ψιλο-σταθερό σκηνικό που αλλάζει ελάχιστα, και δίνεται περισσότερο βάρος στην υπόθεση και τα τραγούδια.



Group 1: Οι "μεγάλοι"



Les Miserables



Η ιστορία του Ουγκώ είναι ίσως η πιο πλήρης παράσταση που έχω παρακολουθήσει στο Λονδίνο. Εξαιρετικά τραγούδια, φοβερά και πανέξυπνα σκηνικά, δράση, και μια ιστορία που αποδίδεται σωστά (πολύ καλύτερα από αντίστοιχες ταινίες). Οι 3 ώρες του έργου περνάνε πολύ ευχάριστα. Μαζί με το Phantom of the Opera, ίσως είναι η παράσταση με τα πιο γνωστά τραγούδια σε θέατρο (I dream a dream κτλ).



The Phantom of the Opera



To Phantom, μαζί με του Les Mis παραπάνω, είναι τα δύο μεγάλα "πυροβολικά" της θεατρικής σκηνής καθώς παίζονται για περίπου 20 χρόνια το καθένα και έχουν γίνει κλασικά, συνεχίζοντας να προσελκύουν κόσμο. Ειδικά στο Phantom, ο τρόπος που χρησιμοποιούνται τα σκηνικά είναι πρωτότυπος και τολμώ να πω πως ακόμα και σύγχρονες παραστάσεις δεν το έχουν ξεπεράσει. Ίσως είναι η πρώτη παράσταση που βλέπουν οι περισσότεροι "αμύητοι" στο θέατρο καθώς η φήμη της έχει πάρει σχεδόν μυθικές διαστάσεις. Άλλωστε, από όλα τα έργα διασκέδασης (ταινίες, βιβλία, μουσική, θέατρα κτλ) στην ιστορία, το Phantom κατέχει την πρώτη θέση σε έσοδα με πάνω από $3 δις εισπράξεις τον καιρό που παίζεται.

Όσον αφορά το έργο, βρήκα την ιστορία λίγο βαρετή και να τραβάει πολύ σε διάρκεια (στις 2.5 ώρες), οπότε δεν είναι και ότι καλύτερο έχω δει από αυτή την άποψη. O Loyd Webber έφτιαξε πριν 5 χρόνια μια νέα 90λεπτη έκδοση του Phantom που παίζει στο Las Vegas και είναι πολύ πιο ευχάριστη, κρατώντας όλα τα τραγούδια και σκηνικά και κόβοντας τα περιττά κομμάτια. (Έχοντας δει και τις δύο, η τελευταία βλέπεται πολύ πιο εύκολα αν ποτέ έχετε την επιλογή).



The Lion King



Στο Lion King είχα μπει με ελάχιστες προσδοκίες, περιμένοντας μια παιδική παράσταση. Αντίθετα, είναι ίσως το πιο άρτιο καλλιτεχνικά έργο που υπάρχει, σχεδόν ονειρικό. Εξαιρετικά σκηνικά και κοστούμια, που παρουσιάζουν μισούς ανθρώπους - μισά ζώα με έναν εντελώς φυσικό τρόπο. Τα χορευτικά είναι σε τρία κατακόρυφα επίπεδα (στο έδαφος, στα δέντρα, και στον ουρανό ψηλά πάνω από τη σκηνή). Η ιστορία φυσικά δεν είναι κάτι ιδιαίτερο αλλά η εκτέλεση είναι απλώς μοναδική.



Wicked



Το Wicked είναι το πιο πρόσφατο από τα 3 έργα εδώ, αλλά έχει την πιο ενδιαφέρουσα υπόθεση. Έχει να κάνει με την ιστορία του Μάγου του Οζ (καλό είναι να δείτε την ταινία πριν το σόου), αλλά από την πλευρά της "κακιάς" πράσινης μάγισσας. Η Ντόροθυ δεν παίζει καθόλου στην παράσταση, αλλά οι ιστορίες τους (της παράστασης και της ταινίας) συνδέονται σε κάποια σημεία με πανέξυπνο τρόπο. Τα τραγούδια είναι κάπως generic (δε σου μένει κάτι στο τέλος) αλλά το όλο θέαμα είναι χορταστικό.



Group 2: Οι "μεσαίοι"



Billy Elliot



Αυτή η παραγωγή είναι πιο Βρεταννική, μια και η ιστορία του μικρού αγοριού που θέλει να γίνει χορευτής λαμβάνει χώρα στη Βρετανία. Εντυπωσιακή ιστορία, ωραία τραγούδια, και πολύ καλή υπόθεση. Έχοντας δει τη γνωστή ταινία, η παράσταση μου άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις καθώς όλα τα επιμέρους λειτουργούν αρμονικά.



Chicago



Πάλι μπήκα σε αυτή την παράσταση έχοντας δει την ταινία πριν μερικά χρόνια, και έμεινα άφωνος. Ωραία τραγούδια, πολύ καλές ερμηνείες. Το καλύτερο όλων βέβαια είναι η πρωτότυπη σκηνοθεσία που σε μερικά acts είναι σχεδόν μαγική και καθαρά θεατρική, με τρόπο που δεν μπορεί να περάσει στον κινηματογράφο. Τα σκηνικά είναι σχετικά απλά αλλά δένουν φοβερά με τους ηθοποιούς και απλώς σε βάζουν όσο χρειάζεται στην ιστορία.



Jersey Boys



Το Jersey Boys είναι πολύ παρόμοιο με το Chicago, υπό την έννοια ότι χρησιμοποιεί πολύ καλά τραγούδια και μόνο τα απαραίτητα σκηνικά για να σε βάλει στην υπόθεση. Είναι η ιστορία του ροκ γκρουπ 4 Seasons από τη δεκαετία του 60, δοσμένη σχεδόν σαν ντοκυμαντέρ. Η ιστορία ξεδιπλώνεται πολύ αρμονικά, το ένα τραγούδι μετά το άλλο, και στο τέλος σου αφήνει μια πολύ όμορφη γεύση. Είναι σχετικά καινούργια και μοντέρνα παράσταση μια και άνοιξε μόλις το 2005 στο Broadway και πρόπερσι στο Λονδίνο.




Group 3: Οι "μικροί"



Avenue Q



Αυτό είναι η καλύτερη κωμική παράσταση που έχω παρακολουθήσει, με έναν νέο που μόλις έχει αποφοιτήσει και ψάχνει για δουλειά. Αφού βλέπει με τη σειρά τις Avenue A, B,... κτλ, καταλήγει ότι πρέπει να φτάσει στην.. Q για να βρει φτηνό σπίτι με ενοίκιο που να μπορεί να μείνει. Επιπλέον, την πρώτη μέρα στη δουλειά του... απολύεται!

Το έργο είναι με μισούς κανονικούς ηθοποιούς και μισούς... μαριονέτες (στυλ Muppet Show) που τις κρατάνε άλλοι ηθοποιοί (αλλά ο χαρακτήρας είναι η μαριονέτα). Αυτό και μόνο κάνει την παράσταση πολύ πρωτότυπη καθώς δεν υπάρχει κάτι ανάλογο. Επιπλέον, διαθέτει ένα από τα πιο γνωστά κωμικά τραγούδια στο θέατρο, το Internet is for Porn :-)



Mamma Mia



Για το Mamma Mia τα πολλά σχόλια είναι περιττά. Η ιστορία που διαδραματίζεται σε ελληνικό νησί είναι (μετά την ταινία) πια πασίγνωστη. Παρότι τα σκηνικά εδώ είναι σχετικά ελάχιστα, τα τραγούδια των Abba δένουν φοβερά με το σενάριο, δημιουργώντας ίσως την πιο feel-good παράσταση που υπάρχει. Συνιστάται ανεπιφύλακτα, ακόμα και αν έχετε δει την ταινία.



39 Steps



Το 39 Steps είναι ασυνήθιστη παράσταση. Πρόκειται για remake του κλασικού θρίλερ του Χίτσκοκ από το 1939, αλλά σε.. κωμωδία. Το προτώτυπο εδώ είναι πως υπάρχουν μονάχα 4 ηθοποιοί, οι οποίοι παίζουν τους δεκάδες χαρακτήρες που υπάρχουν στην ιστορία! Σε μια σκηνή μάλιστα, ένα ηθοποιός υποδύεται 2 χαρακτήρες ταυτόχρονα, ντυμένος διαφορετικά στο αριστερό και το δεξί μισό του, και στρέφοντας προς το κοινό κάθε φορά την εκάστοτε εμφάνιση.



Special mention: The Mousetrap

Το Mousetrap είναι το κλασικό θεατρικό έργο μυστηρίου της Agatha Christie. Δεν είναι μιούζικαλ ούτε έχει τραγούδια, είναι καθαρά ένα πρόβλημα του "ποιος το έκανε". Ταυτόχρονα είναι το πιο παλιό έργο στον κόσμο μια και παίζεται συνεχώς από το 1952(!) με πάνω από 24.000 παραστάσεις μέχρι τώρα. Αν είστε φαν έργων μυστηρίου, αυτή η παράσταση είναι must.



Κλείνοντας, το τι έργο θέλει να δει κανείς εξαρτάται από το γούστο του. Παρότι και τα 10 έργα που παρουσιάζονται εδώ είναι πολύ υψηλών προδιαγραφών και δεν υπάρχει περίπτωση να πέσετε σε φόλα, αν έπρεπε να επιλέξω ένα από κάθε κατηγορία θα διάλεγα τα Les Mis, Billy Elliot και Avenue Q, καθώς είναι καλό δείγμα και εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους.

Τέλος, για εισιτήρια, έχω χρησιμοποιήσει 3 τρόπους να αγοράσω. Ο πρώτος, κατευθείαν από το site της εκάστοτε παράστασης (συνήθως μέσω του ticketmaster). Αυτό συνήθως δεν θα έχει discounts αλλά εξασφαλίζετε σίγουρες και προεπιλεγμένες θέσεις, ειδικά αν σχεδιάζετε ταξίδι από το εξωτερικό και θέλετε σίγουρα να δείτε κάτι. Ο δεύτερος τρόπος είναι από το lastminute.com, όπου συχνά-πυκνά έχει εκπτώσεις για συγκεκριμένες παραστάσεις σε συγκεκριμένες μέρες. Ο τρίτος είναι να πάτε στη Leicester Square και να βρείτε το booth του TKTS. Εκεί κάθε μέρα μοιράζουν σε μισή τιμή περίπου (ή με μεγάλη έκπτωση) εναπομείναντα εισιτήρια από τις παραστάσεις (προσοχή: δεν έχει καμία σχέση με τα ανεπίσημα μαγαζάκια που υπάρχουν γύρω-γύρω από την πλατεία). Για παραστάσεις που παίζονται χρόνια, εκεί τουλάχιστον τις καθημερινές υπάρχουν σχεδόν πάντα εξαιρετικές θέσεις σε πολύ καλές τιμές.

Καλή διασκέδαση!

Χιονισμένη Βρετανία

Σήμερα που καθάρισαν κάπως (προσωρινά) τα σύννεφα από το χιόνι και την κακοκαιρία στη Βρετανία, ο δορυφόρος της NASA τράβηξε την εξής εκπληκτική φωτογραφία (via):



Δείτε την σε πλήρη ανάλυση εδώ. Τίποτα δε του ξέφυγε του χιονιά :-)